II SA/Gl 850/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. w sprawie ze skargi Powiatu Żywieckiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 3 sierpnia 2018 r. nr NPII.4131.1.419.2018 w przedmiocie zakazu używania jednostek pływających oddala skargę. W dniu 25 czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 995 ze zm.) oraz art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.799), Rada Powiatu w Żywcu podjęła uchwałę nr XXXIX/376/2018 w sprawie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników Tresna i Porąbka Uchwała powyższa została doręczona organowi nadzoru w dniu 5 lipca 2018r. Wojewoda Śląski pismem z dnia 10 lipca 2018 r. wystąpił do Starosty Powiatu Żywieckiego o stosowne informacje w sprawie, a pismem z dnia 31 lipca 2018 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania nadzorczego dotyczącego przedłożonej uchwały. Pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym wydał rozstrzygnięcie nadzorcze nr NPII.4131.1.419.2018 stwierdzając nieważność w całości wymienionej powyżej uchwały Rady Powiatu w Żywcu w sprawie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników Tresna i Porąbka, jako sprzecznej z art. 116 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż podstawę prawną kwestionowanej uchwały stanowi art. 116 ust. 1 ustawy Prawo o ochronie środowiska, zgodnie z którym rada powiatu ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z powyższego wynika, że rada powiatu może wprowadzić zakaz lub ograniczenie dotyczące używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zatem wprowadzenie takiego zakazu powinno zostać poprzedzone ustaleniami, czy na terenie zbiornika wodnego panują odpowiednie warunki akustyczne. Jedynie bowiem w przypadku uprzedniego stwierdzenia, że tereny rekreacyjno - wypoczynkowe nie spełniają wymogów gwarantujących właściwy stan akustyczny, możliwe jest ustanowienie zakazu używania jednostek pływających na zbiornikach wodnych lub ciekach. Wprawdzie w art. 116 ust. 1 cytowanej ustawy ustawodawca nie określił co należy rozumieć pod pojęciem "odpowiednie warunki akustyczne", ale przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112) wskazują na dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2008 sygn. akt III SA/Kr 354/08). Wobec tego, zważywszy na wyniki wykładni systemowej, wprowadzenie zakazu wymagało uprzedniego przeprowadzenia badań w zakresie poziomu hałasu w środowisku. Wojewoda przyznał, iż pismem z dnia 10 lipca 2018 r. zwrócił się do Starosty Powiatu Żywieckiego z pytaniem, czy przed podjęciem wymienionej uchwały dokonano ustaleń czy na terenie zbiorników wodnych Tresna i Porąbka panują odpowiednie warunki akustyczne, czy też nie, a w odpowiedzi na zapytanie uzyskał informację, iż takie badania nie były przeprowadzane. W opinii organu nadzoru podjęcie przedmiotowej uchwały nie zostało poprzedzone dokonaniem jakichkolwiek ustaleń w zakresie stanu akustycznego środowiska na terenach rekreacyjno- wypoczynkowych położonych wokół zbiornika Tresna i Porąbka. Starosta nie przedstawił żadnych dokumentów na to, że zanim przedmiotowy zakaz został ustanowiony, warunki akustyczne na tych terenach nie spełniały kryterium "odpowiedniości". Nie wskazał również, dlaczego podjęcie tej uchwały pozwoli zapewnić odpowiedniość warunków akustycznych, o których mowa w art. 116 ust. 1 ustawy. Jednocześnie w art. 116 ust. 4 ustawy ustawodawca dodatkowo zastrzegł, że ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania ceików i zbiorników wodnych. Dlatego regulację zawartą w § 2 pkt 1 uchwały należy uznać za istotnie naruszającą prawo z uwagi na przekroczenie delegacji wynikającej z art. 116 ust. 1 i ust. 4 ustawy Organ nadzoru podkreślił, iż organ wykonujący kompetencję prawodawcy zawartą w upoważnieniu ustawowym, jest obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Musi więc uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady stanowi istotne naruszenie prawa. Przepis art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym stanowi, iż uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru. W świetle powyższego, wobec podjęcia uchwały z istotnym naruszeniem obowiązującego prawa, stwierdzenie jej nieważności jest w całości uzasadnione i konieczne. Skargę do sądu administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła, reprezentowana przez Starostę, Rada Powiatu w Żywcu, domagając się uchylenia w całości zaskarżonego aktu oraz obciążenia Wojewody Śląskiego kosztami postępowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez błędne przyjęcie, że uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że kwestionowana uchwała zastąpiła obowiązującą wcześniej uchwałę z dnia 14 kwietnia 2014 r. nr XXXVIII/348/2014 w sprawie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników Tresna i Porąbka, wprowadzając do niej jedynie niewielkie zmiany, a mianowicie wyłączono z zakazu - statki żeglugi pasażerskiej w rozumieniu ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej, spełniających wymogi dotyczące dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla terenów rekreacyjno- wypoczynkowych określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., po uprzednim uzyskaniu stosownego pozwolenia wodnoprawnego, - jachty żaglowe pływające na silniku pomocniczym podczas manewrów podchodzenia i odchodzenie od pomostów i brzegów jezior. W ocenie Starosty stanowisko organu nadzoru jest błędne i sprzeczne z przepisami, a wobec tego, iż uchwała nie narusza prawa, rozstrzygnięcie nadzorcze winno podlegać uchyleniu. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z planami zagospodarowania przestrzennego Gmin Żywiec, Łodygowice i Czernichów brzegi zbiornika przeznczone są na cele rekreacyjno- wypoczynkowe stanowiąc m.in. plaże miejskie oraz miejsce uprawniania sportów wodnych. Zbiorniki od 2010 r. wykorzystywane są w celach turystycznych, do produkcji energii elektrycznej i ochrony przeciwpożarowej. Skarżąca Rada nie zgodziła się z argumentacją Wojewody zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym, gdyż przepis art. 116 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nie nakłada wprost obowiązku przeprowadzenia badań akustycznych przed pojęciem uchwały w sprawie ograniczenia lub zakazu używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach płynących. Pokreśliła, że przedmiotowa uchwała była podejmowana w okresie obowiązywania uchwały nr XXXVIII/348/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r.. Zatem badania akustyczne w warunkach jej obowiązywania - gdy na wskazanych zbiornikach praktycznie nie pływają jednostki napędzane silnikami spalinowymi nie odpowiadałyby warunkom akustycznym na terenach rekreacyjno- wypoczynkowych, kiedy nie obowiązywałby zakaz i byłyby używane jednostki pływając bez żadnych ograniczeń. Pokreśliła, że nowością w obecnej uchwale jest wprowadzenie w § 2 pkt 1 - dopuszczenia możliwości pływania statków żeglugi pasażerskiej spełniające wskazane kryteria (tj. dopuszczalny poziom hałasu), czyli zwolnione z zakazu będą takie jednostki (statki), których właściciel przy ubieganiu się o pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, wykaże, iż zastosowany silnik nie powoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla terenów rekreacyjno- wypoczynkowych. W ocenie skarżącej, wbrew twierdzeniom Wojewody nie doszło do naruszenia przepisu art. 116 ustawy Prawo o ochronie środowiska. Przepis ten w żaden sposób nie uzależnia podjęcia uchwały wprowadzającej zakaz używania jednostek pływających napędzanych silnikami spalinowymi od uprzedniego przeprowadzenia pomiarów poziomu hałasu. Pomiary takie przeprowadza się jedynie w przypadku podejmowania przez rady powiatu uchwał wyznaczających obszary ciche w aglomeracji lub poza aglomeracją (art. 118b i art. 118c omawianej ustawy), czy też uchwały ustalającej programy ochrony środowiska przed hałasem w oparciu o art. 119 tej ustawy. Z kolei przesłanką uprawniającą do podjęcia skarżonej uchwały była konieczność zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych dla mieszkańców terenów przyległych do zbiorników. Rada kieruje się więc nie pomiarem poziomu hałasu, lecz jedynie potencjalnym zagrożeniem hałasem wywołanym przez łodzie wyposażone w silniki spalinowe. Odnosząc się do zarzutu Wojewody istotnego naruszenia art. 116 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska skarżąca wyjaśniła, że z woli ustawodawcy spod wprowadzonego ograniczenia wyłączona została na mocy samej ustawy każda jednostka pływająca realizująca cel wskazany w art. 116 ust. 4 ustawy. Nie istnieje żadna delegacja ustawowa dla rady powiatu na doprecyzowanie tego ustawowego przepisu. Wprowadzenie wyłączeń podmiotowych stanowiłoby powtórzenie przepisów ustawowych, co sprzeczne byłoby z zasadami techniki prawodawczej. Reasumując w ocenie skarżącej wykładnia jaką przyjęto w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym narusza art. 116 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo o ochronie środowiska, a przez to także przepisy regulujące kompetencje nadzorcze wojewody w stosunku do powiatu, w szczególności art. 77 i art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł jej oddalenie, jako bezzasadnej. Nie podzielił argumentacji strony skarżącej, że podejmując przedmiotową uchwałę Rada kieruje się jedynie hipotetycznym, potencjalnym zagrożeniem hałasem wywoływanym przez łodzie wyposażone w silniki spalinowe, a nie rzeczywistym pomiarem i ustaleniem warunków akustycznych. W ocenie organu nadzoru, wprowadzenie zakazu, o którym mowa w art. 116 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska możliwe jest jedynie w przypadku uprzedniego stwierdzenia, że tereny rekreacyjno- wypoczynkowe nie spełniają odpowiednich wymogów gwarantujących właściwy stan akustyczny. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego art. 116 ust. 4 tej ustawy, Wojewoda podniósł, iż ustawodawca zastrzegł, iż ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych. Nie istnieje żadna delegacja ustawowa dla rady powiatu na doprecyzowania tego ustawowego przepisu. Brak zatem jest podstaw prawnych na przyjęcie w uchwale wyłączenia spod zakazu, w zakresie wynikającym z § 2 pkt 1 uchwały, statków żeglugi pasażerskiej, nawet jeśli spełniają one prawnie dopuszczalne poziomy hałasu, a działalność prowadzona jest w oparciu o stosowane pozwolenie wodnoprawne. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącego Powiatu Żywieckiego podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację, a pełnomocnik organu nadzoru podtrzymał stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym i odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), sąd administracyjny jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 cytowanej ustawy, Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż w granicach danej sprawy, sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Legalność aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek terytorialnego badana jest tak pod względem formalnym, jak i materialnoprawnym. Zgodnie z art. 148 cytowanej powyżej ustawy sąd administracyjny uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego przez Sąd wykazała, że odpowiada ono przepisom prawa. Podstawę prawną zakwestionowanego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2018, poz. 995 ze zm.) zgodnie z którym "uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru". Warunki formalne do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego zostały spełnione. Wobec przedłożenia Wojewodzie przedmiotowej uchwały Rady Powiatu w Żywcu z dnia 25 czerwca 2018 r. w dniu 5 lipca 2018 r. kwestionowane rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego wydane zostało w ustawowym terminie. Skarga Rady Powiatu w Żywcu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 3 sierpnia 2018 r. skutkujące stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Powiatu w Żywcu Nr XXXIX/376/2018 r. z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie wprowadzenia zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiornikach Tresna i Porąbka nie jest zasadna. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego stwierdzające nieważność uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, podjętej na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 116 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.jedn. Dz.U. 2017 r., poz. 519). Zgodnie z tym przepisem rada powiatu, w drodze uchwały ograniczy lub zakaże używania jednostek pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych w od stojących oraz wodach płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno- wypoczynkowe. Ograniczenia te nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa publicznego lub do utrzymania cieków i zbiorników wodnych (art. 116 ust. 4 cytowanej ustawy). Z cytowanego przepisu wynika zatem, że uzasadnieniem dla wprowadzenia zakazu (ograniczenia) używania jednostek pływających będzie konieczność zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach, które przeznaczone zostały na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Powyższe oznacza, że rada powiatu ma obowiązek zakazać lub ograniczyć używania jakichkolwiek jednostek pływających lub tylko niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach wodnych, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznczonych na cele rekreacyjno- wypoczynkowe. Podkreślenia wymaga, że rada powiatu może realizować swoją kompetencję tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wymaga tego konieczność zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno- wypoczynkowe. Stąd też wydanie przez radę powiatu uchwały w sprawie wprowadzenia zakazu, o którym mowa w art. 116 ust. 1 przywołanej ustawy powinno zostać poprzedzone ustaleniami, czy na terenach rekreacyjno- wypoczynkowych znajdujących się na ternie konkretnego powiatu panują odpowiednie warunki akustyczne czy też nie. Aby zatem ocenić, czy wystąpiła powyższa przesłanka, zdaniem sądu orzekającego w tej sprawie, konieczne było dokonanie ustaleń wyjściowych, pozwalających określić, jakie warunki akustyczne istnieją na obszarach rekreacyjno-wypoczynkowych wymienionych zbiorników wodnych. Wynik tych ustaleń, winien być następnie odniesiony do tego, czy istniejące warunki akustyczne są "odpowiednie". Jeżeli zaś, w następstwie dokonanych ocen i ustaleń, warunki akustyczne okazałyby się "nieodpowiednie", wówczas dopiero aktualizowałaby się kompetencja rady powiatu do skorzystania z uprawnienia określonego w art. 116 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Kluczowym w tym przypadku zagadnieniem staje się odpowiedź na pytanie, jak rozumieć należy termin "odpowiednie warunki akustyczne". Odczytując normę prawną zawartą we wskazanym przepisie uwzględnić należy wykładnię systemową. Zauważyć bowiem należy, iż na podstawie delegacji ustawowej z art. 113 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2014 r., póz. 112). W ocenie sądu, skoro w tym akcie prawnym określono m.in. dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (§ 1 ust. 1 lit.e oraz uszczegółowienie w tabelach stanowiących załączniki do rozporządzenia), to parametry tam wskazane winny stanowić punkt odniesienia dla oceny "odpowiedniości warunków akustycznych", o których mowa w art. 116 ust. 1 ustawy. Z akt sprawy, jak i z wyjaśnień Starosty, nie wynika, aby przed podjęciem spornej uchwały dokonywane były jakiekolwiek ustalenia (np. pomiary hałasu), prowadzące do wniosku, że zasadne jest ustanowienie zakazu używania na tym obszarze jednostek z napędem spalinowym. Oparcie się wyłącznie na stanowisku, iż przedmiotowa uchwała była podejmowana w okresie obowiązywania uchwały nr XXXVIII/348/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie wprowadzania zakazu używania jednostek pływających na akwenach zbiorników Tresna i Porąbka, nie uzasadnia przyjęcia stanowiska, iż podjęcie obecnej uchwały było konieczne dla zapewnienia warunków akustycznych. Odwołanie się do bliżej nieokreślonego i niesprecyzowanego hipotetycznego i potencjalnego zagrożenia hałasem wywoływanym przez łodzie wyposażone w silniki spalinowe, nie popartego konkretnym pomiarem i ustaleniem rzeczywistych warunków akustycznych nie może być uznane za prawidłowe i wystarczające w kontekście prezentowanej powyżej wykładni art. 116 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie Sądu, w tym przypadku nie wykazano bowiem, aby zaistniał stan faktyczny, określony w normie kształtującej upoważnienie ustawowe (art. 116 ust. 1 ustawy), który aktualizowałby kompetencję prawotwórczą organu. Organ wydając akt prawa miejscowego, jak zauważono wyżej, może to uczynić jedynie wtedy, gdy ziścił się stan faktyczny wskazany w upoważnieniu. Podkreślenia wymaga, że zakwestionowana uchwała jest aktem prawa miejscowego, wykonawczym w stosunku do ustawy. Akty prawa miejscowego, będąc aktami podustawowymi, mają charakter wykonawczy w stosunku do ustawy. Ich rolą jest zatem wykonywanie ustawy, w tym więc także realizacja celu, dla którego są one wykonywane. Zatem samodzielność prawotwórcza organów uprawnionych do ich wydania jest ograniczona z dwu podstawowych przyczyn: po pierwsze – akt taki może być wydany jedynie w sytuacji, w której istnieje upoważnienie ustawowe do jego podjęcia; po drugie – uprawniony do wydania aktu podustawowego organ pozostaje ściśle związany zakresem przedmiotowym i podmiotowym upoważnienia ustawodawcy (delegacji ustawowej). Mając na uwadze podniesione powyżej argumenty uznać należało, że zakwestionowana uchwała wychodząc poza granice upoważnienia ustawowego z art. 116 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska naruszyła zasady praworządności i legalności wynikające z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wedle których organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W związku z tym, zasadnie organ nadzoru korzystając ze swych uprawnień stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. . Wobec powyższego Sąd uznając, że rozstrzygnięcie Wojewody nie narusza przepisów prawa, a skarga Powiatu Żywieckiego nie mogła odnieść skutku, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.