II SA/Gl 866/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D.-I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zniszczenie drzewa postanawia: odrzucić skargę. W dniu 19 czerwca 2012 r. do siedziby Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. doręczona została osobiście przez męża A. D-I. jej skarga wniesiona na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zniszczenie drzewa. Z pocztowego dowodu doręczenia znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że powyższa decyzja, zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, została przesłana na adres A. D.- I. i wobec jej nieobecności w tym miejscu, przesyłkę awizowano w dniu 17 maja 2012 r., o czym pozostawiono zawiadomienie na drzwiach adresata. W tym samym dniu przedmiotową przesyłkę na poczcie odebrał M. D.- I. (mąż adresatki). W świetle powyższych okoliczności należy wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej Ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przyjmując zatem, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 17 maja 2012 r. (tj. w dacie jej odbioru na poczcie przez męża adresatki), termin do wniesienia na nią skargi do Sądu upłynął z dniem 18 czerwca 2012 (dzień 16 czerwca 2012 r. to była sobota). Skarga złożona w siedzibie organu w dniu 19 czerwca 2012 r. została zatem wniesiona po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Podkreślić należy, że Sąd miał na uwadze okoliczność wydania awizowanej przesyłki, zawierającej zaskarżoną decyzję, na poczcie dorosłemu domownikowi (mężowi adresatki), nie zaś do rąk adresata – A.D.-I.. Fakt ten, wobec braku adnotacji przez pracownika poczty o dysponowaniu przez osobę odbierającą w/w przesyłkę stosownym pełnomocnictwem do dokonania tej czynności w imieniu adresata, budzi wątpliwości co do skuteczności tego doręczenia (vide: art. 42-44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego - Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Jednakże kwestia skuteczności doręczenia przedmiotowej korespondencji nie może stanowić przeszkody do odrzucenia wniesionej w niniejszej sprawie skargi. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy A. D.-I. była jedną stroną tego postępowania. W aktach brak jest informacji, na jakiej podstawie zaskarżona decyzja została doręczona również M. D.-I.. Stosownie do zakresu pełnomocnictwa, stanowiącego załącznik nr 6 tych akt, osoba ta nie była bowiem upoważniona do działania w imieniu małżonki w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. W świetle powyższego brak doręczenia stronie zaskarżonej decyzji oznaczałby, że nie zostałaby ona nigdy wprowadzona do obrotu prawnego. Okoliczność ta implikowałaby natomiast niedopuszczalność rozpatrywanej skargi (zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa) jako wniesionej na akt nieistniejący. Uwzględniając przywołane okoliczności Sąd obowiązany był skargę odrzucić jako spóźnioną, stosownie do regulacji art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa. Wymaga jednak pouczyć, że ewentualne błędne doręczenie decyzji (w sytuacji, w której M. D.-I. nie legitymował się pełnomocnictwem pocztowym udzielonym przez skarżącą) nie może obarczać strony, gdyż nie ma ona wpływu na działania podejmowane przez doręczyciela i nie może ponosić konsekwencji wynikających z nieprawidłowego doręczenia. Może zatem stanowić podstawę do wystąpienia przez stronę do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, przy zachowaniu wymogów wskazanych w art. 87 Ppsa.