II SA/Gl 892/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej p o s t a n a w i a przywrócić termin. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony na wniosek strony skarżącej do rąk pełnomocnika wyznaczonego z urzędu w dniu 11 marca 2015 roku. Pismem z dnia 31 marca 2015r. skarżącą zwróciła się o zwolnienie z kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu celem wniesienia skargi kasacyjnej. Na mocy zarządzenia z dnia 7 kwietnia 2015r. poinformowano skarżącą, że na mocy prawomocnego postanowienia z dnia 12 września 2014r. została zwolniona z koszów sądowych oraz ustanowiono jej pełnomocnika z urzędu, co obejmuje również postępowanie przed sądem II instancji i w związku z powyższym jej wnioskowi o przyznanie prawa pomocy nie zostanie nadany dalszy bieg. Pismem z dnia 13 kwietnia 2015r. G. K. oświadczyła, że pełnomocnik wprowadził ja w błąd stwierdzając, że jego pełnomocnictwo zakończyło się i należy ponownie wystąpić o pomoc prawną. W dalszej części podkreśliła swoje niezadowolenie ze współpracy z pełnomocnikiem i wniosła o wyznaczenie innego. Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2015r. poinformowano skarżącą, że w zakresie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu Sąd może wydać jedynie postanowienie o przyznaniu prawa pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego – co w jej sprawie nastąpiło na mocy postanowienia z dnia 12 września 2014r., natomiast z wnioskiem o zmianę pełnomocnika można wystąpić do Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. Nadto powiadomiono skarżącą, że jej pismo z dnia 13 kwietnia 2015r. zostało doręczone Dziekanowi Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. celem ewentualnego rozpoznania. Pismem z dnia 11 maja 2015r. Dziekan OIRP w K. poinformował o skierowaniu sprawy pełnomocnika skarżącej do Rzecznika Dyscyplinarnego OIRP w K. celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz o wyznaczeniu dla skarżącej nowego pełnomocnika z urzędu w osobie r.pr. J. A. Wnioskiem z dnia 21 maja 2015r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o doręczenie mu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, następnie pismem z dnia 18 czerwca 2015r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W treści uzasadnienia wskazał, że niedotrzymanie terminu nastąpiło w okolicznościach od niego niezależnych, gdyż w przewidzianym do wniesienia skargi kasacyjnej terminie skarżącą reprezentował inny radca prawny. Nadto pełnomocnik podkreślił, że faktycznie mógł on zapoznać się z całością materiału dowodowego oraz dokumentami będącymi w posiadaniu skarżącej dopiero w dniu 18 czerwca 2015r., bowiem w tym dniu doszło do bezpośredniego spotkania i przedstawienia dokumentów, a z uwagi na to, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną oraz nie posiada dostępu do Internetu, jedyną drogą kontaktu była korespondencja za pośrednictwem poczty. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono również skargę kasacyjną wraz z załącznikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy dodatkowo uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z tej regulacji prawnej wynika, iż przywrócenie terminu procesowego jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. W powołanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której był on zakreślony, nie jest jednak wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w ustawowym siedmiodniowym terminie. Sąd przyjął bowiem, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 18 czerwca 2015 r., tj. z dniem, w którym pełnomocnik spotkał się ze stroną i tym samym zaznajomił się z całością materiału dowodowego, natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 24 czerwca 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej). Dokonując z kolei analizy merytorycznej wniosku oraz całokształtu akt sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności w nim przedstawione dostatecznie uprawdopodabniają, iż do uchybienia terminu dla dokonania powyższej czynności doszło bez jej winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Fakt ustanowienia początkowo innego pełnomocnika z urzędu oraz niepełnosprawność skarżącej (udokumentowana w związku z toczącym się postępowaniem o przyznanie prawa pomocy) były niewątpliwie przyczynami uzasadniającymi brak winy w uchybieniu terminu. Dodatkowo trzeba podkreślić, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu po zaznajomieniu się z aktami sprawy podjął stosowne kroki w celu uprawdopodobnienia okoliczności warunkujących uwzględnienie wniosku oraz dopełnił wszystkie warunki formalne. W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 ustawy orzec jak w sentencji postanowienia.