II SA/Gl 889/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Dziuk, po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S., M. S. na uchwałę Rady Gminy Gorzyce z dnia 3 czerwca 2013 r., nr XXXI/245/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącym wpis w wysokości 300 zł. Pismem z dnia 16 czerwca 2021 r. I. S. i M. S. (dalej: skarżący), reprezentowani przez pełnomocnika złożyli skargę na uchwałę Rady Gminy Gorzyce z dnia 3 czerwca 2013 r., nr XXXI/245/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 21 lipca 2021 r., Przewodniczący Wydziału II wezwał organ do udzielenia informacji czy skarżący przed wniesieniem skargi na powyższą uchwałę wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, organ wskazał że skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa, składali jedynie pisma (z 24 maja 2021 r.), zawierające wniosek o spotkanie i podjęcie interwencji w zakresie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), stanowiącym, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Warunkiem dopuszczalności złożenia skargi jest wymóg wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdza, że stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., adekwatnym dla rozpoznawanej sprawy (z uwagi na treść przepisu art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wobec tego, tylko skuteczne dokonanie wezwania do usunięcia naruszenia prawa uprawnia do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożyli przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takiego charakteru nie można przypisać pismom z 24 maja 2021 r., gdyż jak wynika z ich treści – intencją pełnomocnika skarżących, wnoszącego pisma była chęć spotkania i uzgodnienia zmian w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również organ wskazał, że nie wpłynęło do niego takie wezwanie. Wobec tego skarga jest przedwczesna i w konsekwencji niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji. Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie przywołanego przepisu, orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.