II SA/Gl 87/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w U. na uchwałę Rady Powiatu C. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie bezprzetargowej sprzedaży nieruchomości w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Powiatu C. zezwalająca na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Zauważyć trzeba, że w skardze zawarty został jedynie wniosek o wstrzymanie zaskarżonej uchwały, natomiast strona skarżąca nie podała żadnych okoliczności przemawiających za jego uwzględnieniem. Za takie nie mogą uchodzić w szczególności zarzuty dotyczące legalności zaskarżonego aktu. To bowiem podlega ocenie sądu przy rozpoznawaniu sprawy, a stanowisko w tej kwestii sąd wyraża w uzasadnieniu orzeczenia kończącego postępowanie. Stąd też nie można stwierdzić, jakie konkretnie okoliczności uzasadniałyby przychylenie się do złożonego wniosku. Niezależnie od powyższego zauważyć przyjdzie, że wspomniana uchwała Rady Powiatu C. z dnia [...] r. została w istocie już wykonana. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem akt notarialny z dnia [...] r. [...] na mocy którego Powiat C. zbył sporną nieruchomość na rzecz Parafii Ewangelicko – Augsburskiej w U. Ta okoliczność świadczy o tym, że zaskarżona uchwała została już wykonana, co z kolei uniemożliwia uwzględnienie złożonego wniosku. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.