II SA/Gl 861/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] nakazującą wykonanie rozbiórki obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] w W., w części dotyczącej kojców do hodowli psów położonych [...] m od granicy zachodniej i południowej parceli [...] i w samej granicy od strony północnej oraz uchylił decyzję organu I Instancji w części dotyczącej kojców zlokalizowanych we wnęce pod budynkiem mieszkalnym i umorzył postępowanie w sprawie rozbiórki tych kojców zlokalizowanych we wnęce budynku o wym. w rzucie [...]m x [...]m. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracynego w Gliwicach B. P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała przede wszystkim, iż rozebranie kojców spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, bowiem obecnie jest w posiadaniu zarówno szczeniąt, jak i dorosłych psów, nie ma natomiast możliwości przeniesienia zwierząt w inne miejsce zapewniające im godziwe warunki bytowe. Nadto skarżąca podnosi, iż rozbiórka kojców spowodowałaby znaczące pogorszenie warunków sanitarno-higienicznych zarówno dla psów, jak również stanowiłaby uciążliwość dla otoczenia z uwagi na pojawienie się nieprzyjemnego fetoru. W ocenie skarżącej nie bez znaczenia jest także fakt, iż obecnie teren hodowli jest terenem zamkniętym, co daje również gwarancję bepieczeństwa dla osób postronnych, rozburzenie kojców spowodowałoby zmniejeszenie tego bezpieczeństwa. Tym samym zdaniem skarżącej wniosek powyższy jest konieczny i uzasadniony, skoro skarżąca nie dysponuje miejscem, gdzie mogłaby przenieść zwierzęta, zaś rozbiórka zagraża ich biezpieczeństwu i niesie szereg ujemnych skutków dla otoczenia. W odpowiedzi na skargę organ oświadczył, iż nie widzi podstaw do wstrzymania wykonania zaskarzonej decyzji. Odpis skargi wraz z zawartym w niej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji doręczono uczestnikom postępowania wraz z pouczeniem o możliwości ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni. Do dnia wydania niniejszego postanowienia uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Oceniając wniosek skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, iż już z samej istoty decyzji nakazującej rozbiórkę wynika możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków w przypadkach wykonania decyzji, która następnie zostałaby przez sąd administracyjny wzruszona. Może się wszakże okazać, że nie są spełnione warunki legalnej rozbiórki, co z kolei wiąże się z kwestią powrotu do stanu, jaki istniał przed rozpoczęciem robót rozbiórkowych. Ewentualna szkoda poniesiona przez skarżącą, wskutek rozbiórki obiektu, wiąże się przede wszystkim z utratą środków finansowych poniesionych w związku z budową, jak również z ponoszeniem nakładów finansowych, w celu wykonania nałożonego obowiązku. W ocenie Sądu zasadnym jest zatem, aby wstrzymać wykonanie rozbiórki do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wobec powyższego biorąc pod uwagę realia rozpatrywanej sprawy, nie można stwierdzić, iż udzielenie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej naruszałoby czyjkolwiek interes lub też pozostawało w opozycji do interesu publicznego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.