II SA/Gl 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2019 r. sprawy ze skargi "A" w R. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od organu Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej "A" w R. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB) decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając w trybie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm – dalej p.b.) oraz na podstawie art. 105 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej k.p.a.) w sprawie legalności robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej "A" ., prowadzonych na działce nr 1 przy ul. [...] w Z. , umorzył w całości postępowanie prowadzone w ww. sprawie. W uzasadnieniu decyzji podano m. in., że pismem z [...] r. Z.G. – "B" zwrócił się o interwencję w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej "A" na działce j.w. - wieża dzwonnicza kościoła św. [...] Organ stwierdził, iż dwie anteny sektorowe o azymutach 140° i 230° stopni emitują wiązki promieniowa elektromagnetycznego, które w pewnym obszarze wchodzą w kolizję z miejscami dostępnymi dla ludności. Spod obowiązku dokonania zgłoszenia robót budowlanych zostały wyłączone roboty budowlane polegające na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych - o wysokości poniżej 3 m - na obiektach budowlanych. Na podstawie dokumentacji techniczno-budowlanej z [...] r. stwierdzono, że żaden z elementów składowych nie przekracza 3 m wysokości, zatem nie wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Z uwagi na fakt, iż organ nadzoru budowlanego nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby dla wykonanej inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonanie zgłoszenia robót budowlanych właściwemu organowi, dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie jest bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Odwołanie od powyższej decyzji PINB złożyło "B", zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie: 1) art. 33 ust. 1 w powiązaniu z art. 3 pkt 3 p.b. w związku z art. 7, 8 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez niesprecyzowanie przez organ, czym w świetle konkretnego przepisu ustawy – Prawo budowlane jest stacja bazowa telefonii komórkowej, co nie pozwala na odkodowanie stanowiska organu zezwalającego inwestorowi na stosowanie procederu obejścia przepisów prawa; 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uznanie, iż niniejsza sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, albowiem inwestor dokonał tylko i wyłącznie montażu instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie budowlanym w sytuacji, kiedy stacja bazowa, jako budowla istniała i doszło do jej rozbudowy; 3) art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji, poprzez działanie bez podstawy prawnej, bowiem w niniejszej sprawie przedmiotem sprawy nie może być montaż instalacji radiokomunikacyjnej, albowiem ona istniała; 4) art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, iż ma on również zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych dla istniejącej stacji bazowej; 5) art. 3 pkt 6 w związku z art 3 pkt 7a p.b., poprzez nieudowodnienie, że parametry techniczne oraz użytkowe obiektu nie uległy zmianie; 6) art. 29 ust. 3 p.b., poprzez niedokonanie jakiejkolwiek własnej oceny, czy inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, tym bardziej, iż decyzja jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, bowiem nie określono w niej mocy EIRP dla każdej anteny, kierunku emisji, maksymalnych tiltów oraz nie wskazano na jakiej wysokości znajdują się osie głównych wiązek promieniowania dla danych kierunków emisji (na każdym sektorze). 7) art. 6 k.p.a. w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 z późn. zm.) poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej wraz z uzasadnieniem stanowiska; 8) pominięcie § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia, o którym mowa powyżej; 9) art. 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania, z uwagi na podane w odwołaniu braki. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB), decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano m. in., że w obrębie wieży zainstalowane są stacje bazowe dwóch operatorów. Jedna ze stacji jest własnością "A" i została wykonana w oparciu o zgłoszenie z dnia [...] r. W wyniku modernizacji stacji dokonanej w lutym 2014 roku dokonano zmian polegających na: 1) demontażu stacji bazowej [...] (usunięcie anten, fiderów i urządzeń, 2) demontażu istniejących anten 3 szt., 3) demontażu urządzeń RRU z uchwytami mocującymi 9 szt. 3) montażu anten sektorowych typu 800 z uchwytami mocującymi 4 szt., 5) montażu urządzeń RRU 20 szt. zgodnie z projektem, 6) montażu zabezpieczenia drabinki włazowej. Anteny sektorowe zostały zabudowane na poziomach jak w projekcie, na poziomie 36 m 2 szt. o azymutach 140° i 320°, na poziomie 28 m - 1 szt. o azymucie 230°, na poziomie 23,5 m 1 szt. o azymucie 50°. W wyniku modernizacji azymuty uległy zmianie. Pozostałe elementy stacji bazowej zainstalowane na poziomie terenu nie uległy zmianie. Charakter robót (przebudowa) wskazuje, że zasadnym wydaje się rozważenie legalności wykonanych robót pod kątem przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Z przeprowadzonych czynności dowodowych wynika, że ilość anten oraz rozmieszczenie jest zgodne z analizą środowiskową. Stacja wyposażona jest w cztery anteny sektorowe, umieszczone kolejno na poziomach 23,5, 28,0 m i dwie anteny na poziomie 36 m. Inwestycja w formie, w jakiej znajdowała się do kwietnia 2018 r., wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na treść art. 29 ust. 3 p.b. Brak uzyskania takiej decyzji przed wykonaniem robót w okolicznościach przedmiotowej sprawy stanowi inny przypadek niż ten, o którym mowa w art. 48 i 49b p.b., a co za tym idzie zasadnym jest prowadzenie postępowania w oparciu o przepisy art. 50-51 p.b. Dokonując oceny wykonanych robót, przy uwzględnieniu aktualnego stanu faktycznego pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz planowania przestrzennego należy stwierdzić, że brak jest podstaw do nakładania obowiązków celem doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Skargę na powyższą decyzję WINB złożyło "B" ", zaskarżając ją w całości. Zarzucono naruszenie: 1) art. 33 ust. 1 p.b., poprzez zastosowanie procederu zmierzającego do obejścia przepisów prawa, albowiem zdaniem organu w niniejszej sprawie mógł mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b., a wykonane roboty budowlane nie stanowią całości techniczno-użytkowej z samodzielnym obiektem budowlanym (budowlą) jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej; 2) art. 105 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż postępowanie jest bezprzedmiotowe, bowiem inwestycja została dorowadzona do stanu zgodnego z bliżej nieokreślonymi przepisami prawa, ponieważ wykonanie przebudowy nie wymaga od inwestora spełnienia jakikolwiek wymagań, w tym art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., 3) art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego. W zaistniałej sytuacji WSA musi zgadywać o jaki przepis chodziło, czy ustalono sumaryczną moc EIRP anten na sektor, czy uwzględniono maksymalne tilty anten, czy też te dopasowane przez inwestora; 4) art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania; organ winien podać, dlaczego kwalifikował pojedyncze elementy przedsięwzięcia, jak ustalił (a szczególnie na podstawie jakich danych) maksymalne tilty anten oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutów odwołania; 5) art. 3 pkt 6 w związku w związku z art. 33 ust. 1 p.b., poprzez przyjęcie, iż nie mają one zastosowania z uwagi, iż samo pozwolenie na budowę nie było wydane dla konkretnych parametrów technicznych anten, ciężaru obiektu oraz jego powierzchni zabudowy. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano m. in., że roboty budowlane polegające na rozbudowie istniejącego obiektu budowlanego wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a zwiększenie obciążenia stacji telefonii bazowej, będącej w istocie konstrukcją utrzymującą różnego rodzaju i typu anteny, jest tylko jednym z elementów wpływających na zmianę oddziaływania anten na samą konstrukcję takiej stacji. Obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy wykonane roboty budowlane można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcie wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W skardze podkreśla się, że rozstrzygnięcia wymaga spór, czy demontaż i montaż anten, zwiększenie ich mocy, zmiana ciężaru obciążenia, jej szerokości, montaż modułów RRU, stanowią montaż, czy też rozbudowę obiektu. W tej kwestii należy poczynić pewne rozważania ogólne. Co do zasady, zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawa przewiduje tu wyjątki. Przepis art. 29 p.b. określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, zaś art. 30 p.b. wskazuje, jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Zwolnieniu z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. w poprzednim brzmieniu podlegało m. in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Należy tu dodać, że ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (obecnie j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2062 ze zm.) znowelizowano art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b., wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na "instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Ustawodawca doprecyzował w ten sposób, a nie zmienił dotychczasowe brzmienie przepisu, przesądzając tym samym, że nie tylko instalacja radiokomunikacyjna, ale również antenowa konstrukcja wsporcza, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia budowlanego, którego montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, za wyjątkiem tych, które zostały określone w art. 29 ust. 3 p.b. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 24 września 2015 r., II SA/Bk 502/15). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, że zakres prac, które zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia (np. instalacji telefonii komórkowej) zawsze wynikają z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując zatem kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 24 września 2015 r., II SA/Bk 502/15). Na pewno nie można podzielić poglądu, że niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu, instalacje telefonii komórkowej w każdym przypadku podlegają zgłoszeniu w świetle treści art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. W tą linię orzeczniczą wpisują się także inne orzeczenia NSA. W wyroku z dnia 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14, stwierdzono, że istotne znaczenie ma tu kwalifikacja, czy w takich przypadkach mamy do czynienia z instalowaniem urządzenia, czy z rozbudową stacji bazowej. Kwalifikacja ta ma o tyle znaczenie, że przekłada się na obowiązek dopełnienia dalszych formalności przed wykonaniem robót budowlanych. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że chodzi tylko i wyłącznie o instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie. W szczególności protokołu oględzin z [...] r. wynika, że zakresem prac był objęty m. in. demontaż 3 anten sektorowych i montaż 4 anten sektorowych. Również z dokumentacji technicznej modernizacji stacji bazowej ze [...] r. wynikało, że stacja ta złożona była początkowo z 3 anten sektorowych (s. 3), a zamontowane miały być 4 anteny (s. 4). Prace objąć miały także szereg innych czynności, zgodnie z dokumentacją techniczną, np. montaż urządzeń RRU, montaż zabezpieczenia drabinki włazowej, itp. Zapewne także konieczne było zamontowanie dodatkowego okablowania. Zakres wykonanych robót jest więc szerszy, niż wynikający z treści art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14). Doszło zatem do rozbudowy obiektu budowlanego z uwagi na posiadane już przez obiekt budowlany elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania obiektu jako całości. Dokonano tego poprzez zmianę charakterystycznych jego parametrów (por. wyrok NSA z 29 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 371/13). Art. 3 pkt 7a p.b. stwierdza, że przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Skoro w niniejszej sprawie doszło do zmiany choćby szerokości obiektu w miejscu zamontowania dodatkowych elementów, to niewątpliwie mamy tu do czynienia nie z przebudową, ale z rozbudową. Co istotne, z uwagi na posadowienie wskazanych dodatkowych elementów na istniejącym obiekcie budowlanym nie można pomijać również zwiększenia ciężaru rozbudowanego obiektu. Tego rodzaju obiekty mają swoją wytrzymałość, przez co organ musi mieć pewność, że rozbudowanie go o dalsze elementy nie naruszy wytrzymałości konstrukcji całości i nie będzie stanowiło zagrożenia dla ludzi. Stąd zasadnym jest traktowanie tego rodzaju inwestycji jako rozbudowy i spojrzenie na nią, jak na konstrukcyjną całość. Nie jest więc zasadny pogląd, że organ nie ma do wykonania żadnych dalszych czynności. Rozbudowa obiektu w postaci wieży dzwonniczej Kościoła o kolejne elementy, musi powodować konieczność wykazania, że nie doszło do zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi, bądź mienia. Trzeba bowiem mieć na uwadze nie tylko wytrzymałość całej konstrukcji (także w tym kontekście, że same dzwony kościelne mają bardzo dużą wagę, są ruchome, a wysokość i obciążenie obiektu ma znaczenie przy porywistych wiatrach), ale i to, czy wykonano prace montażowe w sposób niepowodujący jakiegokolwiek zagrożenia. Skoro przedmiotowe elementy zamontowano w miejscu gromadzenia się bardzo dużej ilości osób, koniecznym było zweryfikowanie sposobu wykonania prac, tak by spełniały wymagania bezpieczeństwa. Co więcej, PINB nie wykonał w pełni zlecenia WINB, bowiem z protokołu czynności kontrolnych z dnia [...] r. wynika, że nie ustalono dokładnie wszystkich parametrów anten, z powodu braku specjalistycznego sprzętu. Mimo niewykonania swego własnego zalecenia WINB zadowolił się takimi przybliżonymi, szacunkowymi ustaleniami. W orzecznictwie sądów administracyjnych również utrwalił się pogląd, że dokonując kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia w zakresie wymagań ochrony środowiska organ winien brać pod uwagę zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych (np. wyrok NSA z 19 stycznia 2016 r., II OSK 1162/14; wyrok NSA z 29 września 2015 r., II OSK 139/14). Ma to znaczenie m. in. w związku z możliwością pochylenia osi głównej wiązki (tilt). Tu również należy dokonać szczegółowych analiz. Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu. Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania oraz art. 107 §3 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Postępowanie naprawcze winno doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, w tym powinno ustalić, czy wykonane prace nie będą stanowiły zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Rozstrzygnięcia powinny oprzeć się na konkretnych, wprost przywołanych przepisach prawnych. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.