II SA/Gl 86/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...]r., nr [...], którym wymierzono spółce "A" Sp. z o.o. w P. karę z tytułu nielegalnego użytkowania hali magazynowo – wystawienniczej na terenie działki nr "1" w P. w kwocie 112.500,00 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" Sp. z o.o. w P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazano, że w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia skarżąca spółka będzie zmuszona zaprzestać prowadzenia działalności gospodarczej. Zapłata bowiem tak wysokiej kary spowoduje utratę płynności finansowej, co skutkować będzie koniecznością zwolnienia zatrudnionych pracowników i wstrzymaniem inwestycji. Powołując się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004 r. sygn. akt FZ 163/04, oraz z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt I GSK 220/09 wnioskodawca wskazał, że udzielenie ochrony tymczasowej przez sąd będzie spełnione w sytuacji, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej lub upadłości przedsiębiorstwa, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej. W ocenie skarżącego uchylenie zaskarżonych postanowień przez sądy administracyjne, po kilku latach od złożenia skargi i zwrot zapłaconej kary, nie będą już miały dla skarżącej większego znaczenia w kontekście zakończonej wcześniej działalności gospodarczej. Konsekwencją zapłaty tak wysokiej kary będzie utrata miejsc pracy i pogorszenie sytuacji ekonomicznej spółki co bezpośrednio wpłynie na sytuację zatrudnionych w spółce pracowników. Powstanie nieodwracalnych skutków nastąpi nie na skutego złej sytuacji na rynku ekonomicznym, czy też błędnych decyzji skarżącej, ale nastąpi wskutek nałożenia kary, która w ocenie skarżącej nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów. Sąd wezwał skarżąca spółkę do nadesłania dokumentów źródłowych obrazujących sytuację finansową i majątkową Spółki, tym samym do wykazania, że zapłata nałożonej kary spowoduje utratę jej płynności finansowej. Odpowiadając na wezwanie wnioskodawca nadesłał: rozrachunki tj. stan przedterminowych zobowiązań skarżącej wobec wszystkich kontrahentów na dzień 28 lutego 2015 r. w wysokości 613.363,97 zł oraz wyciąg z rachunku bankowego w Banku Zachodnim WBK, wskazując, że ponieważ skarżąca korzysta z kredytu obrotowego wykorzystywanego w rachunku bieżącym w wysokości 700.000,00 zł, wartość środków na koncie po operacji bankowej jest ze znakiem minus. Skarżąca spółka dotychczas wykorzystała z tego kredytu kwotę 593.161,18 zł, a suma zadłużenia to kwota 1 206.555,15 zł. Natomiast obroty za miesiąc luty wyniosły 796.961,75 zł . Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wykonanie postanowienia nakładającego na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w postanowieniu należności ma charakter odwracalny, bowiem w przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania postanowienia nakładającego obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. W związku z powyższym wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu należy poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie, Spółka nie uprawdopodobniła możliwości zaistnienia przesłanek wskazanych w ww. przepisie. Pełnomocnik wnioskodawcy nie załączył żadnych dokumentów obrazujących rzeczywistą sytuację majątkową skarżącej spółki. Niewątpliwie egzekucja wymierzonej kary w wysokości 112.500,00 zł będzie miała wpływ na sytuację finansową Spółki, jednak jego zakres zależeć będzie od tego, jaki jest jej stan majątkowy, wydatki i dochody. Zupełnie inne będą skutki takiej egzekucji np. dla działalności o małych obrotach, generującej ciągłe straty, pozbawionej własnego majątku, a inne dla podmiotu, który wykazuje wysokie obroty, potrafi wypracować zysk oraz dysponuje majątkiem trwałym, czy posiada znaczne oszczędności lub możliwości na ich zdobycie. Przy braku informacji o rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki, choćby z lat 2013 r. i 2014 r. Sąd nie jest w stanie ustosunkować się do argumentacji jej pełnomocnika. Trudno orzec o aktualnej sytuacji finansowej Spółki jedynie na podstawie nadesłanej dokumentacji, wskazującej jedynie na zobowiązania spółki wobec kontrahentów oraz operacje dokonanie na jednym rachunku bankowym. Ponadto pełnomocnik Spółki posługuje się w tym zakresie jedynie samymi ogólnikami: groźbą utraty płynności finansowej, upadłością oraz zwolnieniami pracowników. Tak dalece ogólnikowe sformułowania nie pozwalają na ich ocenę pod względem merytorycznym. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozbawiony jest jakichkolwiek danych dotyczących majątku Spółki, stąd niemożliwe jest dokonanie oceny wpływu, jaki wywarłoby wykonanie decyzji na jej sytuację. W przedmiotowej sprawie Spółka nie wskazała za pomocą wiarygodnych, aktualnych danych, że w istocie wykonanie zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do tak dalece idących skutków, by można było stwierdzić spełnienie wymogów z art. 61 § 3 P.p.s.a. W sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek danych dotyczących obecnej sytuacji finansowej Spółki nie można uznać, by gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia o "utracie płynności finansowej", czy "zagrożeniu ogłoszeniem upadłości" zostały w jakikolwiek sposób uprawdopodobnione. Bez potwierdzenia tych twierdzeń aktualnymi danymi dotyczącymi np. dochodu bądź starty z prowadzonej działalności za lata 2013 i 2014 r., wskazanie stanu majątkowego Spółki (aktywa, pasywa), kosztów ponoszonych z tytułu zatrudnienia, środków finansowych na wszystkich kontach, wysokości comiesięcznych zobowiązań o charakterze stałym, nie można wnioskować o zasadności wniosku. W istocie niemożliwe pozostaje bowiem stwierdzenie, że rzeczywiście spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. To na stronie ciąży obowiązek przekonania Sądu, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania ochrony tymczasowej. Nie sposób stwierdzić, że przesłanki takie zostały spełnione w przedmiotowej sprawie, jeśli Spółka z niewiadomych powodów nie wykazała aktualnych, konkretnych danych mogących świadczyć o wpływie jaki wykonanie postanowienia w chwili rozpatrywania wniosku może wywrzeć na byt prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Brak takich danych uniemożliwia stwierdzenie, czy w okolicznościach sprawy istotnie grozi Skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama wysokość orzeczonej kary pieniężnej nie stanowi wystarczającej przesłanki do stwierdzenia, że z pewnością egzekucja tej kwoty pozbawi skarżącą możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Brzmienie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nie została przewidziana wysokość wartości przedmiotu zaskarżenia, która automatycznie powodowałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, co oznacza, że ustawodawca zdecydował się na odejście od tak sztywnych kryteriów i uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta, jak już wskazano wyżej, wymaga dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi (oraz udokumentowanymi) danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy na dzień orzekania o udzieleniu ochrony tymczasowej, których w sprawie Spółka nie dostarczyła. W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia