II SA/Gl 9/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Ref. staż. Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2008 przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w G.- H. P. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie skierowania na badania lekarskie 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu 2. zasądza na rzecz skarżącego od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. Prokurator Rejonowy w R. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji o skierowaniu Z. G. na badanie lekarskie stwierdzające istnienie lub brak przeciwwskazań do kierowania przez niego pojazdami. W uzasadnieniu Prokurator Rejonowy w R. wskazał, iż Z. G., posiadający prawo jazdy kategorii B, był leczony [...] z powodu zaburzeń [...] w przebiegu zespołu [...], a tym samym istnieje uzasadnione podejrzenie co do możliwych przeciwwskazań do korzystania z uprawnień do kierowania pojazdami. W wyniku wystąpienia Prezydenta Miasta R. Prokurator Rejonowy przedłożył dodatkowo sporządzoną w dniu [...] r. opinię psychologiczną potwierdzającą m.in., iż Z. G. w [...] r. leczony był [...] z powodu zaburzeń [...] w przebiegu zespołu [...]. Leczy się też, w związku z innymi dolegliwościami, w Poradni [...]. Zdaniem psychologa prezentuje nadto objawy wskazujące na występowanie [...] z kręgu [...] albowiem [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 122 ust 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. 2005 r. Nr 108, poz 908, z późn. zm.), postanowił skierować Z. G. na kontrolne badanie lekarskie w terminie 30 dni od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu organ I instancji powołał wniosek Prokuratury Rejonowej w R. oraz ustalenia doręczonej opinii psychologicznej, wskazał też, iż Poradnia [...] w Ż. odmówiła udzielenia informacji co do stanu zdrowia Z. G.. Zdaniem organu biorąc pod uwagę zarzuty zawarte we wniosku Prokuratury oraz opinię psychologiczną należy przyjąć, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony mogące powodować niezdolność do kierowania pojazdami. Mając na względzie bezpieczeństwo ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia użytkowników drogi jak i samego kierującego koniecznym jest zatem poddanie ww. kontrolnemu badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Z. G. podniósł, iż nieprawdą jest by którakolwiek z badających go instytucji kiedykolwiek zdiagnozowała u niego u niego chorobę [...]. Podał też, iż w roku [...] nie przebywał na leczeniu w zakładzie [...], a wskazująca takie fakty opinia psychologa jest jego zdaniem fałszerstwem. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu, nie odnosząc się do treści odwołania Kolegium przytoczyło stosowne przepisy i wskazało, że Z. G. był leczony [...] z rozpoznaniem zaburzeń [...] w przebiegu zespołu [...]. Ocenę Prokuratora potwierdza treść znajdującej się w aktach sprawy opinii psychologicznej sporządzonej przez biegłego psychologa, zwłaszcza jej wnioski, w których podkreślono występowanie u Pana Z. G. objawów wskazujących na [...] z kręgu [...]. Wskazane informacje, zdaniem Kolegium, wypełniają przesłankę skierowania na badania. W ocenie Kolegium, istotne znaczenie ma zwłaszcza kwestia rozpoznania w [...] r. u strony postępowania zespołu [...]. Przemawia za tym treść art. 91 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który jednoznacznie sprzeciwia się wydaniu prawa jazdy osobie, u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Pismem z dnia [...] r., uzupełnionym następnie pismami kolejnymi, Z. G. zwrócił się do Kolegium z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. Jako podstawę wniosku wskazał 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.) podnosząc, iż dacie orzekania organ nie posiadał wiedzy, iż w rzeczywistości strona nie była leczona w Szpitalu [...] w R. w roku [...] lecz miało to miejsce w [...] r. Od tego okresu Z. G., jak oświadczył, [...] Do wnoszonych pism dołączył wydane w latach [...] opinie psychologiczne i psychiatryczne (ich treść zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na nie dochowanie przez stronę ustanowionego w art. 148 § 1 k.p.a. terminu. Decyzja ta została utrzymana w mocy wydaną po rozpoznaniu wniosku Z. G. o ponowne rozpoznanie sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Jednocześnie jednak, tegoż samego dnia, Kolegium postanowieniem nr [...] wznowiło z urzędu postępowanie zakończone wydaną w dniu [...] r. decyzją ostateczną podając w uzasadnieniu, iż strona wskazała fakty, które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej jednak Kolegium nie posiadało o nich wiedzy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą w ramach postępowania wznowieniowego, Kolegium odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu przedstawiło obszernie, przytaczając stosowną literaturę i orzecznictwo, obowiązujący stan prawny w zakresie zasad i zakresu prowadzenia postępowania wznowieniowego, pojęcie istotnych dla sprawy okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., opisało też stan sprawy wskazując, iż faktycznie stanowiąca jedną z podstaw orzekania opinia psychologiczna wadliwie wskazywała okres w jakim strona była leczona z powodu zaburzeń w przebiegu zespołu [...]. Niemniej jednak istniały uprawnione zastrzeżenia powodujące potrzebę skierowania strony na badanie lekarskie, czego dowodzą, zdaniem Kolegium, wszystkie znajdujące się w aktach sprawy opinie psychologiczne i psychiatryczne (Kolegium przytoczyło w tym miejscu fragment opinii z dnia [...] r.). W konsekwencji, zdaniem Kolegium, ujawnienie nowej, nieznanej organowi okoliczności w sprawie w postaci innego roku, w którym w istocie skarżący leczony był w związku z [...] i zdiagnozowany jako cierpiący na zespół [...], nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie stanowi bowiem okoliczności istotnej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z. G., stosownie do zawartego w decyzji pouczenia, złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przedkładając nadto w trakcie postępowania zaświadczenie wystawione w dniu [...] r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w O. o braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów silnikowych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu oprócz przytoczenia stanu prawnego i faktycznego sprawy wskazało, iż istotnie wyszła na jaw nowa okoliczność w sprawie albowiem strona była leczona z powodu zaburzeń na tle [...] w [...] r., a nie w latach [...]. Oceniając, czy ustalenie to mogło mieć wpływ na podjęcie decyzji o skierowaniu strony na badania lekarskie należało jednak, zdaniem organu, rozważyć czy wymieniona okoliczność spowodowała, że przekazana Prezydentowi Miasta R. przez prokuratora informacja o zastrzeżeniach w stanie zdrowia strony z powodu [...] nie była wiarygodna. Zdaniem Kolegium stanowiła jednak informację wiarygodną albowiem strona do [...] r. była [...], a przed datą wydania decyzji przez organ I instancji nie było opinii lekarskich czy psychologicznych wskazujących na to, że strona znajduje się już w [...]. Nadto Prezydent Miasta R. informacje o uzależnieniu strony otrzymał od prokuratora. Mając na względzie prawną pozycję prokuratury, organ I instancji, zdaniem Kolegium, mógł przyjąć, iż informacja została uzyskana z wiarygodnego źródła. W tej sytuacji, w odczuciu Kolegium, nie można uznać by zaistniała w opinii psychologicznej z [...] r. omyłka mogła mieć wpływ na podjętą przez Prezydenta Miasta R. decyzję o skierowaniu strony na badania lekarskie. Nie zaistniała więc przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § l pkt 5 k.p.a. Kolegium nie znalazło również podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji na podstawie pozostałych przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] r. Z. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji. W skardze podniósł naruszenie przez Kolegium art. 7, 10, 77, 80, 107 § 3 i 151 § 1 k.p.a. Skarga zawiera także kierowane ad personam zarzuty wobec Prokuratora Rejonowego w R. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że stanowi ona orzeczenie co najmniej przedwczesne, wydane bez wyczerpującego uwzględnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Uchybienie to mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a tym samym koniecznym jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej przez stronę decyzji i dokonanie przez Kolegium powtórnej, pogłębionej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania wydaje decyzję, w której w zależności od poczynionych ustaleń: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Odnosząc przytoczony przepis do okoliczności przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż pomimo nie dochowania przez Z. G. ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało za prawidłowe w dniu [...] r. wszcząć postępowanie to z urzędu podając w uzasadnieniu, iż zdaniem organu zaszła przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wyszły bowiem, w odczuciu Kolegium, na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące, lecz nieznane organowi w dniu wydania przez Kolegium decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta R., tj. w dniu [...] r. W konsekwencji, w myśl art. 149 § 2 k.p.a. Kolegium zobligowane było do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wskazać w tym miejscu należy, iż do postępowania wznowionego, zarówno w fazie badania istnienia podstaw z art. 145 § 1 k.p.a., jak też, w razie potwierdzenia ich istnienia, w fazie rozstrzygania sprawy co do istoty odnoszą się te same generalne reguły postępowania administracyjnego jakie rządziły także postępowaniem pierwotnym. W konsekwencji oczywistym jest, że postępowania wznowionego dotyczą także, w zakresie zależnym od fazy postępowania, obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nakładające na organ administracji powinność wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wymogi te, zdaniem Składu Orzekającego, nie zostały przez Kolegium spełnione w koniecznym do ostatecznego rozstrzygnięcia zakresie. Jak bowiem wynika z akt sprawy Kolegium wydało decyzję z dnia [...] r. (a następnie utrzymało ją w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] r.) na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., stwierdzając tym samym brak wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a podstaw do uchylenia decyzji z [...] r. Jak wynika zaś z uzasadnień obydwu decyzji zdaniem Kolegium wprawdzie faktycznie w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności jednak nie miały one charakteru istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy przez Prezydenta Miasta R. Teza ta nie została jednak dostatecznie wykazana i w konsekwencji budzi wątpliwości. W myśl bowiem uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. jedynymi dowodami, na których organ oparł się kierując Z. G. na badanie lekarskie był wniosek Prokuratury Rejonowej w R. z dnia [...] r. wskazujący jako przyczynę uzasadniającą konieczność badań zdiagnozowane [...] w przebiegu [...] oraz przekazana organowi przez Prokuraturę opinia psychologiczna stwierdzająca, iż w roku [...] Z. G. był leczony [...] z powodu [...] natomiast w dacie wydania opinii ([...] r.) zdaniem psychologa cierpiał na [...] z kręgu [...] polegającą na m.in. na przekonaniu o [...]. Podejrzenie [...] było także głównym powodem, dla którego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne utrzymało w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...] r. Fakt ten wynika niezbicie z uzasadnienia ówczesnej decyzji Kolegium, w którym to organ podał iż cyt. "W ocenie Kolegium istotne znaczenie ma zwłaszcza kwestia rozpoznania w [...] roku u strony postępowania zespołu [...]" po czym SKO przytoczyło przepis art. 91 prawa o ruchu drogowym traktujący o aktywnej formie uzależnienia od alkoholu. W konsekwencji ewentualne ustalenie, iż w rzeczywistości przekazane Prezydentowi Miasta R., a także Kolegium, informacje co do istniejącego podejrzenia [...] nie odpowiadały prawdzie albowiem w owym czasie w rzeczywistości skarżący od lat utrzymywał abstynencję trudno byłoby, bez dodatkowych argumentów, uznać za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestia oceny czy w roku [...] istotnie istniały przesłanki do podejrzeń o [...] stanowi sprawę kluczową. Wskazać bowiem w tym miejscu należy, iż w myśl art. 91 ustawy Prawo o ruchu drogowym czynne uzależnienie od alkoholu uniemożliwia wydanie osobie prawa jazdy. Niewątpliwie zatem uzasadnione podejrzenie takiej formy uzależnienia uprawnia i jednocześnie obliguje starostę, w dbałości o bezpieczeństwo, do skierowania strony na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W wypadku natomiast zaburzeń innego typu niż czynna choroba alkoholowa, zarówno fizycznych jak też odnoszących się do zdrowia psychicznego, starosta również ma prawo skierować stronę na badanie lekarskie, jednak w myśl § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 19 października 1999 r. w sprawie kierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 88, poz. 994) jedynie wówczas gdy poweźmie informację o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nadto nie sposób twierdzić, że wystarczy, aby zastrzeżenia do stanu zdrowia kierującego pojazdem mógł skutecznie zgłosić jakikolwiek podmiot. Zastrzeżenia te winien stwierdzić organ wydający decyzję o skierowaniu na badania jeśli w wyniku przeprowadzonego przezeń postępowania zostaną ustalone okoliczności uprawdopodobniające istnienie stanów chorobowych, wpływających na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2005 r., I OSK 79/2005, LEX nr 191003. Niewątpliwie ani organ I ani II instancji w prowadzonym w roku 2005 postępowaniu takich samodzielnych ustaleń nie poczyniły. W istocie zatem skierowanie wówczas kierowcy na badania uznać należałoby za uzasadnione i dopuszczalne jedynie wówczas gdyby aktualne były podejrzenia o czynny alkoholizm. Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, iż w myśl przedłożonej przez stronę w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania, opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] r. dwoje biegłych psychiatrów podało, iż Z. G., który w przeszłości jak stwierdził [...], przebywał z tej przyczyny w Szpitalu [...] w R. w okresie od [...] r. Jak oświadczył w trakcie badania od daty wyjścia ze szpitala [...]. Biegli nie zanegowali wyjaśnień strony. Co więcej stwierdzili w wyniku przeprowadzonego badania cyt. "[...]" oraz [...], nie stwierdzili natomiast [...]. Żadnych symptomów [...] nie stwierdzono także w wydanej tego samego dnia opinii sądowo-psychologicznej, także cytującej wyjaśnienia strony, iż w przeciwieństwie do stanu przeszłego od roku [...] utrzymuje [...]. W kolejnej opinii sądowo-psychiatrycznej, sporządzonej w dniu [...] r., biegli podają, iż w latach [...] skarżący leczył się wprawdzie w Poradni [...] w Ż. jednak jedynie z powodu [...] i [...]. Nie był leczony [...]. Niejasność w opinii wprowadza przytoczona relacja skarżącego dotycząca [...], sformułowana w czasie teraźniejszym, sugerująca tym samym, iż odnosi się do stanu obecnego (kwestia ta jak się wydaje powinna zostać wyjaśniona). Jednocześnie jednak z opinii nie wynika by biegli sami, w wyniku badania, stwierdzili [...], nie stwierdzili też jakichkolwiek objawów [...] ani innych zaburzeń [...] a jedynie [...]. Także w sporządzonej w dniu [...] r. opinii sądowo-psychologicznej biegła psycholog wskazała jako jedyną dolegliwość [...]. Opinie te, we fragmentach odnoszące się także do przeszłości, w tym do okresu, w którym Prezydent Miasta R. wydał decyzję kierującą stronę na badanie lekarskie, a Kolegium, z uwagi na podejrzenie [...] utrzymało decyzję tę w mocy, nie zostały w postępowaniu wznowieniowym dostatecznie rozważone. Jak bowiem wynika z zaskarżonej decyzji, de facto podejrzenie [...] istniało także w okresie wydawania przez organy decyzji w roku [...]. Kolegium nie wykazało jednak w czym upatrywać można było w [...] r. istnienia [...] przy dzisiejszej wiedzy organu, iż jedyne informacje potwierdzające istnienie [...] dotyczą okresu leczenia w roku [...]. Za wystarczający argument w tej mierze nie można bowiem uznać zawartego zarówno w zaskarżonej decyzji jak też odpowiedzi na skargę twierdzenia, iż Prezydent Miasta R. uznał wiarygodność zarzutów wobec Z. G. z uwagi na cyt. "pozycję prawną prokuratury". Argument ten odnosi się bowiem jedynie do świadomości organu I instancji w dacie wydawania decyzji podczas gdy w postępowaniu wznowionym, wszczętym w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., uwzględnić należy okoliczności istniejące lecz nieznane wówczas organowi a mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji możliwe są sytuacje, w których rozstrzygnięcie niewątpliwie pozornie właściwe i uprawnione w dacie jego wydania może zostać, z uwagi na obecny stan wiedzy organu, zakwestionowane w ramach postępowania wznowionego. Wystarczającego argumentu nie może też stanowić zawarte w wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy stanowiącej przedmiot zaskarżenia decyzji z dnia [...] r. twierdzenie, iż wszystkie znajdujące się w aktach w dacie pierwotnego orzekania opinie psychologiczne i psychiatryczne wskazywały, że istnieją zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony, uzasadniające skierowanie jej na badanie lekarskie. Podkreślenia wymaga bowiem w tym miejscu, iż jak wynika z akt sprawy, a także decyzji Kolegium z dnia [...] r. Kolegium nie dysponowało wówczas w ogóle żadną psychiatryczną opinią (Poradnia [...] w Ż. odmówiła udzielenia informacji o diagnozie i leczeniu Z. G.), a posiadało jedynie przywołaną wyżej zawierającą, jak obecnie wiadomo, błędy opinię psychologiczną. Trudno też uznać za wystarczający podniesiony przez Kolegium w zaskarżonej decyzji argument, iż podejrzenie [...] było w roku [...] uprawnione albowiem akta sprawy nie zawierały żadnej opinii lekarskiej z okresu [...], która stwierdzałaby, że skarżący znajduje się już w [...]. Podjęcie w tej mierze czynności wyjaśniających, choćby w postaci wezwania strony do przedłożenia ewentualnych dowodów, spoczywało bowiem na orzekających w sprawie organach. Przesądzającym jednak o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji jest fakt nie rozważenia i nie ustosunkowania się do wszystkich okoliczności, które jako istniejące w dacie wydania decyzji pierwotnej lecz nieznane wówczas organowi wskazał we wniosku o wznowienie postępowania Z. G.. Zważyć w tym miejscu należy, że choć, jak to zostało już powyżej wskazane, skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem ustawowego terminu to jednak Kolegium, postanowieniem z dnia [...] r. wznowiło postępowanie zakończone decyzją ostateczną z urzędu, podnosząc w uzasadnieniu, iż czyni to z uwagi na powoływanie przez Z. G. informacji, co do których, jak twierdzi, Kolegium nie miało wiedzy w dacie orzekania. W konsekwencji badając we wszczętym postępowaniu istnienie podstaw z art. 145 § 1 k.p.a. Kolegium zobligowane było do rozważenia wszystkich wskazanych jako istniejące już w [...] r. okoliczności i do oceny czy stanowią one istotne okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W obydwu wydanych w ramach postępowania wznowionego decyzjach Kolegium skoncentrowało się jednak na jednej tylko wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania oraz pismach uzupełniających okoliczności, a mianowicie fakcie, iż w wszczynającym postępowanie pierwotne piśmie Prokuratury oraz przedłożonej przezeń opinii psychologicznej mylnie podano daty w jakich skarżący przebywał w [...] w R. z objawami [...]. W zawartych w zaskarżonej decyzji rozważaniach pominięto natomiast całkowicie drugą z wskazanych okoliczności, a mianowicie sformułowane dopiero w roku [...] w kierowanych do Kolegium pismach oświadczenie skarżącego, iż od roku [...], a więc także w okresie orzekania w ramach postępowania pierwotnego, utrzymuje on pełną abstynencję. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż w trakcie prowadzonego w roku [...] postępowania administracyjnego informacja taka nie została podniesiona (skarżący w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta R. zarzucał jedynie nieprawidłowość ustaleń dotyczących ewentualnej [...]). W zaskarżonej obecnie decyzji brak jednak oceny czy istotnie okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zgromadzonym obecnie materiale dowodowym, a jeśli tak to czy stanowi ona istotną okoliczność w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dodatkowo już jedynie zauważyć należy, iż w zaskarżonej decyzji Kolegium odnotowało wprawdzie, jednak nie ustosunkowało się do faktu przedłożenia przez skarżącego wydanego w dniu [...] r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w O. zaświadczenia lekarskiego nie stwierdzającego żadnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Zaświadczenie to, jako dokument powstały po dacie wydania decyzji ostatecznej z [...] r. i do tamtego okresu nie odnoszący się, nie miałoby znaczenia gdyby istotnie nie zaszły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W razie natomiast rozstrzygania sprawy co do istoty musiałoby jednak być wzięte pod uwagę, sensem postępowania wznowieniowego jest bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się zatem tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygnięta – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2006 r,. II OSK 730/05, LEX nr 20947. Zdaniem Sądu w ramach ponownego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach winno zatem ponownie rozważyć na ile zawarte we wniosku Prokuratury oraz w pierwszej opinii psychologicznej błędne ustalenia co do okresu spowodowanego [...] leczenia Z. G. były istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a mylne wskutek powyższego błędu przekonanie organów miało wpływ na podjęte w roku [...] rozstrzygnięcia. Rozważenia wymaga także czy twierdzenia strony o utrzymywaniu, od roku [...], pełnej abstynencji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym obecnie materiale dowodowym lub ewentualnie dodatkowo przeprowadzonych czynnościach wyjaśniających i jakie byłoby znaczenie posiadania takiej wiedzy przez orzekające w roku [...] organy. W razie uznania, iż pomimo wszystko, nawet posiadając obecną wiedzę co do wszystkich rzeczywistych okoliczności sprawy, orzekające organy miały podstawy do uzasadnionych przypuszczeń, iż skarżący w roku [...] znajdował się w [...], lub też miały podstawy do uzasadnionych przypuszczeń, iż skarżący cierpi na inne schorzenie, które pozostaje w związku z możliwością prowadzenia pojazdów – Kolegium winno to w uzasadnieniu kolejnej podjętej decyzji niezbicie wykazać, wskazując stosowne argumenty i dowody. W innym przypadku, w razie uznania, iż jednak gdyby organy dysponowały wówczas tą samą wiedzą o latach [...], którą dysponują obecnie, nie miałyby podstaw do skierowania Z. G. na przedmiotowe badania – Kolegium winno uchylić swoją decyzję z dnia [...] r. oraz decyzję z dnia [...] r. i rozważyć sprawę co do istoty. Kwestii tych Sąd przesądzić nie może, z uwagi bowiem na nie wykazanie w toku postępowania administracyjnego okoliczności, o których mowa powyżej jakiekolwiek w tej mierze jednoznaczne stwierdzenia byłyby bowiem, zdaniem Sądu, na obecnym etapie przedwczesne i nieuprawnione. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że decyzja w zaskarżonej części nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono, na wniosek skarżącego, na podstawie art. 200, 205 § 1 i 3 oraz 209 p.p.s.a.