II SA/Gl 88/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. B. (B.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia określone w przepisach o ochronie zwierząt w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w C. z dnia [...] r. nr [...] o wymierzeniu skarżącemu T. B. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi. Pełnomocnik skarżącego występując w skardze z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia argumentował powyższe niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego. Wskazał, że skarżący ma utrzymaniu wielodzietną rodzinę, a organy podjęły już kroki zmierzające do przymusowej realizacji obowiązku zapłaty nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej. Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe organ podniósł, że zarzuty skargi co do wadliwości kwestionowanego rozstrzygnięcia nie są wiarygodne, zaś argumenty odnoszące się do wyrządzenia znacznej szkody majątkowej są bardzo lakoniczne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący jest jedynym żywicielem rodziny i ma na utrzymaniu żonę i czworo dzieci. Podniósł, że wymierzona kara pieniężna i możliwość prowadzenia egzekucji - doprowadzą do znacznych trudności finansowych w postaci utraty płynności finansowej wnioskodawcy jako przedsiębiorcy. Koszty działalności, a w szczególności kwota na nabycie produktów do obróbki skór i mięsa oscyluje na poziomie 10 000 zł. Prowadzona egzekucja uniemożliwi w szczególności nabywanie tych materiałów, co doprowadzi do bankructwa rodziny skarżącego. Nadto pełnomocnik oświadczył, że skarżącemu pozostało jeszcze do uregulowania 16 000 zł kredytu. Zaznaczył przy tym, że do niedawna wnioskodawca miał problem z jego spłatą. W związku z postępem w spłacie kredytu umorzone zostało prowadzone wobec skarżącego postępowanie komornicze. Pełnomocnik dodał także, iż w wyniku podjętych przez organ działań celem przymusowej realizacji zaskarżonej decyzji, doszło do zajęcia rachunku bankowego skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył: W świetle art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zatem rozważyć jakie skutki prawne i faktyczne może wywołać zaskarżona decyzja. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że uiszczenie przez niego kary pieniężnej nałożonej zaskarżonym aktem może skutkować po jego stronie jedną z okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższe przemawia zatem za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania merytorycznego skargi, tym bardziej, że nie doprowadzi to po stronie osób trzecich do skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnić należy przy tym, że zastosowaniu ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stoi na przeszkodzie regulacja wynikająca z art. 85e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1539 ze zm.). Przepis ten ma charakter wyłącznie techniczny - wskazuje m.in. termin w jakim kara pieniężna powinna być uiszczona. Nie odnosi się natomiast do kluczowej w takim przypadku kwestii nadania decyzji w przedmiocie kary pieniężnej rygoru natychmiastowej wykonalności, czy też wyłączenia wstrzymania jej wykonania na wypadek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jednocześnie zaznaczyć wypada, że uwzględnienie rozpoznawanego wniosku nie przesądza o zasadności wniesionej skargi albowiem dopiero na rozprawie Sąd rozstrzygnie o zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.