II SA/Gl 9/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. G. i D.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego L. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy . Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy ponownie zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację finansową. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją żoną w lokalu mieszkalnym o pow. 80 m2. Skarżący zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej. 5.000,00 zł. Źródłem jego utrzymania się jest przyznane mu świadczenie przedemerytalne w wysokości 875 zł netto, świadczenie emerytalne jego małżonki w wysokości 986 zł netto miesięcznie oraz czynsz z tytułu najmu lokalu mieszkalnego w wysokości 1500 zł. W druku formularza wnioskodawca sporządził zestawienie swoich wydatków z którego wynika, że kształtują się one na poziomie około 2400 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie stan majątkowy skarżącego był już przedmiotem oceny dokonywanej zarówno przez referendarza sądowego (w postanowieniu z dnia 3 marca 2016 r.) jak i Sądu (vide postanowienie z dnia 6 kwietnia 2016 r.). W obu przypadkach stwierdzono brak podstaw do przyznania prawa pomocy ze względu na sytuację materialna skarżącego. Co istotne, sytuacja strony nie uległa w tym zakresie znaczącym zmianom, co ewentualnie mogłoby stanowić podstawę do zmiany przyjętego wcześniej stanowiska. Źródłem utrzymania się rodziny skarżącego są dochody skarżącego i jego małżonki uzyskiwane w łącznej wysokości 3361 zł. Stałe udokumentowane wydatki kształtują się zaś na poziomie 1800 zł miesięcznie. Jeżeli nawet uwzględni się jako wiarygodne informacje strony dotyczące wydatków na żywność, środki czystości, leki oraz wyżywienie, to w sumie koszty te kształtują się na poziomie około 2800 zł. Pomiędzy udokumentowanym dochodem wydatkami istnieje więc różnica pozwalająca na samodzielne opłacenie kosztów sądowych przez stronę zwłaszcza, że na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one do wpisu od skargi kasacyjnej, stanowiącego połowę wysokości wpisu od skargi. Nie jest to wiec kwota, której uiszczenie stanowiłoby dla strony znaczący uszczerbek w utrzymaniu się. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.