II SA/Gl 881/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Pismem z dnia [...] R.O. zwróciła się do Urzędu Miasta K. z wnioskiem o wymeldowanie z lokalu przy ul. [...] jej byłego męża, który wyprowadził się, zabierając ruchomości, [...]. W uzasadnieniu podała także, iż małżeństwo zostało rozwiązane w [...], na dowód załączając kserokopię wyroku rozwodowego. Dodatkowym pismem wskazała, że były mąż zamieszkuje u matki w G. W trakcie wszczętego przez organ I instancji postępowania administracyjnego strony złożyły wyjaśnienia, przesłuchano też wezwanych świadków. Pismem z dnia [...] R.O. wyjaśnił, że wniosek o wymeldowanie uważa za bezzasadny. Jest bowiem współwłaścicielem mieszkania i nie zrezygnuje z meldunku stałego. W [...] była żona wymieniła zamek, a w konsekwencji uniemożliwiła mu zamieszkiwanie, toteż zameldował się na pobyt czasowy u matki, którą się opiekuje. Podał, że mieszkanie pod wspólnym dachem z byłą żoną uważa za niemożliwe. Z kolei pismem z dnia [...] wskazał, iż zainteresowany jest lokalem mieszkalnym z puli Urzędu Miasta aby zachować meldunek w K. W dniu [...] wyjaśnił dodatkowo, że zameldował się czasowo u matki na okres [...]. Z kolei R.O. kolejnymi pismami potwierdziła, że były mąż nie zamieszkuje w lokalu od [...] podając, iż wszystkie rzeczy znajdujące się w mieszkaniu stanowią majątek dorobkowy i podlegają podziałowi, a sprawa w tej kwestii toczy się w sądzie. Fakt nie zamieszkiwania R.O. w przedmiotowym lokalu potwierdziła także wezwana przez organ I instancji w charakterze świadka M.B. W toku postępowania organ ustalił nadto, że byłym małżonkom służy spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Natomiast próba przeprowadzenia wizji w mieszkaniu nie powiodła się albowiem R.O. nie wyraziła zgody na to by wpuścić byłego męża do lokalu. Postanowieniem Prezydenta Miasta K. z dnia [...] zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania R.O. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w K. do czasu zakończenia postępowania sądowego z pozwu R.O. o przywrócenie naruszonego posiadania. Z uwagi na prawomocne odrzucenie pozwu Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...], nr [...] podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o wymeldowaniu R.O. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał treść stanowiącego podstawę prawną decyzji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2006, nr 139, poz. 933 z późn. zm.), a następnie omówił poczynione w sprawie ustalenia. Zaakcentował m.in., iż postępowanie administracyjne dotyczące wymeldowania wykazało, że R.O. nie zamieszkuje w lokalu od [...], a ponadto upłynął już termin do wniesienia powództwa przewidziany w art. 344 § 2 k.c. w sprawie uniemożliwienia mu przez R.O. zamieszkania w lokalu. Wskazał, że organ meldunkowy nie jest uprawniony do "zmuszenia" właściciela do udostępnienia mieszkania innej osobie i zapewnienia jej swobodnego i spokojnego korzystania z tego lokalu. Jeżeli osoba, której dotyczy postępowanie, nie podejmowała środków prawnych zmierzających do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu, lub okażą się one nieskuteczne i nie powróci do mieszkania, to obowiązkiem organu administracji jest jedynie ustalenie, czy nastąpiło faktyczne opuszczenie bez wymeldowania się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Nie można bowiem przyjąć, że R.O. nie przebywa w miejscu swego dotychczasowego zameldowania na pobyt stały przez tak długi czas ze względu na sytuację przymusową, wytworzoną wbrew jego woli. Organ I instancji podkreślił też, że strony postępowania zgodnie podnosiły, iż w Sądzie Rejonowym w K. toczy się sprawa o podział majątku dorobkowego byłych małżonków jednak kwestia zameldowania, w sprawach dotyczących podziału majątku dorobkowego byłych małżonków, nie ma znaczenia. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Organ I instancji wskazał nadto, że pismem z dnia [...] poinformował R.O. o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy przed wydaniem decyzji, zgłoszenia swoich żądań i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. R.O. z prawa wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. nie skorzystał. Nie wniósł także o przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Organ stwierdził wreszcie, że ewidencja ludności ma odzwierciedlać stan rzeczywisty, a nie pozorowany, odnoszący się do przebywania określonej osoby pod odznaczonym adresem. Utrzymywanie stanu zameldowania osoby faktycznie niezamieszkałej w danym lokalu prowadzi wprost do fikcji meldunkowej i obejścia celu ustawy. R.O. pomimo, że opuścił lokal, nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, bowiem do chwili obecnej nie wymeldował się z lokalu przy ulicy [...] w K. Spełnione zatem zostały warunki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy, stanowiące podstawę podjęcia decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Od otrzymanej decyzji R.O. wniósł odwołanie, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Podniósł, że doręczoną mu decyzję uważa za bezprawną, nie opuścił bowiem dobrowolnie mieszkania a jedynie na skutek wymiany przez byłą żonę zamka w drzwiach. Oświadczenia świadków uważa za niewiarygodne. M.B. bowiem w ogóle nie zna, natomiast M.B. powiedziała mu, że czuje się zażenowana wezwaniem jej w charakterze świadka. Zarzucił też niewiarygodność informacjom Komisariatu [...] Policji w K. Wskazał, iż zameldował się na pobyt czasowy u matki po to by się nią opiekować jednak w [...] matka zmarła i musiał się wymeldować. W mieszkaniu przy ul. [...] w K. pozostały jego rzeczy, także ½ wspólnego dorobku. Podniósł także, iż z K. jest związany tak zawodowo, jak i społecznie. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył obowiązujący stan prawny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, obszernie omówił też przeprowadzone postępowanie administracyjne stwierdzając w konkluzji, iż celem ewidencji ludności jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób. Oznacza to, że przesłanką wymeldowania określonej osoby z oznaczonego lokalu jest fakt nie przebywania w nim, bez konieczności wykazania, że osoba ta nie jest uprawniona do przebywania w lokalu. Wskazał, że R.O. od [...] nie zamieszkuje w spornym lokalu, co potwierdza postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji. W skierowanym do organu I instancji piśmie z dnia [...] R.O. poinformował, że była żona w [...] wymieniła zamek w drzwiach do spornego lokalu, czym uniemożliwiła mu korzystanie z lokalu. O tym fakcie nie powiadomił jednak wówczas ani policji ani prokuratury. W kolejnym piśmie z dnia wyjaśnił, iż oczekuje na rozstrzygnięcie toczącej się w sądzie sprawy o podział majątku. Poinformował również, iż jest zainteresowany lokalem mieszkalnym z puli UM K., by utrzymać stały meldunek w K. Fakt nie zamieszkiwania w spornym lokalu R.O. potwierdziły także zeznania przesłuchanego do protokołu świadka. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji pouczył stronę, w związku z twierdzeniem o niedobrowolności opuszczenia lokalu, o możliwości wystąpienia do sądu o ochronę naruszonego posiadania. W dniu [...] R.O. wystąpił do sądu z pozwem przeciwko Urzędowi Miasta K. o ochronę naruszonego posiadania spornego lokalu jednak pozew został odrzucony. Wojewoda wyjaśnił nadto, że wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego nie pozbawia jej prawa dochodzenia roszczeń o charakterze majątkowym, w tym wynikających z podziału majątku wspólnego. Pismem z dnia [...] R.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się jej uchylenia. W skardze podtrzymał swoje twierdzenie, iż nie opuścił mieszkania dobrowolnie podkreślając, że o faktach tych poinformował policję i prokuraturę w momencie gdy była żona wystąpiła o podział majątku i złożyła wniosek o wymeldowanie. Natomiast błędny pozew o ochronę naruszonego posiadania skierowany przeciwko Urzędowi Miasta złożył na skutek cyt. "manipulacji" pracowników urzędu. Zresztą w sprawie sądowej [...] podał, że pozwaną winna być była żona toteż nadal czeka na rozstrzygnięcie sądowe w sprawie. Organowi odwoławczemu zarzucił nadto nie uwzględnienie podnoszonych przezeń zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ewidencja ludności polega m.in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2b powołanej wyżej ustawy celom ewidencyjnym służy zameldowanie, które winno potwierdzać fakt pobytu osoby w lokalu. W konsekwencji stosownie do art. 2 i art. 4 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, który to obowiązek polega na: 1) zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego; 2) wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego; 3) zameldowaniu o urodzeniu dziecka; 4) zameldowaniu o zmianie stanu cywilnego; 5) zameldowaniu o zgonie osoby. Szczegółowym kwestiom związanym z wymeldowaniem poświęcony został w ustawie art. 15, zgodnie z którego ust. 1 osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W myśl natomiast ust. 2 wskazanego wyżej przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Odnosząc się do wskazanej wyżej ciążącej na organie gminy powinności dokonania wymeldowania osoby, która wbrew przepisom obowiązku tego sama nie dopełniła zaakcentować należy, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, winno być rozumiane jako dobrowolne wyprowadzenie się wynikające z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób - por. w tej kwestii np. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z dnia 17 marca 2003 r., sygn. akt V SA 2323/02. Na równi z dobrowolnym wyprowadzeniem się z lokalu traktuje się jednak także sytuację, w której wprawdzie dana osoba wyprowadza się pod przymusem bądź zostaje z lokalu bezprawnie usunięta jednak godzi się z tym i nie korzysta z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Nadto wskazać należy, iż opuszczeniem jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. por. np. uzasadnienie wyroku NSA w Warszawie z 18 grudnia 2002 r., sygn. akt V SA 935/02 wraz z przytoczonym tam wcześniejszym orzecznictwem, a w tym wyrokiem NSA z 16 września 1986 r., sygn. akt III SA 437/86; wyrokiem NSA z 3 lipca 1985 r., sygn. akt SA/Gd 573/85; wyrokiem NSA z dnia 18 marca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 1073/86; wyrokiem NSA z 16 kwietnia 1987 r., sygn. akt SA/Wr 110/87. Podkreślić nadto w tym miejscu należy, iż tak samo jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła formalne uprawnienie do przebywania w tym miejscu - por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1398/02. Oceniając merytoryczną poprawność decyzji o wymeldowaniu zbadać zatem należy, czy skarżący istotnie w sposób określony powyżej opuścił miejsce pobytu, z którego został wymeldowany. W razie bowiem ustalenia, iż w wyniku zachowań skarżącego jego pobyt w lokalu istotnie ustał spełniona zostałaby wymagana prawem przesłanka uzasadniająca wymeldowanie. Jak wynika z akt sprawy zarówno organ I jak też II instancji uznały, iż R.O. opuścił miejsce pobytu w sposób uzasadniający jego wymeldowanie z lokalu. Analizując przedłożony w sprawie materiał dowodowy zdaniem tut. Sądu ocenę tę należy podzielić. Zarówno z wyjaśnień samego skarżącego, jak całości materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że w okresie prowadzenia przez orzekające w sprawie organy postępowania w przedmiocie wymeldowania skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu albowiem w [...] lokal ten opuścił. Także i w okresie późniejszym nie powrócił do stałego miejsca zameldowania, nie zamieszkuje w nim również w chwili obecnej. Fakt ten traktować należy jako bezsporny, także bowiem w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 29 stycznia 2010 r. skarżący potwierdził, że w dawnym mieszkaniu nie przebywa, a zamieszkuje obecnie u rodziny i przyjaciół. Trudno też w aktach sprawy doszukać się argumentów przemawiających za uznaniem, iż pomimo opuszczenia w [...] przedmiotowego mieszkania R.O. nadal koncentrował w nim swe życiowe interesy i z pobytem w tym właśnie lokalu wiązał swe plany. Wskazać w tym miejscu należy, iż w toku postępowania administracyjnego pismem z dnia [...] R.O. podał, że cyt. "Mieszkanie pod wspólnym dachem z byłą żoną z powodów psychicznych i fizycznych niemożliwe". Z kolei pismem z dnia [...] wskazał, iż zainteresowany jest lokalem mieszkalnym z puli Urzędu Miasta aby zachować meldunek w K. Więź raczej z miastem nie zaś z konkretnym mieszkaniem wynika też z twierdzeń zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, w którym wskazał cyt "byłem, jestem i chcę pozostać mieszkańcem K., tym bardziej, że jestem z nimi związany zawodowo jak i społecznie" Kwestią sporną pomiędzy stronami jest to czy skarżący opuścił przedmiotowe mieszkanie dobrowolnie, jak twierdzi jego była żona, czy też, jak podnosi skarżący, uniemożliwiono mu powrót do lokalu albowiem była żona wymieniła zamek w drzwiach ich wspólnego mieszkania, a do zamka tego nie posiada kluczy. Niezależnie jednak od rzeczywistego stanu faktycznego w dacie opuszczenia mieszkania, w trakcie postępowania przed organem I i II instancji ewentualna wątpliwość w tej mierze nie miała już w sprawie znaczenia. Jak to bowiem powyżej wskazano za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać także sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie, w sposób skuteczny, z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Wskazać w tym miejscu należy, że R.O. nie podjął skutecznych działań umożliwiających mu przywrócenie naruszonego posiadania. Za działanie takie nie można bowiem uznać kierowanego do Prokuratury Rejonowej w K. pisma z dnia [...] informującego, że była żona dopuściła się przestępstwa w postaci wymiany rok wcześniej zamka w drzwiach mieszkania, złożenia wniosku o wymeldowanie i nie wpuszczenia byłego męża kiedy przyszedł wraz z "urzędnikiem" co uniemożliwia mu zabranie rzeczy. Ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani po jego zakończeniu skarżący nie wskazał bowiem by jego doniesieniu nadany został bieg. Nadto skarżący wystąpił wprawdzie w trakcie trwania postępowania o wymeldowanie z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania jednak powództwo to skierował przeciwko Urzędowi Miasta K. W konsekwencji pozew został odrzucony postanowieniem Sądu Rejonowego K. z dnia [...] sygn. akt [...], natomiast zażalenie R.O. zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w K. [...] Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...]. Jednocześnie, ustosunkowując się w tym miejscu do zawartego w skardze twierdzenia skarżącego, iż nadal oczekuje na rozstrzygnięcie sprawy o przywrócenie utraconego posiadania przeciwko byłej żonie albowiem w sprawie [...] zgłosił, że to ona winna być stroną pozwaną Sąd stwierdza, iż twierdzenie o jakimkolwiek toczącym się w tej mierze postępowaniu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W postanowieniu, o którym mowa powyżej, Sąd Okręgowy jednoznacznie stwierdził bowiem, że na rozstrzygnięcie nie ma wpływu fakt, iż R.O. wyraził chęć pozwania swej byłej żony zamiast lub obok pozwanego Urzędu Miasta K. Pozew, jak stwierdził Sąd Okręgowy, musi zatem zostać odrzucony, a zgłoszone w sprawie roszczenie winno być dochodzone przeciwko właściwie określonemu podmiotowi. W związku natomiast z dołączoną przez skarżącego do akt tut. Sądu kserokopią skierowanego do Prezesa Sądu Rejonowego K. w dniu [...] zażalenia na przewlekłość postępowania i nie rozstrzygnięcie pozwu przeciwko byłej żonie o przywrócenie naruszonego posiadania tut. Sąd w trakcie rozprawy w dniu 29 stycznia 2010 r. wezwał R.O. do złożenia oświadczenia czy pozew taki po zakończeniu sprawy o przywrócenie utraconego posiadania przeciwko Urzędowi Miasta został przez skarżącego wniesiony. Skarżący oświadczył jednak, iż odrębnego pozwu przeciwko byłej żonie nie wniósł. Także profesjonalny pełnomocnik R.O. w piśmie procesowym z dnia [...] podał, że nie toczy się obecnie żadna sprawa posesoryjna pomiędzy byłymi małżonkami. W konsekwencji, wobec faktu, iż skarżący po opuszczeniu mieszkania nie podjął skutecznych działań umożliwiających powrót do lokalu, pomimo że mógł był to uczynić będąc w lokalu zameldowanym, niewątpliwym jest, iż co do meritum zaskarżona decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję o wymeldowaniu jest merytorycznie poprawna i pozostaje w zgodzie z prawem albowiem spełnione były w dacie jej wydania przewidziane w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy przesłanki obligujące organ do wymeldowania osoby z miejsca dotychczasowego pobytu. W świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy prawnie niedopuszczalnym byłoby bowiem utrzymywanie dalszego, fikcyjnego, zameldowania w lokalu osoby, która de facto lokal ten opuściła i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Ewidencja ludności służy bowiem wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Bez znaczenia pozostaje tym samym podnoszony przez R.O. argument, iż w mieszkaniu pozostawił on przed laty rzeczy osobiste co notabene nie zostało przez organy jednoznacznie zbadane. Niezależnie bowiem od tego gdzie w istocie rzeczy te obecnie znajdują się nie mogą one wskazywać na obecność R.O. w mieszkaniu, które bezspornie opuścił [...] temu. Pozostaje też bez wpływu na rozstrzygnięcie fakt przysługiwania obojgu małżonkom spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Rozstrzygnięcie sprawy meldunkowej nie przesądza bowiem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.