II SA/Gl 874/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K., M. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej T.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącej radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu powołując się na trudną sytuację materialną. Z treści nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawczyni pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoim małżonkiem, zamieszkując w domu o pow. 100 m2.Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Źródłem utrzymania się skarżącej i jej małżonka jest renta wnioskodawczyni w wysokości 700 zł oraz świadczenie emerytalne jej małżonka w wysokości 1200 zł. Ze sporządzonego przez skarżącą zestawienia stałych, miesięcznych wydatków wynika, że spłaca kredyt zaciągnięty na zakup lodówki i telewizora w wysokości 220 zł miesięcznie; kredyt na zakup opału – 180 zł miesięcznie; opłaty za dostawy energii elektrycznej wynoszą około 160 zł miesięcznie; dostawy gazu – 80 zł miesięcznie; woda – 90 zł; zakup niezbędnych lekarstw – około 125 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego strona udokumentowała wysokość dochodów osiąganych przez nią oraz przez jej małżonka jak również w części udokumentowała wysokość wskazanych w druku formularza wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Wobec tego ocena możliwości finansowych strony opiera się na bardzo surowych kryteriach. Tylko ten, kto wykaże, że nie ma żadnych możliwości zdobycia środków na opłacenie kosztów sądowych oraz wydatków na fachowego pełnomocnika, może liczyć na uwzględnienie wniosku w tym zakresie. W realiach niniejszej sprawy tego rodzaju okoliczności zachodzą w takim stopniu, aby uwzględnić wniosek strony. Za przychyleniem się do wniosku skarżącej przemawia przede wszystkim wysokość dochodów osiąganych przez nią i przez jej małżonka oraz poziom i struktura ich wydatków. Łączny dochód w jej rodzinie wynosi bowiem około 2500 zł (wg. stanu na styczeń br.). Bieżące wydatki kształtują się tymczasem na poziomie około 900 zł. Nadto zauważyć trzeba, że strona jest osobą zaliczoną do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i, jak wynika to z zaświadczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] r., jest osobą trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji. Okoliczności te uzasadniają tezę o wyższych aniżeli przeciętne potrzebach życiowych strony. W opisywanej sytuacji trudno oczekiwać, że strona samodzielnie będzie miała możliwość zdobycia środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz na opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Jego udział jest zaś na obecnym etapie nieodzowny dla strony, skoro zapadł wyrok Sądu oddalający jej skargę, a strona nosi się z zamiarem poddania go kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, co jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga kasacyjna sporządzona zostanie przez fachowego pełnomocnika. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1- tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.