II SA/Gl 865/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi W. G. (G.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 6 maja 2025 r. nr SKO.IV/424/209/2025 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 6 maja 2025 r., nr SKO.IV/424/209/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza U. (dalej "Burmistrz" lub "Organ I instancji") z 21 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku z 26 lutego 2025 r., przyznał W. G. (dalej "Skarżący") zasiłek celowy w kwocie 18.600,00 zł z przeznaczeniem na remont budynku mieszkalnego położonego w gminie U. przy ul. [...]. Skarżący został zobowiązany do przedstawienia w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w U. imiennych faktur lub rachunków potwierdzających poniesienie wydatków związanych z remontem budynku mieszkalnego, dokonanych z kwoty przyznanego zasiłku. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawę prawną decyzji stanowiły w szczególności przepisy art. 7 pkt 15, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 40 ust. 2 i 3, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 z późn. zm.; dalej "u.p.s."). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że gmina U. wymieniona została w wykazie gmin i miejscowości poszkodowanych w wyniku wystąpienia powodzi (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 września 2024 r. w sprawie wykazu gmin, w których są stosowane szczególne rozwiązania związane z usuwaniem skutków powodzi z września 2024 r., oraz rozwiązań stosowanych na ich terenie). Budynek, w którym zamieszkuje Skarżący, został uszkodzony podczas powodzi we wrześniu 2024 r. We wniosku Skarżący zwrócił się o przyznanie zasiłku na cele remontowo-budowlane, tj. na naprawę podłogi w pokoju przylegającym do kuchni, szacując koszt naprawy na 14.000,00 zł. Skarżący przedłożył niepodpisany wydruk oferty stabilizacji i wzmocnienia podłoża gruntowego, z którego wynika, że koszt iniekcji ciśnieniowej na bazie polimerów to około 15.300,00 zł netto. Zdaniem Skarżącego tego rodzaju metoda naprawy pozwoli na naprawę podłogi bez jej rozkuwania i demontażu posadzki. Ustalenia co do rodzaju i rozmiaru szkód zostały poczynione podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 27 września 2024 r. w związku z wnioskiem Skarżącego o pomoc doraźną, oględzin z 3 marca 2025 r. i czynności kontrolnych komisji szacującej straty poniesione w wyniku powodzi przeprowadzonych 6 marca 2025 r. Ustalono, że Skarżący jest właścicielem budynku, w którym zamieszkuje. W wyniku powodzi doszło do zalania kondygnacji parteru na wysokość 10 cm, zawilgocenia ścian wewnętrznych oraz posadzek na kondygnacji parteru, zalania jednych drzwi wewnętrznych i jednych drzwi zewnętrznych, odspajania się tynku w dolnych fragmentach ścian wewnętrznych, odspojenia i pęknięcia płytek podłogowych w jednym pomieszczeniu oraz obniżenia posadzki, widocznego na obwodzie pomieszczenia poprzez pęknięcia i ubytki w fudze w drugim pomieszczeniu. Komisja oszacowała procentowy udział uszkodzenia budynku na 30,25%. Skarżący w oświadczeniu złożonym 10 marca 2025 r. wyliczył powstałe szkody na kwotę 37.684,00 zł. Na podstawie listy uśrednionych cen robocizny wraz z materiałami, uwzględniając również większość propozycji cenowych Skarżącego, oszacowano kwotę potrzebną do wykonania niezbędnego remontu i napraw na wysokość 18.600,00 zł. Szacując wnioskowaną kwotę dotacji z puli przyznawanej przez Śląski Urząd Wojewódzki wzięto pod uwagę fakt, że w ramach pomocy w związku z powodzią Skarżącemu przyznano zasiłek powodziowy w kwocie 2.000,00 zł oraz pomoc doraźną w wysokości 3.000,00 zł (pralka, lodówka, zamrażalka, dwa fotele). Łącznie przyznana pomoc wynosi więc 23.600,00 zł. Organ I instancji szczegółowo odnosząc się do uwag zgłoszonych przez Skarżącego wyjaśnił, że nie uwzględniono metody naprawy podłogi (tj. iniekcja ciśnieniowa na bazie polimerów) w pokoju przylegającym do kuchni, gdyż nawet wykonawca, który dokonał wyceny naprawy zastrzegł, że nie ponosi odpowiedzialności za niezinwentaryzowane, uszkodzone, nieszczelne, niewłaściwie wykonane elementy infrastruktury podziemnej oraz nieujawnione na przekazanej mapie od zleceniodawcy. Innymi słowy ten sposób naprawy nie daje gwarancji powodzenia ani zachowania podanego kosztu. Nadto metoda ta jest droższa od tradycyjnej metody naprawy poprzez wymianę płytek podłogowych. Przyznano zatem pomoc zgodnie z wyceną podaną przez Skarżącego dla pierwszego pomieszczenia. Jeśli chodzi o koszty foteli (oszacowane przez Skarżącego na kwotę około 1.000,00 zł) to na ten cel przyznano zasiłek doraźny, który został wypłacony w 2024 r. Odnosząc się do środków na wymianę 2 sztuk drzwi wewnętrznych to w protokole komisji szacującej straty uwzględniono zalanie 1 sztuki drzwi wewnętrznych, dlatego przyznano połowę wnioskowanej przez Skarżącego kwoty. Drugie drzwi, które Skarżący uznaje za wewnętrzne, są w rzeczywistości częścią podwójnych drzwi zewnętrznych (komisja nie uznała ich jako odrębnych drzwi) i na ich wymianę przyznano Skarżącemu kwotę, o którą wnioskował w oświadczeniu. Nadto Burmistrz stwierdził, że przyznając pomoc ma obowiązek kierować się zasadami wyrażonymi w art. 3 u.p.s. Celem wsparcia udzielanego w ramach pomocy społecznej jest umożliwienie zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych i powrót do życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a nie pełna rekompensata poniesionych strat. W odwołaniu Skarżący wniósł o zmianę decyzji Organu I instancji poprzez przyznanie mu zasiłku w łącznej kwocie 37.684,00 zł. Wskazał, że wymiana płytek nie jest wystarczająca – koniecznym jest wykonanie iniekcji stabilizacyjnych celem ustabilizowania budynku. Celem rozliczenia kosztów tych prac Skarżący przedłoży fakturę bądź rachunek. Argumentacja Organu I instancji jest chybiona i bezpodstawna. Zaskarżoną obecnie decyzją Kolegium utrzymało rozstrzygnięcie Organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz przytoczył przepisy prawa dotyczące przyznawania pomocy społecznej, w tym zasiłku celowego. Wskazał, że sytuacja materialna i życiowa strony wskazuje, że ma ona zabezpieczone podstawowe potrzeby bytowe oraz że posiada możliwości samodzielnego przezwyciężenia powstałej okoliczności wykorzystując swój dochód oraz zgromadzone środki finansowe. Budynek był ubezpieczony. Zaś zasiłek z art. 40 ust. 2 u.p.s. nie pełni funkcji odszkodowawczej i jego celem nie jest zapewnienie pełnej rekompensaty z tytułu powstałych strat i szkód. W skardze Skarżący zakwestionował prawidłowość decyzji Kolegium. Zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów. Wskazał, że jest rencistą trwale częściowo niezdolnym do pracy, otrzymuje rentę w wysokości 2.311,14 zł. Jest osobą schorowaną, wymagającą leczenia i z tego tytułu ponosi duże wydatki. Skarżący nie posiada możliwości samodzielnego przezwyciężenia powstałej okoliczności klęski żywiołowej. Posadzka opada, a koszt prac remontowych przekracza możliwości finansowe Skarżącego. Na dowód powyższych twierdzeń Skarżący przedłożył kserokopie: decyzji o waloryzacji renty z 1 marca 2025 r., decyzji z 1 kwietnia 2025 r. o przyznaniu dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z [...] r., potwierdzenia przekazania terenu, obiektu mienia objętego działaniem ratowniczym z 15 września 2024 r., oferty stabilizacji i wzmocnienia podłoża gruntowego z 10 lutego 2025 r. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z 23 października 2025 r. swoje przystąpienie do sprawy zgłosił profesjonalny pełnomocnik Skarżącego, który podtrzymał wszystkie twierdzenia i żądania Skarżącego. Nadto wniósł o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o dopuszczenie dowodu z ekspertyzy technicznej budynku z października 2025 r., z której wynika, że koszt naprawy to około 36.000,00 zł – na okoliczność jej treści oraz zasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności wydanych w sprawie decyzji wykazała, że nie są one dotknięte uchybieniami w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie Skarżący zwrócił się z wnioskiem o udzielenie mu pomocy finansowej na remont budynku mieszkalnego w związku z uszkodzeniami, które powstały w wyniku powodzi z września 2024 r., tj. w związku z wystąpieniem zdarzenia noszącego znamiona klęski żywiołowej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 40 ust. 2 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Stosownie zaś do art. 69b ust. 1 ustawy z dnia 1 października 2024 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1473 z późn. zm.) zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 u.p.s., z przeznaczeniem na remont, odbudowę budynku mieszkalnego, lokalu mieszkalnego, budynku gospodarczego, a także odtworzenie budynku lub lokalu mieszkalnego w innym miejscu lub o innych wymiarach, zakup budynku lub lokalu mieszkalnego albo budynku mieszkalnego wraz z gruntem, na którym jest posadowiony albo zakup działki budowlanej albo najem budynku lub lokalu mieszkalnego, jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Pomoc udzielana na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s. stanowi wykonywanie przez organ wykonawczy gminy zadania powierzonego mu przez administrację rządową (art. 18 ust. 1 pkt 4 u.p.s.). Sposób wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego ustala wojewoda (art. 22 pkt 1 u.p.s.), zaś gmina, realizując zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, kieruje się ustaleniami przekazanymi przez wojewodę (art. 110 ust. 2 u.p.s.). Choć ustanowione w oparciu o art. 22 pkt 1 u.p.s. ww. ustalenia (wytyczne) wojewody nie mają charakteru aktu prawa miejscowego, a więc nie mogą stanowić podstawy prawnej podejmowanych decyzji administracyjnych w sprawie przyznania zasiłków celowych z art. 40 ust. 2 u.p.s., to jednak wiążą gminę na podstawie art. 110 ust. 2 u.p.s. i winny były być respektowane przez gminę przy wypłacie na podstawie art. 40 ust. 2 u.p.s. zasiłków celowych ze środków finansowych przekazanych gminie z budżetu państwa na ten cel (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2017 r., II GSK 3501/16, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji 18 października 2024 r. zatwierdził "Zasady udzielania pomocy finansowej, ze środków budżetu państwa z części 85 - Budżety wojewodów, dział 852 – Pomoc społeczna, rozdział 85278 – Usuwanie skutków klęsk żywiołowych oraz z rezerw celowych na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku powodzi we wrześniu 2024 roku", dalej "Zasady udzielania pomocy finansowej". W postanowieniach ogólnych Zasad podano, że pomoc jest udzielana w formie pomocy remontowo-budowlanej, przyznawanej na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s., na którą składają się m. in. zasiłek na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi. Pomoc remontowo-budowlana, przyznawana jest niezależnie od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.p.s. Zasady udzielania pomocy finansowej nie stanowią źródła prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 19 lipca 2011 r., II SA/Bd 567/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 18 lutego 2021 r., II SA/Rz 1259/20 – opubl. w CBOSA). Niemniej tego rodzaju wytyczne odzwierciedlają założenia na jakie przeznaczone zostało finansowanie z budżetu państwa celem realizacji zadania zleconego z zakresu administracji rządowej, co wiąże się jednocześnie z możliwościami finansowymi organu pomocy społecznej realizującego zadanie zlecone finansowane z budżetu państwa. Wykonując zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej i dokonując wypłaty środków finansowych przekazanych na zasiłki celowe na usuwanie skutków klęski żywiołowej organ pomocowy powinien zatem uwzględniać przeznaczenie środków publicznych określone w wytycznych organu rządowego, który przekazuje środki finansowe na realizację tego zadania zleconego, co określa jednocześnie możliwości finansowe organu pomocowego. Dlatego też organ pomocowy powinien dokonać oceny określonych okoliczności występujących w danej sprawie nie tylko w świetle norm prawa materialnego powszechnie obowiązującego zawartych u.p.s., lecz także z uwzględnieniem ww. Zasad. Nadto Zasady te jako, że określają jednolitą procedurę i kryteria przyznania zasiłków celowych na remont i odbudowę domu lub lokalu mieszkalnego, służą dochowaniu zasady równego traktowania beneficjentów tej pomocy. W orzecznictwie dotyczącym pomocy finansowej udzielanej na podstawie art. 40 u.p.s. wskazuje się na dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze, zasiłek celowy z art. 40 u.p.s. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym lub klęską żywiołową. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej przez zdarzenie losowe wypełniające znamiona klęski żywiołowej. Po drugie zasiłek celowy ma umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych. Zatem przepis art. 40 u.p.s. nie może być realizowany bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organy winny zatem kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.) Zasiłek taki nie musi być zatem wypłacony każdemu, kto jest właścicielem nieruchomości dotkniętej klęską żywiołową czy też ekologiczną. Zaś spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie świadczenia w żądanej przez nią wysokości. Odnosząc powyższe uwagi natury ogólnej do okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że organy wywiązały się z obowiązku prawidłowego zebrania i oceny materiału dowodowego. Organy dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności istotnych dla jej załatwienia. Organy prawidłowo zastosowały procedurę wynikającą z Zasad udzielania pomocy finansowej. Uwzględniły obowiązki wskazane w pkt III (Zasady udzielania pomocy remontowo-budowlanej) i pkt VI (Szacowanie szkód). Oszacowania procentu zniszczeń i uszkodzeń dokonała komisja do spraw szacowania strat, której członkiem był m. in. pracownik PINB w C.. Komisja oceniła rodzaj i zakres uszkodzeń/zniszczeń budynku, a następnie określiła ich procentowy udział. Przeprowadzone przez komisję wyliczenie procentowe udziału uszkodzeń/zniszczeń uwzględnia metodę i sposób wyliczenia wskazane w Zasadach udzielania pomocy finansowej. Komisja określiła procentowy udział uszkodzeń/zniszczeń budynku na poziomie 30,25 %. Stwierdzone uszkodzenia obejmują m. in. odspojone i pęknięte płytki podłogowe oraz obniżenie posadzki widoczne poprzez pęknięcia i ubytki w fudze. Z protokołu wynika także, że stwierdzone uszkodzenia nie zagrażają zdrowiu ani życiu ludzi. Organ I instancji, uwzględniając ustalenia wywiadu środowiskowego z 27 września 2024 r. i oględzin z 3 marca 2025 r., ocenę komisji do spraw szacowania strat oraz wyjaśnienia, oświadczenia i dowody przedłożone przez Skarżącego, uznał, że zasadne jest przyznanie Skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego w kwocie 18.600,00 zł. W ramach tej kwoty przyznano kwotę 7.555,50 zł na wymianę płytek podłogowych w dwóch pomieszczeniach na parterze budynku. Odnosząc się do zebranych dowodów Burmistrz szczegółowo wyjaśnił okoliczności, z powodu których uznał kwotę przyznanego zasiłku w wysokości 18.600,00 zł za adekwatną względem udokumentowanych uszkodzeń budynku i zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych Skarżącego. Należy wskazać, że zasiłek celowy z przeznaczeniem na remont budynku mieszkalnego jest przyznawany osobie albo rodzinie, które poniosły stratę w wyniku powodzi we wrześniu 2024 r., niezależnie od dochodu i sytuacji majątkowej tej osoby albo rodziny. Jednakże z racji tego, że jest świadczeniem z pomocy społecznej to uzależniony jest od wystąpienia niezaspokojonej potrzeby bytowej rodziny lub osoby. Niezbędna potrzeba bytowa to: taka potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować; to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym; to taka potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życie lub zdrowie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2020 r., I OSK 1067/19 i 28 czerwca 2019 r., I OSK 308/19 – opubl. w CBOSA). Organ I instancji odmawiając przyznania zasiłku ponad kwotę 18.600,00 zł wskazał, że wziął pod uwagę tę metodę usunięcia uszkodzeń budynku (naprawa podłogi poprzez wymianę płytek), która doprowadzi budynek do stanu umożliwiającego zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych Skarżącego. Ustalając wysokość zasiłku celowego uwzględniono jedynie prace niezbędne w celu przywrócenia funkcjonowania budynku i gospodarstwa domowego Skarżącego. Nadto Organ I instancji podkreślił, że z przedłożonego wydruku oferty wykonawcy nie wynika, że przyczyną uszkodzeń jest wyłącznie zalanie podłogi w wyniku powodzi - wykonawca zastrzegł bowiem, że nie ponosi odpowiedzialności za niewłaściwie wykonane elementy infrastruktury podziemnej. Zarzuty Skarżącego dotyczące kryterium dochodowego należy ocenić jako bezzasadne, z tego względu, że zasiłek na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi z września 2024 r. jest przyznawany niezależnie od dochodu. Zatem zasoby materialne Skarżącego ani wysokość jego dochodu nie były przedmiotem badania w postępowaniu, a kwestia dochodu nie była podstawą odmowy przyznana zasiłku w żądanej przez Skarżącego wysokości. Reasumując, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami, wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd miał również na uwadze, że organy wskazały - stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. - podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. Uzasadniając oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego należy wyjaśnić, że podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organami administracji (art. 133 § 1 p.p.s.a.). W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów tylko, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości związanych z tym czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Wnioskowane przez Skarżącego dowody nie pozostawały w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Zwrócić uwagę także należy, że sąd administracyjny kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu, nie ma w świetle obowiązujących przepisów ani obowiązku, ani nawet uprawnienia, aby odnosić się do zdarzeń późniejszych i uwzględniać dokumenty powstałe po wydaniu zaskarżonego aktu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.