II SA/Gl 872/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym lub ustawą) oraz na podstawie art. 104 Kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił L. S. pozwolenia na budowę obejmującą budynek usługowy: sprzedaż i wymiana opon, wulkanizacja, montaż sprzętu grającego; zbiornik wód deszczowych i roztopowych o poj. [...] m3, na terenie działki Nr [...] – obręb ewidencyjny: A. położonej w B. przy ulicy [...] – boczna, przy zachowaniu określonych w tej decyzji warunków. Stwierdził też, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki sąsiednie nr: [...], [...], [...], i [...] – obręb ewidencyjny A. W uzasadnieniu decyzji podał, że projektowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, został zaopiniowany, sprawdzony i wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami. W odwołaniu od tej decyzji S. K. zarzucił, że wniosek inwestora nie obejmował budowy zbiornika wód opadowych i roztopowych, błędnie ustalono obszar oddziaływania inwestycji (pominięto właściciela działki nr [...]), ponadto wskazał, że na działce przy ul. [...] prowadzona jest sprzedaż złomu, co narusza ustalenia planu miejscowego. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego decyzję Prezydenta Miasta B. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda przytaczając treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy stwierdził, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania terenu zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z [...] r.). Działka nr [...] położona jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...] – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej, usługi wolnostojące oraz wbudowane. Przedłożony projekt budowlany jest zatem zgodny z ustaleniami planu miejscowego w zakresie funkcji jak i szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu określonych w przepisach prawa miejscowego. Przedłożony projekt nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), w zakresie usytuowania od granic działki (§ 12 ww. przepisu), w zakresie lokalizacji miejsc parkingowych (§ 19 ust. 2 ww. przepisu) oraz w zakresie umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku sąsiednim (§ 13 ww. przepisu). Został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza oświadczenie (wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) złożone przez projektantów, posiadających wymagane prawem uprawnienia we właściwych specjalnościach oraz legitymujących się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 tej ustawy. Projekt ten spełnia również wymogi przepisów, o których mowa w art. 34 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Do projektu dołączono wymaganą informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także charakterystykę energetyczną projektowanego budynku. W konsekwencji w świetle treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie było zdaniem Wojewody [...] podstaw do odmowy wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ drugiej instancji stwierdził, że sam fakt nieuwzględnienia w treści wniosku o wydanie pozwolenia na budowę budowy zbiornika wód deszczowych i roztopowych nie przesądza o wadliwości wydanego pozwolenia w sytuacji gdy integralną częścią wniosku o pozwolenie na budowę jest projekt budowlany, którego zakres obejmuje budowę budynku usługowego – sprzedaż i wymiana opon, wulkanizacja, montaż sprzętu grającego jak i zbiornika wód deszczowych i roztopowych o poj. [...] m3 (wynika to wprost z zawartości projektu budowlanego i załączonego projektu zagospodarowania terenu). Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (odnoszącego się do kwestii określenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji) poprzez nie uznanie za stronę postępowania właściciela działki nr [...]. Jak wynika bowiem z przedłożonych dokumentów, granica tej działki znajduje się w odległości ok. [...] m od ściany projektowanego budynku, a ponadto od terenu inwestycji oddziela ją działka nr [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...]ego reprezentowany przez adwokata S. K. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta B. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem: - art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie przez organ I oraz organ II instancji, że inwestycja na działce nr [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] r., podczas gdy zgodnie z § 11 ust. 1e tego planu "dopuszcza się nieuciążliwe usługi branży motoryzacyjnej, w tym wulkanizacja, myjnie samochodowe, komisy samochodowe, jedynie w jednostkach [...], [...], [...]", z kolei przedmiotowa inwestycja (działka nr [...]) położona jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...], - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż sama jedynie potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb obszaru oddziaływania obiektu, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie przyznano przymiotu strony właścicielom działek o nr [...], [...] oraz [...], podczas gdy działki te bezpośrednio graniczą z działką na której planowana jest inwestycja, - art. 80 Kpa poprzez dokonanie oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny poprzez pominięcie, że inwestycja ma zostać zrealizowana na działce nr [...], która jest położona w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...], co jest sprzeczne z § 11 ust. 1e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji nieodpowiadającego wymogom przewidzianym w tym przepisie, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasad ogólnych postępowania, określonych w art. 8 Kpa i 11 Kpa, i w konsekwencji: - art. 7 Kpa, 8 Kpa, 77 § 1 Kpa oraz 80 Kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie całokształtu sprawy, a także przeprowadzenie niewystarczającego i niepełnego postępowania dowodowego oraz dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych w niej przepisów, co najmniej mogących mieć wpływ na wynik spawy. W pierwszej kolejności nie można podzielić stanowiska skarżącego, że objęte pozwoleniem na budowę zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji, że doszło w ten sposób do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Dopuszczalny sposób i parametry zagospodarowania objętej postępowaniem działki nr [...] o pow. [...] m2 określa treść § 12 powołanego w decyzjach i w skardze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia [...]r. objętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. Działka ta jest bowiem położona w jednostce strukturalnej tego planu oznaczonej symbolem [...], przeznaczonej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą lub bliźniaczą i pod usługi wolnostojące oraz wbudowane. Niewątpliwie zaś budowa budynku usługowego z przeznaczeniem na sprzedaż i wymianę opon, wulkanizację i montaż sprzętu grającego, ze zbiornikiem wód deszczowych i roztopowych mieści się w zakresie usług i to nawet gdyby przyjąć (które to ograniczenie z treści tego planu nie wynika), że mają być to usługi związane z zabudową mieszkaniową. Nie jest trafne powoływanie się w zakresie zgodności objętej postępowaniem inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu na treść tego planu zawartą w jego § 11 pkt 1e. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że zawarte w tym przepisie ograniczenie gdy chodzi o lokowanie usług branży motoryzacyjnej odnosi się jedynie do jednostek strukturalnych planu wymienionych w części wstępnej tego paragrafu a nie do wszystkich jednostek objętych tym planem, w tym do wymienionych w § 12, jak zdaje się twierdzić strona skarżąca. Tym samym nie zasługuje na akceptację sformułowany w tej materii zarzut naruszenia art. 80 Kpa. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w sytuacji gdy skarżący nie wykazał, że wymienione w skardze działki nr [...], [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego w rozumieniu tych przepisów. Co więcej w ogóle nie wskazano w skardze, a wcześniej w odwołaniu, na czym to oddziaływanie mogące spowodować w świetle obowiązujących przepisów ograniczenia w zagospodarowaniu tych działek miałoby polegać. W konsekwencji trudno w takiej sytuacji dokonać jakiejkolwiek oceny czy mogłaby zachodzić chociaż potrzeba sprawdzenia czy prawa właścicieli tych działek nie zostaną w związku z realizacją inwestycji naruszone. Należy mieć bowiem na uwadze odległości tych działek od projektowanego budynku usługowego. Wbrew stanowisku strony skarżącej, sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa działek z działką objętą inwestycją nie przesądza jeszcze, że są one objęte obszarem oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Takie stanowisko pozostaje bowiem w oczywistej sprzeczności z treścią art. 3 pkt 20 tej ustawy. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że ewentualnie na naruszenie treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego mogliby się powołać właściciele/użytkownicy wieczyści działek, którzy nie brali udziału w postępowaniu, a nie skarżący, który w tym zakresie nie wykazał interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawa p.p.s.a.). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie przyjęły też organy orzekające, że zatwierdzony projekt budowany jest kompletny oraz spełnia wynikające z obowiązujących przepisów wymogi o jakich mowa w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W tej zaś sytuacji zasadnie przyjęły organy orzekające, że odmowa wydania pozwolenia na budowę nastąpiłaby z naruszeniem art. 35 ust. 4 ustawy. Z punktu widzenia wymogów wynikających z powyższych przepisów oraz z art. 28 ust. 2 i art. 36 ustawy sprawa została należycie wyjaśniona do końcowego jej załatwienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest w tym względzie wystarczające z punktu widzenia wymogów z art. 107 § 3 Kpa. Wobec powyższego nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 Kpa. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. ec