II SA/Gl 890/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego – radcy prawnego A. K. o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego na rzecz skarżącego z urzędu oraz zwrotu kosztów dojazdu do Sądu postanawia: 1) przyznać pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu A.K. wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy), w tym podatek VAT w wysokości 55,20 zł; 2) przyznać zwrot kosztów dojazdu w kwocie 59,01 (pięćdziesiąt dziewięć złotych, jeden grosz) Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 października 2017 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy m.in. w postaci ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu. W piśmie procesowym z dnia 14 grudnia 2017 r. zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w innej sprawie wynagrodzenie radcy prawnego wynosi 240 zł. kwota ta, stosownie do treści § 4 pkt 3 ww. rozporządzenia stawka opłaty podlega podwyższeniu o wartość należnego podatku od towarów i usług. Orzekając o zwrocie kwoty 59,01 zł stanowiącej koszt dojazdu z Z. (siedziba Kancelarii radcy prawnego A. K.) do tutejszego Sądu (odległość 35,3 km), w dniu 11 grudnia 2017 r., celem zapoznania się z aktami sprawy - jego stawiennictwo potwierdza notatka służbowa stanowiąca kartę nr 29 akt sprawy. W tym miejscu przyjdzie zwrócić uwagę, iż zgodnie ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich udokumentowania. Pełnomocnik przedstawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów (w obie strony 70,6 km) co trzeba uznać za wystarczające. Wspomnianą wyżej kwotę 59,01 zł ustalono - jak zasadnie przyjął wnioskujący - przy zastosowaniu stawki za przejechany kilometr, wynikającej z § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. nr 27, poz. 271 ze zm.). Stawka ta, wynosząca dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 0,8358 zł (jak w przypadku należącego do wnioskodawcy samochodu marki [...] o pojemności silnika 1.753 cm3 - vide: dowód rejestracyjny dołączony do akt innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. IV SA/Gl 985/16, gdzie radca prawny A. K. składał analogiczny wniosek) ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgać także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.