II SA/Gl 857/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 27 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] r. H. C. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie, na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia [...] r. wyjaśniła, że trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji upatruje w tym, iż wobec niewielkich dochodów jakie uzyskuje z tytułu świadczenia emerytalnego, uiszczenie opłaty związanej z zajęciem pasa drogowego naraziłoby ją na znaczący uszczerbek i pozostawienie bez środków do życia. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, na mocy której zezwolono skarżącej na zajęcie pasa drogowego oraz naliczono opłatę z tego tytułu wg. norm przewidzianych w przepisach. Mając na względzie, że skarżąca dokonała zajęcia pasa drogowego w związku z planowaną na jej nieruchomości inwestycją – budową budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, trudno uznać za zasadne argumenty natury finansowej, na które powołuje się strona. O ile rzeczywiście dochód samej wnioskodawczyni nie jest wysoki (co potwierdzają nadesłane przy wspomnianym piśmie procesowym kserokopie dokumentów), o tyle tylko ta okoliczność nie może stanowić dostatecznej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Planując inwestycję budowlaną, której częścią jest zapewnienie odpowiedniej komunikacji z drogą publiczną, inwestor winien brać pod uwagę koszty z nią związane. Nie przekonuje argument o możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków po uiszczeniu opłaty 354,90 zł, w sytuacji, gdy skarżąca planuje budowę domu. Dodać przy tym przyjdzie, że z materiału dowodowego wynika, iż strona dokonała już zajęcia drogi i wykonała w pasie drogowym prace budowlane zapewniające jej odpowiedni dojazd do posesji. W tej sytuacji oczekiwanie, że wstrzymane zostanie wykonanie tej części decyzji, która nakłada obowiązek poniesienia stosownej opłaty z tego tytułu jest nieuzasadnione i nie daje podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.