II SA/Gl 879/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy T.K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, wniosek swój motywując trudną sytuacją materialną oraz brakiem środków na pokrycie wspomnianych kosztów. W treści formularza strona wskazała, że jest osobą w podeszłym wieku, cierpiącą na poważnie schorzenia. Skarżąca mieszka samotnie w budynku o pow. 72 m2. Nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, zaś jej jedynym dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 826 zł brutto miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Uzyskane od strony informacje, dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów pozwoliły stwierdzić, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze wiek skarżącej, jej stan zdrowia oraz poziom dochodów, niepodobna założyć, że będzie ona w stanie ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym bez uszczerbku w swoim utrzymaniu. Strona nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami ani też składnikami majątku, których zbycie pozwoliłoby na uzyskanie dodatkowego dochodu. W opisywanej sytuacji niepodobna oczekiwać więc, że skarżąca samodzielnie pokryje koszty sądowe, a konsekwencją odmowy przyznania prawa pomocy mogłoby być zamknięcie jej drogi do sądu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.