II SA/Gl 880/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w kwestii wniosku skarżącego o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o zmianę postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 listopada 2017 r. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Kolejnym wnioskiem, z dnia 19 marca 2018 r. skarżący, na druku formularza PPF, ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych ustanowienia adwokata z urzędu. Wniosek ów potraktowano jako żądanie zmiany poprzednio wydanego w tym zakresie postanowienia z dnia 30 listopada 2017 r. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Przepis art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przesłanką zastosowania przywołanego przepisu jest zmiana okoliczności sprawy, przez co należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, które legły u podstaw poprzednio wydanego rozstrzygnięcia. W istocie chodzi więc o czynniki, które odnoszą się do zasadności utrzymania w obrocie prawnym wydanego postanowienia (por. R. Sawuła, glosa do postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 1995 r., SA/Rz 461/95, Sam. Teryt. 1996, nr 3, poz. 71). W przypadku postanowienia rozstrzygającego o odmowie przyznania prawa pomocy należy założyć, że będą to nowe okoliczności świadczące o tym, iż sytuacja materialna wnioskodawcy uległa pogorszeniu w stosunku do stanu istniejące w dacie wydania tegoż postanowienia, w takim zakresie, że ponownie rozpatrując uprzednio złożony wniosek, finalne rozstrzygnięcie było by inne od wydanego. W tego typu sytuacjach nie jest więc możliwe dokonywanie odmiennych ocen kondycji finansowej strony na podstawie tożsamych elementów stanu faktycznego, tj. w oparciu o analogiczną do zawartej we wcześniejszym wniosku argumentację. Za zmianę okoliczności sprawy uważa się zaś zmianę w sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy wskazującą na to, że przyjęta wcześniej w odniesieniu do tej sytuacji ocena organu sądowego lub sądu powinna być uznana za nieaktualną. W przypadku wcześniejszej prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy, zmiana w sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy powinna być tego rodzaju, żeby w świetle przesłanek przyznania prawa pomocy żądanie stało się uzasadnione, co dowodzi, że zasadniczo należy mieć na wglądzie zmiany polegające na pogorszeniu sytuacji materialnej wnioskodawcy. W okolicznościach niniejszej sprawy do tego rodzaju zmiany nie doszło. Z porównania złożonych formularzy (tego, w oparciu o który wydane zostało postanowienie z dnia 30 listopada 2017 r. oraz złożonego obecnie) wynika, że stan majątkowy nie uległ zmianie. Ani bowiem wysokość dochodu ani też składniki majątku skarżącego nie uległy żadnym zmianom. Nadal również wnioskodawca nie podał żadnej przyczyny, dla której jego małżonka nie pracuje ani też nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Tylko zaś wykazanie, że wyczerpano wszelkie możliwości zdobycia źródła dochodu mogłoby stanowić podstawę do zmiany przyjętego wcześniej stanowiska. Z powyższych względów, w oparciu o art. 165 w związku art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.