II SA/Gl 888/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r., działająca przez pełnomocnika, R. L. zwróciła się do Prezydenta Miasta R. o przeprowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie, czy działalności gospodarcze prowadzone na nieruchomości położnej przy ulicy [...] w R. zgodne są z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreśliła, że J. i H. K. od kilku lat prowadzą działalność polegającą - tj. warsztat samochodowy oraz wynajem i serwisowanie pojazdów, co stwarza dużą uciążliwość dla otoczenia. Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na działkach nr [...] i [...] w R. Po przeprowadzeniu stosownego postępowania i zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na wymienionych działkach. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez pełnomocnika R. L. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W zalecaniach organ odwoławczy wskazał na braki postępowania wyjaśniającego, podnosząc, iż niezbędne jest dokładne ustalenie i wyjaśnienie, kiedy dokonano zmiany sposobu zagospodarowania terenu, jakie było wówczas przeznaczenie tego terenu wynikające z ustaleń planu oraz czy dokonana zmiana zagospodarowania terenu jest sprzeczna z przepisami planu miejscowego. Po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta R., przywołując w podstawie prawnej art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia zgodności zmiany sposobu zagospodarowania terenu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na działkach nr [...] i [...] w R. obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z poczynionych ustaleń wynika (m.in z oświadczeń osób mieszkających w pobliżu działek [...] i [...]), iż działalność gospodarcza prowadzona na wskazanych działkach nie jest uciążliwa. Jedynie na jej uciążliwość skarży się wnioskująca o wszczęcie niniejszego postępowania R. L.. Przeprowadzona w dniu [...] r. niezapowiedziana wizja lokalna na tym terenie, nie ujawniła jakichkolwiek nieprawidłowości, nie stwierdzono też naruszenia przepisów powszechnie obowiązujących i przepisów prawa miejscowego. Ustalono, że na nieruchomości od [...] r. prowadzona jest działalność w zakresie wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych i furgonetek a od [...] r. - warsztat samochodowy. Organ wyjaśnił, że dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący obszar w jednostce strukturalnej [...] zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. (który wszedł w życie [...] r.) . Dalej organ stwierdził, że na nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...] (składającej się z działek nr [...] i [...]) zlokalizowany jest budynek mieszkalny o powierzchni 129m², a w budynku handlowo- usługowym prowadzona jest działalność gospodarcza w postaci warsztatu samochodowego oraz wypożyczalni samochodów osobowych i furgonetek. Zmiana sposobu użytkowania tego terenu, tzn. działalność gospodarcza ma tym terenie nastąpiła już po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisami tego planu, teren działek [...] i [...] zlokalizowany jest w obszarze oznaczonym symbolem K16MN- z podstawowym przeznaczeniem - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a dopuszczonym - zabudowa usługowa prowadzona jako towarzysząca funkcji mieszkaniowej, w tym rzemiosła nieuciążliwego (działalność nie powodująca znaczącego oddziaływania na środowisko, zgodnie z ustanowionymi i odrębnymi przepisami w tym zakresie). Organ podniósł, że przedmiotowej działalności nie wskazano w katalogu mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem organu można zakwalifikować prowadzoną działalność jako: "rzemiosło nieuciążliwe" zdefiniowane w planie. Przeznaczenie uzupełniające należy rozumieć przy tym jako wzbogacające lub usprawniające funkcjonowanie przeznaczenia podstawowego i nie może samodzielnie stanowić więcej niż 40% zagospodarowania terenu. W niniejszym przypadku wykazano, że przy całkowitej powierzchni wymienianych działek 1202m², powierzchnia terenu związana z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi 400m², co stanowi 33,2% powierzchni nieruchomości. Zatem powierzchnia zajęta pod działalność gospodarczą nie przekracza normy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się natomiast do wniosku w zakresie dotyczącym składowania odpadów niebezpiecznych (zużytych opon i olejów silnikowych) organ podtrzymał, iż zużyte opony (kod 16 01 03) traktowane są jako odpady inne niż niebezpieczne, zaś odpadowe oleje silnikowe i smarowe (13 02) - są odpadami niebezpiecznymi. Zgodnie jednak z art. 180a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska pozwolenie na wytwarzanie odpadów wymagane jest w przypadku odpadów niebezpiecznych gdy ich masa przekracza 1 Mg rocznie oraz 5000 MG dla odpadów innych niż niebezpieczne. Nadto zgodnie z art. 45 pkt 10 ustawy o odpadach uzyskanie zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, nie jest wymagane w sytuacji gdy wytwórca odpadów wytwarza odpady i zbiera je w miejscu ich wytworzenia. Dlatego też właściciel warsztatu ma prawo do czasowego magazynowania odpadów w uzasadnionych przypadkach - tj. konieczności wynikającej z procesów technologicznych oraz organizacyjnych (nie dłużej jednak niż 3 lata). W świetle powyższych ustaleń, w ocenie organu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że sposób wykorzystania przedmiotowego terenu nie jest zgodny z postanowieniami obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, na mocy art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, należało orzec jak w sentencji. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, R. L. Zarzuciła decyzji Prezydenta Miasta R. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 86 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności braku ustalenia jaką część powierzchni każdej z działek zajmuje prowadzona działalność J. K. i H. K. i czy nie przekracza ona norm wynikających z miejscowego planu, a także ograniczenie się przy ustaleniu uciążliwości prowadzonej działalności do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. oraz naruszenie art. 105 Kodeksu postpowania administracyjnego poprzez umorzenie prowadzonego postępowania. Mając na uwadze powyższe wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślając, iż nie zgadza się z wydaną w sprawie decyzją, podniosła, że wyliczenia procentowego udziału powierzchni terenu zajętego pod prowadzoną działalność gospodarczą organ dokonuje łącznie dla obu działek, co jej zdaniem, jest nieprawidłowe. Przywołując przepis art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, w jej ocenie, nie ulega wątpliwości, że każda z dwóch działek ewidencyjnych będących własnością H. K., stanowi odrębny przedmiot własności (choć należy do tej samej osoby), a stąd oceny zgodności prowadzonej na nich działalności gospodarczej należało dokonać odrębnie dla każdej z działek. Według skarżącej pod działalność gospodarczą zajęta jest w rzeczywistości cała działka nr [...] oraz część działki nr [...], co oczywiście jest niezgodne z zapisami planu. Niezależnie od tego, według odwołującej, organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego dla ustalenia uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, iż nie znajduje się ona w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji został naruszony także przepis art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec umorzenia postępowania podczas gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia Kolegium w pierwszej kolejności odwołało się do treści przepisu art. 59 ustawy, a następnie stwierdziło, że prawidłowe jego zastosowania uzależnione jest od wcześniejszego ustalenia, kiedy dokonano zmiany zagospodarowanie terenu, jakie było w tym czasie przeznaczenie terenu wynikające z miejscowego planu oraz czy dokonana zmiana jest sprzeczna z przepisami planu. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że działalność gospodarcza prowadzona jest na przedmiotowych działkach od dnia [...] r. (w zakresie wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych i furgonetek), a od [...] r. - na działkach tych prowadzony jest nadto warsztat samochodowy. W momencie rozpoczęcia tej działalności obowiązywał plan miejscowy przyjęty uchwałą Nr [...] r. Rady Miasta R. z dnia [...] r., zgodnie z którym wymienione działki zlokalizowane były na obszarze oznaczonym symbolem K16MN - o podstawowym przeznaczeniu - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i dopuszczonej możliwości lokalizowania zabudowy usługowej jako towarzyszącej funkcji mieszkaniowej, w tym rzemiosła nieuciążliwego, czyli takiego, którego działalność nie powoduje znaczącego oddziaływania na środowisko. Uwzględniając, że funkcji dominującej (mieszkaniowej) towarzyszy funkcja uzupełniająca, czyli inna niż podstawowa, która wzbogaca lub usprawnia funkcjonowanie przeznaczenia podstawowego, stanowiąc element infrastruktury osadniczej konieczny do uwzględnienia i który może współistnieć z przeznaczeniem podstawowym, zdaniem organu należy uznać, że wykonywanie działalności w zakresie wynajmu samochodów i furgonetek oraz prowadzenie warsztatu samochodowego nie powoduje, iż ta zmiana zagospodarowania terenu jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium uznało, że przedmiotowa działalność nie koliduje z dominującą na tym terenie funkcją mieszkaniową. Dodatkowo Kolegium powtórzyło stanowisko organu pierwszej instancji, że przedmiotowa działalność nie została umieszczona w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium dodało, że kwestia uciążliwości prowadzonej działalności gospodarczej dla środowiska pozostaje poza przedmiotem niniejszego postępowania. Przywołując zapis art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ odwoławczy wskazał, kiedy następuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu nie jest zasadny zarzut podniesiony w odwołaniu w zakresie błędnego obliczania procentu udziału powierzchni terenu zajętego pod prowadzoną działalność gospodarczą. Działalność ta prowadzona jest na dwóch działach, a nie na jednej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, R. L. zarzucając jej: - naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez; - niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, m.in dokładnego ustalenia jaką część powierzchni każdej z działek zajmuje prowadzona działalność gospodarcza i czy nie przekracza ona norm wynikających z postanowień miejscowego planu oraz - ograniczenie się, przy ustalaniu uciążliwości tej działalności dla otoczenia tylko do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., bez przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego; - a także naruszenie art. 46 § Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie - naruszenie art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że dokonana zmiana zagospodarowania działki nr [...] i nr [...] nie jest sprzeczna z zapisami tego planu, - i naruszenie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie mimo braku podstaw ku temu. Uwzględniając powyższe wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, iż w sprawie nie zebrano całego niezbędnego materiału dowodowego. Istotne znaczenie dla sprawy ma bowiem sposób wyliczenia procentowego udziału powierzchni terenu zajętego pod prowadzoną działalność. Obliczeń tych dokonał organ wspólnie dla obu działek, co spowodowało w konsekwencji uznanie, iż powierzchnia zajęta pod działalność gospodarczą nie przekracza normy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kolegium przy wyliczeniu tego wskaźnika całkowicie pomięło przepisy art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego. Skarżąca podtrzymała twierdzenia o uciążliwości prowadzonej działalności, nie godząc się z tym, że skoro działalność ta nie została wymieniona w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to nie jest trudna do zniesienia, męcząca i dokuczliwa dla otoczenia . Dodatkowo podkreśliła, że działalność polegająca na wynajmie pojazdów i prowadzeniu warsztatu samochodowego nie odpowiada definicji przeznaczenia uzupełniającego zapisanej w planie. Nie usprawnia i nie wzbogaca bowiem funkcjonowania przeznaczenia podstawowego tego terenu- tj. zabudowy mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała skargę i zawartą w niej argumentację. Podkreśliła, iż prowadzona na sąsiednich działach działalność w żaden sposób nie mieści się w definicji przyjętej w planie miejscowym. Pełnomocnik uczestnika postępowania H. K. wnosząc o oddalenie skargi, podkreślił, że nieruchomość składa się z dwóch działek należących do uczestnika i na obu działkach prowadzona jest działalność gospodarcza. Są one zatem związane ze sobą funkcjonalnie. Dodał też, że w jego ocenie, przedmiotowa działalność nie jest uciążliwa i mieści się w definicji przeznaczenia uzupełniającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z obowiązujących przepisów wynika więc, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a zatem czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż złożona skarga nie jest zasadna, gdyż decyzja organu pierwszej instancji oraz decyzja utrzymująca ją w mocy nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz. U. z 2016r. poz.778 ze zm.) zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W myśl art. 59 ust. 2 ustawy na terenie, na którym brak planu miejscowego, ustalenia warunków zabudowy terenu wymaga również zmiana zagospodarowania nie wymagająca pozwolenia na budowę, (z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany trwającej do roku). Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz, prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Jakkolwiek powyższy przepis odnosi się do problemu zmiany zagospodarowania terenu dla nieruchomości, dla której nie uchwalono planu miejscowego, to jednak w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że przepis ten - art. 59 ust. 3 ustawy może mieć zastosowanie również do zmiany zagospodarowania terenu, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 6/08, a także wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych w Poznaniu z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt IVSA/Po 493/10 czy w Gdański z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 440/10. Kluczowym zagadnieniem w toku postępowania prowadzonego w trybie wskazanego powyżej przepisu jest nie budzące jakichkolwiek wątpliwości ustalenie przez właściwy organ, czy na terenie konkretnej nieruchomości doszło, czy też nie doszło do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. W przypadku zaś terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ administracji winien ocenić zgodność stwierdzonej zmiany zagospodarowania terenu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trzeba zauważyć, że pojęcie "zmiana zagospodarowania terenu" nie zostało zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zmiana zagospodarowania terenu jest pojęciem zaczerpniętym z urbanistyki, a treść przypisywana temu pojęciu kształtuje się dopiero na podstawie konkretnego przypadku z praktyki (zob. Z. Niewiadomski – Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005r. str.379 i następne). W niniejszej sprawie przedmiotowy teren objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. Plan ten wszedł w życie[...] r. . Zgodnie z jego zapisami - teren działek [...] i [...] zlokalizowany jest w obszarze oznaczonym symbolem K16MN, co oznacza, że podstawowym przeznaczeniem tego obszaru jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem przeznaczenia uzupełniającego - tj. zabudowy usługowej prowadzonej jako towarzyszącej dla funkcji mieszkaniowej, w tym rzemiosła nieuciążliwego (tzn. działalność nie powodująca znaczącego oddziaływania na środowisko, zgodnie z ustanowionymi i odrębnymi przepisami w tym zakresie). Nie ulega wątpliwości, że wskazany obszar zabudowany jest budynkiem mieszkalnym (129m²) oraz budynkiem handlowo- usługowym. W tym ostatnim budynku prowadzona jest działalność gospodarcza - od dnia [...] r. - działalność w zakresie wynajmu i dzierżawy samochodów osobowych i furgonetek, a od [...] r. - warsztat samochodowy. W tych okolicznościach przyznać należy, że po wejściu w życie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiła na wymienionych działkach zmiana sposobu zagospodarowania. Należy jednak podzielić ustalenia orzekających w sprawie organów, iż zmiana ta nastąpiła zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prowadzący działalność gospodarczą H. K. dokonał zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania garażu na warsztat samochody, a organ - Starosta [...] nie wniósł sprzeciwu do tego zgłoszenia. Zgłoszona zmiana zgodna jest bowiem z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec dopuszczenia możliwości lokalizowania w obszarze oznaczonym symbolem - K16MN - z podstawowym przeznaczeniem zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowy usługowej jako towarzyszącej funkcji mieszkaniowej, w tym także rzemiosła nieuciążliwego (którego działalność nie powoduje znaczącego oddziaływania na środowisko). Zasadnie organ odwoławczy wskazał, że funkcji dominującej (mieszkaniowej) towarzyszy funkcja uzupełniająca, czyli inna niż podstawowa, która wzbogaca lub usprawnia funkcjonowanie przeznaczenia podstawowego, która może współistnieć z przeznaczeniem podstawowym. Wykonywanie działalności w zakresie wynajmu samochodów i furgonetek a także prowadzenie warsztatu samochodowego nie powoduje sprzeczności dokonanej zmiany zagospodarowania terenu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprowadzenie na tym terenie przedmiotowej działalności gospodarczej nie koliduje z dominującą na tym terenie funkcją mieszkaniową, a stanowi jej uzupełnienie i dopełnienie. Podzielić trzeba też pozostałe ustalenia organów. Trudno uznać by przedmiotową działalność można było potraktować jako uciążliwą. Po pierwsze nie została ona umieszczona w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a po drugie - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - odczucie uciążliwości tej działalności zgłosiła tylko skarżąca, podczas gdy dla właścicieli innych sąsiadujących nieruchomości na tym terenie, działalność ta nie jest uciążliwa. Subiektywne odczucie skarżącej nie może być w tym zakresie przesądzające. Nie jest także zasadne twierdzenie skarżącej, iż błędnie wyliczono procentowy udział powierzchni terenu zajętego pod prowadzona działalność gospodarczą. Według obowiązującego planu miejscowego przeznaczenie uzupełniające nie może zaistnieć samodzielnie i nie może stanowić więcej niż 40% zagospodarowania terenu. Jak wynika z poczynionych przez organy ustaleń, w niniejszym przypadku przy całkowitej powierzchni wymienianych działek wynoszącej 1202m², powierzchnia terenu związana z prowadzoną działalnością gospodarczą wynosi 400m², co stanowi 33,2% powierzchni nieruchomości. Tak więc powierzchnia zajęta pod działalność gospodarczą, prowadzona na obu działkach funkcjonalnie ze sobą połączonych, nie przekracza normy określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy prawidłowo ustaliły ten wskaźnik, odnosząc go prawidłowo do terenu obu działek, a nie do każdej z działek z osobna, wszak sprawa dotyczy zmiany zagospodarowania terenu składającego się z działek nr [...] i nr [...], jako całego jednego obszaru, a nie poszczególnych działek. Bez znaczenia dla sprawy ma w tym zakresie przywołany przez stronę skarżącą art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego. Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut przeprowadzenia przez organy administracji postępowania w sposób naruszający zasady postępowania administracyjnego, m.in. zasadę uwzględniania słusznego interesu stron oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzje organów poprzedzone zostały prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, a ich ocena nie naruszała art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącej zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), dając temu wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji (art.107 § 3 cytowanego Kodeksu). Wobec ustalenia, iż wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wynajmu samochodów osobowych i furgonetek oraz prowadzenie warsztatu samochodowego nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu sprzecznej z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ pierwszej instancji przyjął prawidłowe rozstrzygnięcie, a organ odwoławczy potwierdzając te ustalenia zasadnie utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Stanowisko organów można wywieść z szeroko rozumianej zasady dobrego sąsiedztwa i wykazaniu przez orzekające organy kontynuacji funkcji – w tym przypadku towarzszącej funkcji uzupełniającej nie kolidującej z zasadą ochrony ładu przestrzennego. Nie stwierdzono tym samym także naruszenia art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkujących wznowieniem tego postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił jako niezasadną na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.).