II SA/Gl 89/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Protokolant starszy referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi G. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie o warunki zabudowy terenu oddala skargę. Działając na wniosek D. i K. K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną w oparciu o przepis art. 155 k.p.a. Wójt Gminy M. zmienił swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą ustalone zostały warunki zabudowy położonej we F. działki nr A dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego z garażem. Zmianą objęte zostały zamieszczone w decyzji z [...] r. ustalenia dotyczące geometrii dachu projektowanego budynku mieszkalnego, polegające na zmniejszeniu kąta nachylenia połaci z mieszczącego się w przedziale 300 – 450 na mieszczący się w przedziale 150 - 300, przy niezmienionej wysokości budynku. Zmieniona decyzja została pierwotnie wydana na wniosek E. i D. B. poprzednich właścicieli działki nr A, a następnie przeniesiona na rzecz D. i K. K. decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w sprawie nie została spełniona wynikająca z art. 155 k.p.a. przesłanka zezwalająca organowi na zmianę swojej decyzji ostatecznej, a polegająca na uzyskaniu zgody stron postępowania. Zgoda taka nie może być domniemana i powinna zostać udzielona przez złożenie stosownego oświadczenia, zatem skoro w aktach sprawy brak było stosownych oświadczeń wszystkich stron postępowania to decyzję tę należało uchylić. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego na to rozstrzygnięcie G. F. domagała się zbadania stanu prawnego przedmiotowej sprawy i dokonania oceny zgodności z prawem zarówno opisanej wyżej decyzji SKO w B., jak i decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem prawa własności, gdyż oparta była na błędnym rozgraniczeniu działek. O tej okoliczności informowała ona kilkakrotnie Urząd Gminy domagając się prawidłowego ustalenia granic działek. W tej sprawie wystąpiła także do sądu powszechnego, ale Sąd odrzucił jej wniosek z powodu pominięcia lub niewyczerpania postępowania przewidzianego w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powyższe – zdaniem skarżącej – dowodzi, że nie dokonano rozgraniczenia jej działki z działką inwestorów, a zatem trudno powiedzieć, że jest to stan rzeczy "zgodny ze stanem posiadania". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem uznał, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy wskazać, że kontrolowane postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. zapadło w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego uregulowanym w art. 155 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że zgoda strony jest jednym z warunków zezwalających organowi na uchylenie, czy zmianę decyzji ostatecznej. Zmieniona ostateczna decyzja o warunkach zabudowy z [...] r. wydana została w sytuacji określonej w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p.). W świetle tego przepisu sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji nie będących inwestycjami celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że stronami w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie warunków zabudowy obok wnioskodawców i właścicieli czy użytkowników wieczystych nieruchomości przewidzianej pod zabudowę, są także w oparciu o przepis art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy osoby i jednostki organizacyjne mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w sąsiedztwie. W postępowaniu toczącym się z wniosku E. i D. B. byli to: G. F. (działka nr B), A. P. (działka nr C), E. i S. K. (działka nr D) oraz Skarb Państwa (działka nr E). Powyższe ustalenia prowadzić muszą do wniosku, że wszystkie te podmioty bądź ich następcy prawni winni wyrazić zgodę na zmianę w trybie art. 155 k.p.a. decyzji ostatecznej. Zgodzić się należy tutaj ze stanowiskiem Kolegium, że zgody takiej nie powinno się domniemywać, lecz powinna być ona wyrażona w drodze oświadczeń woli złożonych przez te podmioty. Tym samym skoro w aktach sprawy brak było dowodów złożenia takich oświadczeń woli przez wszystkie strony uczestniczące w postępowaniu, a wniesione przez G. F. odwołanie wprost dowodziło, że jedna ze stron sprzeciwiała się takiej zmianie decyzji, to uzasadnione było wydanie przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej opartej na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. Na marginesie zauważyć należy, że z wniosku z dnia [...] 2006 r. złożonego przez D. i K. K. nie wynikało wprost, że domagają się oni zmiany ostatecznej decyzji organu I instancji w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 155 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy stosownie do przepisu art. 63 ust. 2 u.p.z.p. nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informacja tej treści została umieszczona zresztą w pouczeniu zawartym w decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] r. Tym samym w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy pozbawiona znaczenia jest kwestia w jakim trybie naniesione zostały na mapę ewidencyjną granice działki przewidzianej do zainwestowania. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania skontrolowania tej ostatnio wymienionej kwestii, skarżącej przyjdzie wyjaśnić, że Sąd nie miał uprawnień do jej badania albowiem nie mieściła się ona w granicach sprawy. W tym stanie rzeczy działając w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę oddalił.