II SA/Gl 886/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2019 r. sprawy ze skargi A. Ż., F. Ż. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działek skarżących nr [...] i nr [...] w części objętej symbolem [...]; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza na rzecz skarżących solidarnie od Gminy C. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania. Po uprzednim (bezskutecznym) wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa A. i F. Z. , reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyli do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uchwałę Rady Miasta Czechowic-Dziedzic z dnia 16 lipca 2013 r. Nr XL 353/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zachodniej obszaru Gminy Czechowice-Dziedzice w zakresie ustaleń w odniesieniu do działek o numerach 1202, 5546, 5547, 1200/1,1200/2, 1199/2, 1198/1, 1198/2 obręb 005 Ligota, położonych w Czechowicach-Dziedzicach przy ul. Czechowickiej, tj. zarezerwowania na tych działkach pasa terenu dla projektowanego poszerzenia ulicy Czechowickiej oraz dokonania włączenia działek do terenów zieleni. Domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w zakresie objęcia działek Skarżących terenem określonym na rysunku planu symbolem 3KDZ1; oraz stwierdzenia nieważności tej uchwały w zakresie włączenia części działek Skarżących do terenów określonych symbolem ZE39 i zasądzenia kosztów postępowania zarzucili organowi planistycznemu: - - naruszenie art. 6 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących wynikających z prawa własności nieruchomości skarżących położonych, na terenie objętym planem; - art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez ustalenie sposobu wykonywania prawa własności w sposób naruszający prawo własności ponad potrzebę wynikającą z racjonalnych zasad planowania i zagospodarowania przestrzennego; - naruszenie przepisu art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez ograniczenie prawa do dysponowania nieruchomością i jej zagospodarowania nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne, a w konsekwencji nadużycie władztwa planistycznego gminy; - art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzony w Paryżu 20 marca 1952 r. Skarżący wskazali, iż zgodnie z zaskarżonym planem działki o numerach: 1202, 1198/1 znajdują się na obszarze oznaczonym C/MN 28; 3KDZ1; ZE39, działki o numerach: 5546,1200/1,1199/1 - na obszarze oznaczonym C/MN28; 3KDZ1, natomiast działki o numerach: 5547,1200/2,1198/2 znajdują się w całości na obszarze 3KDZ1. Symbol MN oznacza tereny zabudowy mieszkaniowej, KDZ tereny dróg i ulic publicznych klasy Z (zbiorcze), ZE tereny zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym. W części graficznej zaskarżonego planu działki o numerach: 5546, 5547,1200/1,1200/2, 1199/2, 1198/1, 1198/2 znajdują się w liniach rozgraniczających, wewnątrz pasa drogi 3KDZ1 (ul. Czechowicka), natomiast część działek o numerach 1202 i 1198/1 została włączona do terenu zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym (ZE39). Zgodnie z § 83 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego symbol 3KDZ1 oznacza istniejącą drogę powiatową nr 428S (relacji Ligota-Czechowice) klasy "Z" o docelowej szerokości 20 metrów w liniach rozgraniczających i przekroju jednojezdniowym przy nieprzekraczalnej linii zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy dla budynków poza terenami zabudowy - 20 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni. W ust. 3 paragrafu określono urządzenia towarzyszące użytkowaniu podstawowemu w obrębie linii rozgraniczających dróg, oznaczonych symbolami KDZ, KDL, 1KDD, a ust. 6 wskazuje, iż dopuszcza się przebudowę lub remont istniejących w pasach drogowych obiektów budowlanych i urządzeń zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych. Droga oznaczona 3KDZ1 (ul. Czechowicka) w miejscowym planie poprowadzona została przez działki Skarżących o numerze: 5547,1200/2, 1199/2 w całości oraz w części przez działki o numerze: 1199/1, 1200/1, a także 5546 na której znajduje się budynek mieszkalny. Wyrys z miejscowego planu dla nieruchomości Skarżących wskazuje, iż znaczna część budynku znajduje się w liniach rozgraniczających, poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Istniejące w miejscowym planie przepisy dopuszczają rozbudowę istniejącego pasa drogi 3KDZ1 do 20 metrów, a zatem bezsprzecznie naruszają prawo własności Skarżących. Obecnie szerokość pasa drogi 3KDZ1 wynosi 6 metrów, natomiast budynek Skarżących znajduje się w odległości 3 metrów od zewnętrznego pasa drogi. Planowana przez Radę Miasta rozbudowa ulicy Czechowickiej z uwzględnieniem istniejącego miejscowego planu skutkować będzie musiała wywłaszczeniem nieruchomości. Takie przeznaczenie wyklucza zabudowę, spowoduje konieczność rozbiórki znacznej części budynku mieszkalnego wolnostojącego, studni czynnej, przyłącza mediów, wjazdu, bramy, ogrodzenia, bariery energochłonnej, parkanu dźwiękochłonnego, naruszy też sad, łąkę oraz ogród, a zatem ingeruje w prawo własności strony Skarżącej. Skarżący wielokrotnie, zarówno trybie uwag do miejscowego planu, jak i uwag do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wnosili o zmianę przeznaczenia działek na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej podnosząc, iż oznaczenie działek jako drogowych jest niezgodne ze stanem faktycznym. Powoływali się na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 73 ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 103 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych mocą której stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat Bielski, własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej Czechowice-Dziedzice (obszar wiejski obręb 005 Ligota) oznaczonej jako działki: 917/2,918/2, 922/2, 926/2, 1054/2, 1055/2, 1177/4, 1180/2, które w dniu 31 grudnia 1998 r. w całości stanowiły drogę publiczną nr 4428S. Jednocześnie niniejszą decyzją Wojewoda Śląski odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat Bielski działek: nr 1199/2, 1200/2, 5547. Działki te zlokalizowane były poza pasem drogowym i nie były zajęte pod drogę publiczną nr 4428 S i stanowią wyłączną własność A. i F. Ż. . W odniesieniu do działek oznaczonych numerami 1198/1 oraz 1202 skarżący kwestionują częściowe zaliczenie ich do terenów ZE39. Zgodnie z § 77 ust. 1 miejscowego planu wyznacza się tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi i oznaczone symbolami "ZE-39" z podstawowym przeznaczeniem dla zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym, pełniącej funkcję otuliny biologicznej wód powierzchniowych, funkcje izolacyjne oraz stanowiącej zadrzewienia i zakrzewienia stabilizujące skarpy. Takie przeznaczenie działek Skarżących powoduje obniżenie ich wartości i w części przeznaczonej na ZE39 pozbawia możliwości ich zainwestowania. W odpowiedzi na skargę burmistrz Czechowic Dziedzic wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w dokumentacji planistycznej brak jest wniosków skarżących dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Wskazał, iż w poprzednio obowiązującym planie miejscowym (przyjętym uchwałą z dnia 25 czerwca 1992 roku -ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Katowickiego Nr 10, poz. 111) działki skarżących były przeznaczone pod "tereny ulic zbiorczych jako adaptowane ulice z planowaną modernizacją i przebudową do parametrów ulic zbiorczych". Szerokość pasa drogowego miała wynosić w liniach rozgraniczających 35 m. (na rysunku 40 m), zaś sama jezdnia miała posiadać szerokość 7 m (2x3,5m). Planowany pas drogowy był wreszcie zgodny z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zabudowy gminy Czechowice Dziedzice. W dniu 30 maja 2017 r. Rada Miejska w Czechowicach Dziedzicach podjęła uchwałę nr XXXIV/379/17 w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czechowice – Dziedzice, który uwzględniać będzie korektę co do przebiegu ulicy Czechowickiej. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 946/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. i F. Ż. . W motywach Sąd wskazując, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy, stwierdził, iż kontrola sądu administracyjnego we wskazanym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie może zaś ona dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć. Odnosząc się do pierwszej kwestii spornej – objęcia nieruchomości skarżących obszarem planu 3KDZ1 Sąd stwierdził, że ustalenia planu w tym zakresie poczynione zostały już do drogi istniejącej o określonych parametrach – tj. drogi kategorii Z. Nie mógł więc organ planistyczny ustalając przeznaczenie dla gruntu, gdzie fizycznie istniała już droga publiczna ustalić innych, niż prawem wymaganych parametrów. Podkreślił przy tym, że nieruchomości skarżących także w poprzednim planie przeznaczone były pod drogę publiczną, a jej szerokość w liniach rozgraniczających miała być znacznie większa. Dodał przy tym Sąd, że analiza części graficznej planu prowadzi do wniosku, że ustalenie innego przebiegu ulicy Czechowickiej jest fizycznie niemożliwe. Zatem w tym zakresie mogło dojść do ograniczenia prawa własności skarżących w odniesieniu do działek objętych obszarem planu o symbolu – 3KDZa wobec przysługującego gminie prawa do władczego przeznaczenia terenu pod określone funkcje i ustalania zasad jego zagospodarowania. Powyższą argumentację odniósł też Sąd do drugiego zarzutu skargi – tj. przeznaczenia nieruchomości skarżących na tereny zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym – objęte symbolem ZE39, wskazując na zgodność takiego przeznaczenia ze studium. Wobec skargi kasacyjnej skarżących, rozpatrujący sprawę Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1516/18 uchylił wymieniony powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2018 r., przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd ten stwierdził, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Uznał za zasadny jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku oceny przez Sąd pierwszej instancji naruszenia władztwa planistycznego przez Gminę Czechowice – Dziedzice w zakresie przeznaczenia nieruchomości skarżących pod rozbudowę drogi publicznej 3KDZ1. Zarzucił, iż Sąd wskazując w uzasadnieniu swego wyroku, że analiza części graficznej planu prowadzi do wniosku braku fizycznej możliwości ustalenia innego przebiegu ulicy, nie uzasadnił swojego stanowiska w tym zakresie, pomimo iż skarżący wskazali na możliwość przesunięcia linii rozgraniczających drogę na jej przeciwległą stronę, na nieruchomości, które w pobliżu drogi nie są zabudowane. Na taką możliwość wskazał też organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, informując, iż podjęto działania w celu spełnienia oczekiwań skarżących. Za częściowo uzasadniony uznał też Naczelny Sąd Administracyjny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak szczegółowego odniesienia się do podniesionego w skardze zarzutu przeznaczenia części nieruchomości skarżących pod teren zieleni nieurządzonej – ZE39, nie wyjaśniając jakie zapisy studium przewidują takie ograniczenia. Na rozprawie w dniu 9 września 2019 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Zaakcentował, że w efekcie ustaleń planu przebieg spornej drogi doprowadzić by musiał do wywłaszczenia nieruchomości skarżących, a dodatkowo przedmiotowa droga poprowadzona została w planie przez ich budynek mieszkalny, co w żaden sposób nie zostało uzasadnione. Rozpoznając ponownie skargę A. Z. i F. Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga tylko częściowo zasługuje na uwzględnienie. Uwzględniając wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyżej przywołanym wyroku, skład orzekający ponownie zbadał sprawę, w szczególności w zakresie ustaleń obowiązującego Studium, które są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z kolei w myśl art. 20 cytowanej ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Owe nienaruszenie postanowień studium należy postrzegać jako kontynuację zasad zagospodarowania terenu w nim ustalonych, a podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować zasady zagospodarowania i przeznaczenia terenów i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Inaczej mówiąc, konkretne obszary mogą mieć określone przeznaczenie w planie, jeżeli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskazała taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Zatem ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium obowiązującym w dacie uchwalania tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała Rady Miasta Czechowic – Dziedzic z dnia 16 lipca 2013 r. nr XL 353/13, w części dotyczącej regulacji odnoszącej się części działki nr 1198/1 oraz części działki nr 1202 objętej obszarem oznaczonym symbolem ZE39 – tereny zieleni nieurządzonej zapadła właśnie z naruszeniem powyższego przepisu. Nie do odparcia pozostaje bowiem zarzut sprzeczności ustaleń planu w tym zakresie z ustaleniami obowiązującego studium. Zasadą sporządzania planu jest natomiast jego zgodność - niesprzeczność ze studium. W świetle powyższego po porównaniu zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Czechowice- Dziedzice przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Czechowicach- Dziedzicach z dnia 26 czerwca 2006 r. nr XLVII/488/06, uwzględniającego zmiany wprowadzone uchwałami z dnia 9 listopada 2010 r. Nr L/433/10, z dnia 25 stycznia 2011 r. Nr IV/23/11 oraz z dnia 4 września 2012 r. Nr XXVII/234/12 i obowiązującego w dacie uchwalania przyjętego uchwałą nr XL/353/12 z dnia 16 lipca 2013 r. zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zachodniej obszaru Gminy Czechowice – Dziedzice, działki należące do skarżących nr 1198/1 i nr 1202 w całości położone były w jednostce o symbolu E.10 MR/MN – tj. teren zabudowy mieszanej zagrodowej i jednorodzinnej. Sprzeczne zatem z powyższym ustaleniem Studium jest objęcie częściowo tych działek w kwestionowanym planie obszarem o symbolu ZE39 - tereny zieleni nieurządzonej o znaczeniu ekologicznym. Wobec wskazanej powyżej reguły niesprzeczności ustaleń planu z postanowieniami Studium – należało więc w tym zakresie stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały, uznając za zasadny zarzut przekroczenia granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Nie jest natomiast zasadny ten zarzut – tj. naruszenia art. 6 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących wynikających z przysługującego im prawa własności nieruchomości położonych na obszarze objętym planem w stosunku do pozostałych działek, tj. działek o numerach 5546, 5547, 1200/1, 1200/2, 1199/2, 1198/1, 1198/2, które według wyrysu planu znajdują się w liniach rozgraniczających, wewnątrz pasa drogi 3KDZ1 (ul. Czechowicka). Dokładna analiza dołączonego do akt sprawy wyrysu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Czechowice- Dziedzice obowiązującego w dacie uchwalania kwestionowanego planu (uchwała z dnia 26 czerwca 2006 r., ze zmianami – jak wyżej) dowodzi, że wymienione działki nr 5547, 1202/2 i 1199/2 w całości a pozostałe działki- tj. nr 1198/1, 1199/1, 1200/1 5546 oraz 1202 częściowo położne są w korytarzu drogi zbiorczej Z.57 – ulica Czechowicka – droga powiatowa). Organ w piśmie z dnia 13 września 2019 r. doręczonym do akt sprawy wyjaśnił, że przez korytarz drogi wyznaczony w Studium rozumie się obszar, w ramach którego dopiero na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyznacza się ostatecznie linie rozgraniczające drogi. Uchwalenie planu wymaga przeprowadzenia procedury zgodnie z przepisami obowiązującego prawa w tym uzyskania wymaganych opinii i uzgodnień (m.in. z administratorem dróg). Dla wymienionego obszaru ustalono linie rozgraniczające w przedmiotowym planie. Nie mogły one rzecz jasna wyznaczone być bez uwzględnienia ustaleń obowiązującego Studium. Tak więc w tych okolicznościach, nawet fakt, podnoszony w toku postępowania przez skarżących oraz przyznany także przez organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną o możliwości przesunięcia linii rozgraniczających drogę na jej przeciwległą stronę, na inne nieruchomości, które w pobliżu drogi nie są zabudowane, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z zasadą niesprzeczności ustaleń planu z postanowieniami Studium, przed uprzednią zmianą postanowień Studium w tym zakresie, organ planistyczny uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie mógł przyjąć w nim rozwiązań sprzecznych z postanowieniami Studium, nie naruszając w sposób rażący prawa. Jak już stwierdzono organy gminy są związane ustaleniami studium, na co wyraźnie wskazuje treść art. 9 ust. 4 "ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Zatem mając na uwadze treść studium trzeba przyznać, że zgodnie z tym zapisem określone obszary gminy mogły zostać przeznaczone w planie miejscowym pod określone funkcje, jeśli wcześniej w studium gmina wskazała te obszary jako przewidziane pod taki kierunek zagospodarowania. Zatem w planie można było wprowadzić wyłącznie takie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, które przewidziane były wcześniej postanowieniami obowiązującego studium. Plan miejscowy ma bowiem stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium. Stąd też zmiana przeznaczenia terenów w planie miejscowym w zakresie działek skarżących częściowo objętych obszarem ZE39, podczas gdy nie była ona przewidziana w studium, może być dokonana przez gminę wyłącznie po uprzedniej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem przewidzianego trybu. Zatem w tym zakresie należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały. Natomiast odnośnie nieruchomości przeznaczonych w obowiązującym Studium – pod drogę – tereny dróg i ulic publicznych klasy zbiorczej Z, zapisy planu mogą zmienić ich przeznaczenie dopiero po uprzedniej zmianie postanowień Studium w tym zakresie. Nawiasem mówiąc, uchwałą nr XXXIV/379/17 z dnia 30 maja 2017 r. Rada Miejska w Czechowicach – Dziedzicach przyjęła nowe Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Według wyrysu z tego Studium obszar 22.KDL – drogi klasy lokalnej, odsunięty został od działek skarżących i nie obejmuje obecnie tych działek. Jak wskazał organ w wymienianym już piśmie z dnia 13 września 2019 r. – na podstawie tego obowiązującego studium ustalone zostaną linie rozgraniczające drogę w nowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w planie zmieniającym obecny plan. W obecnym natomiast stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do uznania zarzutu skarżących w tym względzie za zasadny i stąd w tym zakresie skargę skarżących oddalono, nie dopatrując się naruszenia prawa i przekroczenia władztwa planistycznego gminy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 147 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych przyznając te koszty stosownie do wyniku sprawy.