II SA/Gl 855/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skarg D. Z. oraz Stowarzyszenia "A" w R. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w sprawie z zakresu zagospodarowania przestrzennego oddala skargi. Postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...], Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. uzgodnił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z miejscami postojowymi i wjazdami na działce nr 1, położonej przy ul. [...] w R. Jako podstawę prawną wskazano art. 53 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p. oraz art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli m.in. obecnie skarżący: Stowarzyszenie [...] "A" oraz D.Z. Zarzucili naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 4 u.p.z.p. przez błędną wykładnię i nienależyte stosowanie, w rezultacie czego doszło do wydania rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucili ponadto sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z uwagi na to, że działka, na której planowana jest inwestycja nie leży na obszarze górniczym. Dodatkowo wskazali, że planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając te zażalenia Prezes Wyższego Urzędu Górniczego, zaskarżonym w niniejszym postępowaniu postanowieniem, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przyznał, że przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Jej realizacja wymaga jednak wydania decyzji o warunkach zabudowy, zaś na podstawie art. 64 ust. 1 u.p.z.p. przepisy o uzgodnieniu z organem nadzoru górniczego realizacji inwestycji celu publicznego stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że teren inwestycji jest położony na terenie górniczym "[...]". Dalej organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił obowiązek wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 4 u.p.z.p. i uzgodnił warunki zabudowy w oparciu o ustalenia wynikające ze zgromadzonych w sprawie dokumentów. Skarżący we wspólnej skardze wniesionej do tut. Sądu powtórzyli swoje zarzuty zawartej wcześniej w zażaleniach i wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Dodatkowo wskazali, że nieruchomość, na której ma być realizowana planowana inwestycja nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co w świetle art. 14 ust. 7 u.p.z.p. potwierdza, iż nie jest to teren górniczy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie jest w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Wskazać należy, iż zaskarżone postanowienie, jak również poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 4 tej ustawy właściwy organ wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego po uzgodnieniu z właściwym organem nadzoru górniczego – w odniesieniu do terenów górniczych. Z kolei art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że przepis art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. W świetle powołanych przepisów nie budzi zatem wątpliwości, że uzgodnienie z organem nadzoru górniczego wymagane jest również w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, o ile teren planowanej inwestycji jest terenem górniczym. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie w sposób dostateczny organy nadzoru górniczego udokumentowały, że działka nr 1 jest położona na terenie górniczym – obszar górniczy "[...]". Wynika to tak ze znajdującej się w aktach sprawy mapy tego obszaru, jak i z decyzji koncesyjnej Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...]r. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że gdyby przedmiotowy teren nie był terenem górniczym, to organ prowadzący postępowanie główne (Prezydent Miasta R. ) nie zwracałby się o uzgodnienie do organu nadzoru górniczego. To właśnie w tym postępowaniu zostało ustalone, że działka nr 1 jest położona na terenie górniczym. Słusznie podnoszą skarżący, że zgodnie z art. 14 ust. 7 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) dla terenu górniczego wymagane jest sporządzenie planu miejscowego. W żadnej jednak mierze nie jest do zaakceptowania wniosek, jakoby brak planu w takim przypadku miałby przesądzać o tym, że dany obszar nie jest położony na terenie górniczym. Definicje obszaru i terenu górniczego zawarte są w Prawie geologicznym i górniczym i to przepisy tej właśnie ustawy przesądzają o takim zakwalifikowaniu przedmiotowej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem prawa i tym samym nie uwzględnił skarg, a zatem podlegały one oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).