II SA/Gl 880/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej oddala skargę. Pismem z dnia 26 grudnia 2019 r. A. D. (strona, skarżący) zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. o wszczęcie postępowania w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane w sprawie samowoli budowlanej budowy w zakresie remontu starego domu oraz budowy nowego, prowadzonych na podstawie pozwolenia na budowę, które w jego ocenie wygasało wobec długiej przerwy w prowadzonych pracach budowlanych. Wniósł o orzeczenie rozbiórki, jako skutku najdalej idącego względnie wydania postanowienia ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej. Organ zgromadził liczne dokumenty, w tym postanowienia odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., czy postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. udzielającego pozwolenia na użytkowanie segmentu usługowego pensjonatu, czy nowo wybudowanego budynku garażowo - mieszkalnego, a następnie postanowieniem nr [...] r. z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 61a i art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego postanowił odmówić wnioskującemu wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na terenie działki nr 1 przy ulicy [...] w U. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że sprawa legalności realizacji inwestycji pn. remont, adaptacja i rozbudowa budynku mieszkalnego oraz budowa budynku garażowo- mieszkalnego na terenie wskazanej działki była już przedmiotem prowadzonego przez organ nadzoru postępowania administracyjnego, obejmując swym zasięgiem zgodność prowadzonej budowy z pozwoleniem na budowę oraz sprawdzenie prawidłowego umieszczenia tablicy informacyjnej i zakończone zostało pismem z dnia [...] r. stwierdzeniem braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Ustalono, że rozbudowa budynku mieszkalnego prowadzona była legalnie na podstawie decyzji o pozwoleniu na remont, rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę budynku garażowo- mieszkalnego z dnia [...]r., następnie decyzją nr [...]z dnia [...] r. przez Starostę [...] w całości przeniesioną na "A". W trakcie kontroli ustalono, że część zamierzenia inwestycyjnego polegająca na rozbudowie budynku mieszkalnego wykonywana jest zgodnie z pozwoleniem na budowę, a jej przebieg dokumentowany w dzienniku budowy. Wobec powyższych ustaleń brak było i jest podstaw do twierdzenia o wygaśnięciu pozwolenia na budowę. Sprawa remontu, adaptacji i rozbudowy budynku mieszkalnego oraz budowy budynku garażowo- mieszkalnego na terenie wskazanej działki była przedmiotem skargi na działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] r. uznał skargę za niezasadną. Inwestor legalnie użytkuje budynek garażowo- mieszkalny oraz segment usługowy pensjonatu. (decyzja z dnia [...] r.) Roboty zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę, które cały czas pozostaje w obrocie prawnym. Dalej organ stwierdził, że w dniu [...] r. zostało wszczęte przez Wojewodę Śląskiego postępowanie w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] r., które zostało umorzone decyzją z dnia [...] r., wobec stanowiska skarżącego, który wycofał swój pierwotny wniosek. Z ponownego jego wniosku, Wojewoda Śląski odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. postanowieniem z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Śląski stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. wydana została z naruszeniem prawa oraz odmówił stwierdzenia jej nieważności ze względu na znaczny upływ czasu od jej wydania, jednak rozpatrując złożone odwołanie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższą decyzję Wojewody Śląskiego oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. W rezultacie powyższego organ stwierdził, że zarzuty skarżącego nie znalazły potwierdzenia w procesie wzruszania decyzji o pozwoleniu na budowę, a próby wzruszenia tej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym okazały się bezskuteczne. Odwołując się zatem do art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego organ stwierdził, że pod pojęciem "inne uzasadnione przyczyny" należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W przypadku ustalonego powyżej stanu faktycznego i prawnego sprawy, który nie uległ zmianie, należało stwierdzić, że we wnoszonej przez wnioskodawcę sprawie zapadło rozstrzygnięcie w postaci pozwolenia na budowę. Stąd też prowadzanie postępowania w sprawie samowoli budowlanej w trybie art. 48 Prawa budowlanego jest niedopuszczalne. Ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę nie została bowiem wzruszona w trybie nadzwyczajnym i tym samym nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W aktualnym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie obiektu, który powstał legalnie, a "który to stan określany jest mianem res iudicata łącznie z zasadą trwałości decyzji ostatecznych". Przeprowadzone przez organ czynności wykazały bezzasadność wniosku skarżącego i tym samym bezprzedmiotowość w zakresie legalności wykonanych robót budowlanych. Uwzględniając powyższe organ nadzoru budowalnego postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na terenie działki nr 1 w U. ze względu na fakt, iż w sprawie zarówno przed organem architektoniczno- budowlanym - Starostą [...], jak i organem nadzoru zapadały decyzje funkcjonujące w obrocie prawnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie "reguł dowodowych polegających na braku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego". W uzasadnieniu powtórzył, że inwestycja realizowana była w warunkach samowoli budowlanej, a stąd organ powinien przeprowadzić odpowiednie postępowanie w zależności od ustaleń w trybie art. 49 lub art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Następnie przedstawił niezgodne z przepisami działania inwestorów. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia 30 grudnia 2019 r. wnioskujący domagał się stwierdzenia samowoli budowlanej na działce nr 1 w U. przy ulicy [...]. Analiza stanu faktycznego wykazała, że sprawa legalności inwestycji pn. remont, adaptacja, rozbudowa budynku mieszkalnego oraz budowa budynku garażowo- mieszkalnego na terenie wymienionej działki (poprzednio nr 1) była już przedmiotem prowadzonego postępowania przez organ nadzoru budowlanego w C. Postępowanie to obejmowało swoim zakresem kontrolę legalności budowy, zgodność prowadzonej budowy z pozwoleniem na budowę oraz sprawdzenie prawidłowego umieszczenia tablicy informacyjnej i zakończone zostało pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. - stwierdzeniem o braku podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego. Wykazano wówczas, że rozbudowa budynku mieszkalnego prowadzona była legalnie na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na remont, adaptację i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę budynku garażowo- mieszkalnego z dnia [...] r., przeniesionej w całości na "A" decyzją nr [...] z dnia [...] r. Sprawa remontu, adaptacji i rozbudowy budynku mieszkalnego oraz budowy budynku garażowo- mieszkalnego remont, adaptację i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę budynku garażowo- mieszkalnego na wymienionej działce była też przedmiotem skargi strony wnioskującej na działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] r. uznał skargę za niezasadną. Organ odwoławczy stwierdził, że wykazano, iż wszystkie kwestionowane roboty wykonane zostały zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, które cały czas pozostaje w obrocie prawnym. Wprawdzie strona podjęła próbę wyeliminowania tej decyzji w obrotu prawnego, wskutek czego w dniu [...] r. Wojewoda Śląski wszczął postępowanie w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] r., ale wobec cofnięcia tego wniosku i zawartych w nim zarzutów przez obecnie skarżącego, postępowanie to zostało umorzone decyzją z dnia [...] r. Z ponownego wiosku skarżącego Wojewoda postanowieniem z dnia [...]r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności tej decyzji. Ostatecznie decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Śląski stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji ze względu na znaczny upływ czasu od jej wydania, ale Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z dnia [...] r. uchylił powyższą decyzję Wojewody Śląskiego i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Powiatowy organ nadzoru stwierdził, że podnoszone przez skarżącego zarzuty w toku postępowania dotyczącego wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. nie znalazły potwierdzenia. Organ pierwszej instancji, uznając zatem, że w sprawie brak jest podstaw do rozstrzygnięcia merytorycznego, zasadnie na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ podkreślił, że we wnoszonej przez wnioskodawcę sprawie zapadło rozstrzygnięcie w postaci pozwolenia na budowę. Stąd też prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej w trybie art. 48 Prawa budowlanego jest w tym przypadku niedopuszczalne. Ostatecznie bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym i tym samym nie została wyeliminowana w z obrotu prawnego. W aktualnym stanie prawnym brak jest zatem podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie obiektu, który powstał legalnie. Czynności procesowe przeprowadzone w sprawie wykazały bezzasadność wniosku skarżącego o tym samym bezprzedmiotowość w zakresie legalności oraz zgodności z przepisami wykonanych robót budowlanych. Organ odwoławczy po analizie sprawy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, że wszystkie roboty obejmujące na remont, adaptację i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę budynku garażowo- mieszkalnego na wskazanej działce w U. wykonane zostały zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. Wobec faktu, iż decyzja ta nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym i tym samym nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Niedopuszczone jest zatem prowadzenie w niniejszym przypadku postępowania w sprawie samowoli budowlanej w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W odniesieniu do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów dotyczących przerwania budowy na okres 8 lat, organ podniósł, iż regulacja art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymaga wydania odrębnej decyzji, której celem jest potwierdzenie zaistnienia skutków prawnych wynikających z tego przepisu. Wydaje ją organ administracji architektoniczno- budowlaną, czyli ten organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Bez odrębnego postępowania, ustalającego kwestię zaistnienia przesłanki niezbędnej do stwierdzenia, że pozwolenie na budowę wygasło, nie jest możliwe ustalenie wygaśnięcia tej decyzji. Powyższe było już wskazane w postanowieniu z dnia [...] r., w którym Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie segmentu usługowego pensjonatu będącego rozbudowaną częścią istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1 w U. Z postanowieniem tym nie zgodził się Skarżący, który pismem z dnia 10 czerwca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę domagając się stwierdzenia nieważności tego postanowienia , jako wydanego bez podstawy prawnej względnie o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 110 §1, art. 113 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie z ustaleniem decyzji pozwolenia na budowę, z decyzją o warunkach zabudowy, a zwłaszcza z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zarzucił też naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 3 , art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 36a ust. 1 i ust. 5, art. 37 ust. 1 , art. 40 ust. 1, art. 48, art. 49b, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a także przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (obecnie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.) W obszernej skardze Skarżący opisał przebieg zdarzeń i kolejność postępowań. Podkreślił, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę nie był stroną i nie mógł wyrazić swego stanowiska. Wskazał, iż beneficjent decyzji pozwolenia na budowę naruszył jego interes prawny, a sama decyzja została sfałszowana poprzez przerobienie treści dokumentu, a także zmienione zostały daty wydania decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślił, że organy nie odniosły się do kwestii zbadania legalności wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie przeprowadziły postępowania i nie zgromadziły żadnych środków dowodowych. Odnosząc się do wskazanych powyżej przepisów Prawa budowlanego podkreślił, że projekt budowlany winien być sprawdzony pod względem zgodności z planem miejscowym, który stanowi m.in. o wysokości budynku. Wskazał na odstępstwa pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją o warunkach zabudowy, w zakresie parametrów obiektu budowlanego, podczas gdy warunki ustalone w tej ostatniej decyzji winny wiązać organ architektoniczno- budowlany. Zwrócił przede wszystkim uwagę na fakt, iż na żadnym etapie postępowania i żaden organ nie zajął się kwestią ilości kondygnacji w kontrolnym obiekcie Nie uwzględniono także w ocenie legalności obiektu, w żadnym stopniu rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowania, podczas gdy naruszono wskazane tam zasady. W dalszej części skarżący wskazał na liczne wady i braki decyzji o pozwoleniu na budowę, które w jego odczuciu powinny decydować o jej nieważności. Na poparcie swych twierdzeń skarżący odwołał się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Do skargi dołączył liczne wcześniejsze pisma kierowane do organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, podkreślając, iż zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienie jest w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Przyjdzie zauważyć, że postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kodeksu czyli żądanie o wszczęcie postępowania- zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania Zatem w chwili obecnej wszczęcie postępowania w każdej sprawie jest uzależnione od wstępnej oceny, czy podmiot występujący z takim wnioskiem posiada legitymację do występowania w roli strony postępowania administracyjnego oraz czy nie zachodzą inne uzasadnione przeszkody do wszczęcia takiego postępowania. Po dokonaniu wstępnej oceny przez organ po wpłynięciu wniosku o wszczęcie postępowania i stwierdzeniu, iż z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ ten ma obowiązek wydać akt administracyjny – postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. W analizowanej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie uznał brak podstaw do wszczęcia wnioskowego przez skarżącego postępowania. W piśmie początkującym niniejsze postępowanie skarżący domagał się wszczęcia postępowania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego w sprawie samowoli budowlanej, domagając się likwidacji skutków naruszenia prawa czyli przywrócenia stanu poprzedniego. Nie podlega sporowi fakt, że kwestionowana przez skarżącego inwestycja na działce nr 1 przy ulicy [...] w U. prowadzona była na podstawie pozwolenia na budowę i projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. Następnie decyzja ta, mocą decyzji nr [...] z dnia [...] r. w całości przeniesiona została na "A". Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że inwestycja na wskazanej działce przy ulicy [...] w U. prowadzona była w warunkach samowoli budowalnej. Jest to tym bardziej nieuprawnione, że wszystkie próby wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. w trybie postępowań nadzwyczajnych nie zakończyły się po myśli skarżącego i nie doprowadziły do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Nie można podzielić też twierdzenia skarżącego, że wymieniona decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na remont, adaptację i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę budynku garażowo- mieszkalnego remont, adaptację i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę budynku na wymienionej działce wygasła wskutek przerwania budowy na okres 8 lat. Zasadnie organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, że regulacja art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wymaga wydania w sprawie odrębnej decyzji, której celem jest potwierdzenie zaistnienia skutków prawnych wynikających z tego przepisu. Wydaje ją organ administracji architektoniczno- budowlaną, czyli ten organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Bez odrębnego postępowania, ustalającego kwestię zaistnienia przesłanki niezbędnej do stwierdzenia, że pozwolenie na budowę wygasło, nie jest możliwe ustalenie wygaśnięcia tej decyzji. Dodać należy, że wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę wywołuje daleko idące skutki dla inwestora, stąd okoliczności faktyczne prowadzące do stwierdzenia jego wygaszenia nie mogą być przedmiotem domniemania. Skoro zatem w niniejszej sprawie nie ma takiej decyzji, to powoływanie się na fakt wygaszenia decyzji jest bezpodstawne. Zasadnie zatem i słusznie, prawidłowo uznając brak podstaw do wszczęcia i prowadzenia wnioskowanego przez skarżącego postępowania w sprawie samowoli budowlanej w stosunku do inwestycji zlokalizowanej na działce nr 1 w U. przy ulicy [...], organ pierwszej instancji, na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wszczęcia wnioskowanego postępowania. Prawidłowo też organ odwoławczy utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Należy przy tym dodać, że w skardze na powyższe postanowienie dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie samowoli budowlanej na wskazanej działce, skarżący poruszył wiele innych, nie związanych bezpośrednio z pierwotnym wnioskiem, wątków. Podkreślić też trzeba, że odnosił się przede wszystkim i wskazywał głównie na wady wymienionej powyżej decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując m.in. na jej sprzeczność z wcześniejszą decyzją o warunkach zabudowy. Wskazać jednak należy, że kwestie te nie były przedmiotem pierwotnego wniosku skarżącego. Nadto przypomnieć trzeba, że z innego, odrębnego wniosku skarżącego prowadzone było już postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] r., czy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie segmentu usługowego pensjonatu, które nie zakończyły się wyeliminowaniem tych decyzji z obrotu prawnego Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że zaskarżone postanowienie, a także utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z art. 61a § 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy wydając zaskarżone postanowienia prawidłowo dokonały oceny stanu faktycznego i prawnego i nie naruszyły przepisów postępowania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r. , poz. 2325) oddalił skargę.