II SA/Gl 888/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., znak: [...] nakładające na "A" Sp. z o.o. w B. grzywnę w kwocie 309 325,17 zł w celu przymuszenia wykonania rozbiórki hali tartacznej zlokalizowanej na działkach nr 1, 2, 3 i 4 w K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższe postanowienie "A" Sp. z o.o. w B. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wysokość orzeczonej grzywny stanowi dla skarżącej znaczące obciążenie finansowe. W związku z powyższym wykonanie zaskarżonego postanowienia na tym etapie postępowania zagraża stabilności finansowej przedsiębiorstwa skarżącej. Dodatkowo oświadczono, że hala tartaczna została rozebrana, tym samym spełnione zostały przesłanki do umorzenia postanowienia o grzywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając wniosek skarżącej w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby spowodować skutki, o których mowa we wskazanym przepisie. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Przede wszystkim wskazać należy, że skarżąca własnym działaniem mogła uniknąć i nadal może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny. W myśl bowiem art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz. U. 2005, Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Tym samym wystarczającym jest aby skarżąca wykonała nałożony na nią ostateczną decyzją obowiązek dokonania rozbiórki samowolnie wykonanego obiektu jeszcze przed uiszczeniem bądź ściągnięciem grzywny, wówczas nie poniesie negatywnych konsekwencji finansowych w postaci konieczności dodatkowego uiszczenia grzywny. Z informacji organu odwoławczego zawartej w piśmie z dnia [...] r. stanowiącym odpowiedź na skargę wynika, że w dacie orzekania obiekt budowlany nie został rozebrany. Skarżąca oświadczyła natomiast, że wykonała już obowiązek rozbiórki hali tartacznej. Podkreślić także trzeba, że istotą i funkcją grzywny w celu przymuszenia jest stan ekonomicznego zagrożenia, które ma skłonić stronę, w celu uniknięcia go, do wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, od którego wykonania uporczywie się uchyla. Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia objętej postępowaniem grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.