II SA/Gl 89/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych G. L. , na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza wskazał, że wraz z żoną i trójką małoletnich dzieci prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Skarżący, poza samochodem marki [...] z [...] r. nie posiada żadnych innych wartościowych przedmioŧów, jak również nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, papierami wartościowymi ani też przedmiotami o wartości przekraczającej 5.000 zł. W druku formularza skarżący zaznaczył, że jest jedynym żywicielem rodziny, a ze względu na trudną sytuację materialną jego rodzina korzysta ze wsparcia pomocy społecznej. Całkowity dochód w rodzinie strony kształtuje się na poziomie około 2000 zł netto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialna, m.in. umowę najmu zajmowanego lokalu mieszkalnego, decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, decyzję o przyznaniu zasiłku rodzinnego na dzieci skarżącego, wyciąg z rachunku bankowego obrazujący wysokość uzyskiwanego dochodu, aneksy do umowy o pracę. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku daje podstawę do uwzględnienia prośby strony. Przede wszystkim, przy ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy zasadnicze znaczenie mają informacje uzyskane od strony na temat jej statusu materialnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. posłużył się zwrotem "wykaże". Oznacza to, że to na osobę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy został przerzucony ciężar przedstawienia swojej sytuacji materialnej w taki sposób, aby przekonać o zasadności złożonego wniosku. Instrumentem służącym wyjaśnieniu wątpliwości w tym zakresie jest wezwanie, o którym mowa w art. 255 P.p.s.a. W realiach rozpoznawanej sprawy wnioskodawca udokumentował zarówno wysokość uzyskiwanego dochodu z tytułu umowy o pracę – 1405 zł oraz dochodów ze świadczeń z pomocy społecznej 786 zł. Nadto wykazał również, że jego miesięczne wydatki związane z utrzymaniem się kształtują się na poziomie około 1200 zł miesięcznie (czynsz za lokal mieszkalny, opłaty za dostawy gazu, energii elektrycznej, wody, usługi telekomunikacyjne). Okoliczności tej nie zmianie fakt przyznania jego rodzinie dodatku mieszkaniowego w kwocie 536 zł miesięcznie. Do dyspozycji pięcioosobowej rodziny skarżącego pozostaje bowiem około 1600 zł miesięcznie. Mając zaś na względzie to, iż w rodzinie wnioskodawcy znajduje się trójka małych dzieci, uzasadnione jest twierdzenie, że z opisywanych dochodów niepodobna wygospodarować dodatkowych środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.