II SA/Gl 901/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Małgorzaty Cockiewicz sprawy ze skargi B. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 14 sierpnia 2008r. B. B. dokonała zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie zadaszenia o wymiarach: 5,0m x 9,0m x 3,1m, o konstrukcji drewnianej, na betonowo-drewnianych słupach z drewnianym dachem pokrytym papą i zakończonym rynną. Pismem z dnia 5 września 2008r. Wydział Architektury, Gospodarki Przestrzennej i Nieruchomości Urzędu Miejskiego w S. poinformował inwestorkę , że nie wnosi sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 50 ust.1 pkt 3 i art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nakazał B. B. wstrzymanie prowadzonych robót związanych z budową wiaty oraz nałożył obowiązek dostarczenia inwentaryzacji wykonanych robót i oceny stanu technicznego przedmiotowego obiektu. W wyniku wniesionego przez J. S. zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Skarga na to rozstrzygnięcie została postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 sierpnia 2011r. sygn. akt II SA/Gl 292/11 odrzucona. Wnioskiem z dnia 25 marca 2011r. B. B. wystąpiła o stwierdzenie nieważności postanowienia [...]WINB z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności wskazanego we wniosku postanowienia [...]WINB. Następnie akta sprawy zostały przekazane do PINB w C., który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia określonych w postanowieniu dokumentów. [...]WINB po wniesieniu zażalenia przez B. B. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Decyzją z dnia [...] r. PINB w C. nakazał rozbiórkę otwartego pomieszczenia garażowego stanowiącego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W wyniku wniesionego odwołania [...]WINB decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarga wniesiona na powyższą decyzję została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Gl 1776/13 oddalona. Decyzją z dnia [...] r.nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 51 ust.7 oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stwierdził, że rozbudowa budynku mieszkalnego przy ul. [...] w S., o trwale związaną z nim wiatę została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wykonane roboty budowlane nie wymagają nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor dysponując błędnie przyjętym przez organ zgłoszeniem, dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, wobec czego właściwym było wdrożenie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Ponieważ roboty budowlane zostały już zakończone zbędne było wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót a zasadnym stało się ustalenie, czy wybudowany obiekt wymaga wykonania określonych czynności celem doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że sporny obiekt jest wiatą, gdyż stanowi konstrukcję niezabudowaną z wyjątkiem ściany budynku do której przylega. Jednocześnie organ stwierdził, że przedmiotowa wiata nie stwarza zagrożenia dla ludzi oraz mienia i wybudowana została zgodnie z przepisami. Powołał się również na decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...] wskazując na zgodność przedmiotowej inwestycji z powołaną decyzją. Odwołanie od decyzji PINB w C. wniosła J. S. zarzucając organowi I instancji wydanie dwóch sprzecznych decyzji merytorycznych, w których najpierw nakłada się na inwestora obowiązek rozbiórki a następnie ustala się, że rozbudowa została wykonana zgodnie z prawem. Nadto zarzuciła błędną kwalifikację spornego obiektu stwierdzając, że nie stanowi on samodzielnego obiektu, lecz jest częścią budynku z którym jest trwale związany. W ocenie odwołującej się zastosowanie w tym przypadku powinien znaleźć przepis art. 48 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 51 ust.1 pkt 1 i art. 51 ust.7 oraz art. 80 ust. 2, art. 81, art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł nakaz rozbiórki wiaty garażowej trwale związanej z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że tryb postępowania w niniejszej sprawie został już przesądzony wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2012r. sygn. akt II SA/Gl 1776/13, który oddalił skargę od decyzji [...]WINB z dnia [...] r., w której z kolei organ wskazał, że postępowanie powinno być prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Nadto organ stwierdził, że w przypadku, gdy brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązków w postępowaniu naprawczym to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania, a nie decyzję zawierającą orzeczenie o odmowie nałożenia określonych obowiązków. Odnosząc się do kwalifikacji przedmiotowego obiektu [...]WIB wskazał, że jest to wiata pełniąca funkcje użytkowe budynku, zatem znajdują do niej zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym dotyczące odległości od granicy sąsiedniej działki. Jednocześnie stwierdził, że jest to zadaszone, wydzielone miejsce postojowe dla samochodu osobowego, które również nie spełnia warunków technicznych w zakresie odległości od granicy działki budowlanej. Konkludując stwierdził, że wobec braku możliwości legalizacji przedmiotowej inwestycji w związku z oczywistą sprzecznością z przepisami techniczno-budowlanymi, orzekł o nałożeniu na inwestora obowiązku rozbiórki spornego obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach inwestor B. B. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 8, art. 9, art.10 § 1 , art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że nie istnieje możliwość legalizacji wybudowanej wiaty. W uzasadnieniu skarżąc zgodziła się, że wiata należy do budowali o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jednocześnie w jej ocenie nie wypełniała ona definicji garażu zawartej w przepisach techniczno-budowlanych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżąca wskazała, że do wiat nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że wiata pełni funkcję wydzielonego miejsca postojowego dla samochodów osobowych. Odnosząc się natomiast do stanowiska [...]WINB w zakresie prawidłowości wydania decyzji w trybie art. 51 prawa budowlanego przez organ I instancji wskazała, że w sytuacji braku konieczności nałożenia na inwestora obowiązków mających na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem istnieje możliwość merytorycznego rozstrzygnięcia o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o oddalenie skargi. Pismem z dnia 30 lipca 2014r. uczestniczka postępowania J. S. wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że skarżąca od samego początku miała na celu obejście prawa, ponieważ nie uzyskała jej zgody na lokalizację przedmiotowej inwestycji w granicach działki. Pismem z dnia 26 sierpnia 2014r. Prokuratura Apelacyjna w K. zgłosiła swój udział w postępowaniu. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze. Natomiast prokurator oraz uczestniczka postępowania wnieśli o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja o nakazie rozbiórki spornej wiaty, dobudowanej do budynku mieszkalnego, nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organ nadzoru budowlanego drugiej instancji nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz.1409 z późn. zm.) nie definiują pojęcia "wiata" jednakże zawierają definicję legalną budynku. W myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego obiektem budowlanym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy, jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury. Definicje pojęć budynku, budowli oraz obiektu małej architektury zostały zawarte odpowiednio w pkt 2, pkt 3 i pkt 4 w/w przepisu. W celu ustalenia z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia, przepisy te należy rozpatrywać łącznie. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. Powyższe prowadzi do wniosku, iż (a contrario) obiekt budowlany zaprojektowany (wykonany) bez przegród zewnętrznych, fundamentów bądź bez dachu lub niezwiązany trwale z gruntem, nie odpowiada określonym w komentowanym przepisie warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Taki też pogląd prezentowany jest w literaturze przedmiotu - Z. Niewiadomski. Prawo budowlane. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006, str. 43. Z kolei art. 3 pkt 3 stanowiący, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie obiektów budowlanych stanowiących budowle. Zakresem tego pojęcia objęte są zatem również inne, niewymienione przez ustawodawcę obiekty budowlane, nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury. Dlatego do budowli należy co do zasady zaliczyć wiaty. Przy wykładni pojęć z zakresu Prawa budowlanego, w tym także rozróżnienia budynku, budowli i obiektu małej architektury można, w ramach wykładni systemowej, sięgnąć do przepisów art. 29 Prawa budowlanego. Art. 29 ust.1 pkt 2 tej ustawy zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wolno stojące budynki gospodarcze, wiaty i altany o powierzchni zabudowy do 25 m. Z zestawienia tego wynika wprost, że wiaty nie są budynkami gospodarczymi. Wiata nie stanowi także obiektu małej architektury (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV SA 1020/98, LEX nr 77637). Zatem można wywodzić, że w świetle art. 3 pkt 2 i 3 oraz art. 29 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego wiata składająca się z fundamentów, oraz dachu posadowionego na słupach i nieposiadająca ścian jest budowlą, a nie budynkiem, czy obiektem małej architektury. Za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.08.2008r., sygn. akt II SA/Wa 800/08, LEX nr 526537). W orzecznictwie podkreśla się również, że brak ustawowej definicji wiaty oznacza, że kwalifikacja obiektu budowlanego do tego pojęcia wymaga uwzględnienia m.in. jego funkcji. Zawsze jednak wskazuje się, że jest to samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem). Większe trudności rodzi zakwalifikowanie obiektu do kategorii wolno stojących w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zwłaszcza w przypadku wiaty, a to właśnie z uwagi na brak ścian. W orzecznictwie wskazuje się w tym względzie na brak konstrukcyjnego połączenia z innymi obiektami, czyli samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 185/13, LEX nr 1316763). Co więcej, prezentowane są poglądy, że określony w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wymóg w postaci konstrukcji wolno stojącej, w ogóle nie dotyczy wiat, a jedynie budynków gospodarczych (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 175/13, LEX nr 1368685). Jednak skład orzekający poglądów tych nie podzielił. Wszak art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, odnosi określenie "wolno stojący" także do masztów antenowych oraz urządzeń reklamowych. Nie sposób zatem zakładać, że ustawodawca w jednym akcie prawnym stosuje takie same określenia w różnym znaczeniu. Tymczasem o ile maszty, czy urządzenia reklamowe zainstalowane są na innym obiekcie, to jest oczywiste, że nie spełniają kryterium obiektów wolno stojących, aczkolwiek ich realizacja nigdy nie będzie traktowana jako rozbudowa obiektu, na którym zostały posadowione i to niezależnie od sposobu zamocowania. Jest też oczywiste, że budynek gospodarczy z istoty może być realizowany nie na innym budynku, lecz obok – jako dobudowany do niego lub wolno stojący ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 marca 2014r. sygn. akt II SA/Gl 1538/13 dostępny na : cbois.nsa.gov.pl). Tymczasem sporna wiata została "dostawiona" do budynku mieszkalnego skarżącej, przylegając dachem do jego ściany, w taki sposób, że krokwie tworzące zadaszenie oparte są o ścianę budynku, zatem są konstrukcyjnie związane z tym budynkiem a sama wiata nie stanowi samodzielnej konstrukcji. Okoliczność tę potwierdzają wyniki przeprowadzonych oględzin, sporządzona ocena stanu technicznego oraz załączony do akt materiał fotograficzny. Stąd zdaniem Sądu, dostawienie wiaty do ścian budynku nie stanowi co prawda jego rozbudowy, lecz zrealizowana budowla nie ma cech konstrukcji wolno stojącej. Co więcej, stwierdzić przyjdzie, że nawet odmienna wykładnia art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a więc przyjęcie, że w przypadku wiat istotna jest wyłącznie powierzchnia zabudowy, bądź też uznania, że przedmiotowa wiata ma charakter budowli wolno stojącej, nie mogłoby skutkować odmiennym rozstrzygnięciem niż wydanie nakazu rozbiórki. Jest bowiem poza sporem, że legalizacja przedmiotowej budowli ma na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Sądu również w zakresie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Tymczasem w świetle niekwestionowanych ustaleń organów nadzoru budowlanego, co do posadowienia spornej wiaty w bezpośredniej bliskości z granicą działki sąsiedniej, którą to odległość dodatkowo pomniejsza okap dachu, budowa narusza przepisy techniczno-budowlane. Zgodnie § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), przepisy tego rozporządzenia stosuje się nie tylko przy budowie budynków, lecz także budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków. Tymczasem sporna wiata zgodnie z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania administracyjnego jest wykorzystywana do parkowania samochodu. Zatem spełnia funkcje użytkowe garażu, stąd też sytuowanie wiaty dopuszczalne jest wyłącznie w odległościach, określonych w § 12 cyt. rozporządzenia, który to przepis w żadnym wypadku nie dopuszcza sytuowania obiektu w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wynoszącej mniej niż 1,50 m, o ile obiekt nie jest usytuowany w granicy, co też wymaga spełnienia dodatkowych wymogów przeciwpożarowych. Przepisy techniczno-budowlane nie przewidują bowiem żadnych odległości pośrednich 0 – 1,50 m, w której usytuowana jest sporna wiata. Nadto wskazać należy, ze usytuowanie budowli w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy granicy wymaga w każdym przypadku zastosowania ścian oddzielenia przeciwpożarowego od strony granicy, ponieważ jedynie w ten sposób można zapewnić bezpieczeństwo pożarowe w zabudowie, bez ograniczania możliwości racjonalnego wykorzystania pod zabudowę sąsiedniej działki budowlanej. W ocenie Sądu nie ulega również wątpliwości, że sporny obiekt jest zadaszonym miejscem postojowym dla samochodu osobowego, co jednoznacznie potwierdzają wyniki przeprowadzonych przez organ kontroli oraz zgromadzona w aktach dokumentacja zdjęciowa. Dlatego też należało zgodzić się ze stanowiskiem [...]WINB, że mają do niego zastosowanie wymogi wynikające z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, których to wymogów obiekt ten nie spełnia, bowiem znajduje się w odległości mniejszej niż 3m od granicy działki budowlanej. Powołany wyżej przepis zmieniony został z dniem 8 lipca 2009 r. przez § 1 pkt 5 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 56, poz. 461). Przepis ten obecnie uzyskał brzmienie: "3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie". Uzupełnienie treści tego przepisu o przyimek "do" nie oznacza jednak, iż dopiero od tej daty przepis ten obejmuje oprócz wydzielonych miejsc postojowych dla 4 samochodów osobowych również wydzielone miejsca postojowych dla 1, 2 i 3 samochodów osobowych. Zmiana ta jedynie doprecyzowuje nieścisły zwrot zawarty w omawianym przepisie. Z powyższego wynika, że usytuowanie przedmiotowej wiaty, służącej jako zadaszenie postojowe dla 1 samochodu osobowego, w bezpośredniej bliskości granicy z sąsiednią działką budowlaną narusza przepisy techniczno - budowlane, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do legalizacji tego obiektu ( por. wyrok WSA w Lublinie z 7 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 281/09, dostępny na cbois.nsa.gov.pl). Jako chybione Sąd uznał zarzuty skargi w tym zakresie, bowiem wbrew twierdzeniom skargi doszło do fizycznego wydzielenie miejsca postojowego z chwilą gdy na części utwardzonej kostką brukową podjazdu wybudowane zostało zadaszenie pod którym parkowany jest samochód. Takie rozumienie wydzielonego miejsca postojowego jest zgodne z powołaną przez skarżącą definicją słownikową pojęcia "wydzielić". Natomiast zgodzić się należy, ze stanowiskiem skargi, że w sytuacji ustalenia przez organ, iż nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ w oparciu o art.51 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust.7 Prawa budowlanego wydaje decyzję stwierdzającą brak takiej konieczności, a nie jak twierdzi [...]WINB umarza postępowanie ( por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2007r. sygn. akt II OSK 176/06 oraz wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1012/09 dostępne na: www.orzeczenia nsa.gov.pl). Przyjęcie błędnego stanowiska przez [...]WINB nie miało jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji, bowiem podstawą uchylenia decyzji organu I instancji było stwierdzenie naruszenie przepisów o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w treści skargi. Organ odwoławczy prowadząc postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów administracji, dokładnie ustalił okoliczności stanu faktycznego, mając na uwadze słuszny interes stron i na podstawie całokształtu materiału dowodowego wydał decyzję, którą należycie uzasadnił. W konsekwencji należało podzielić stanowisko zgodnie z którym, sporna wiata jako zrealizowana z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych i nie podlegała trybowi legalizacji określonemu w art. 51 Prawa budowlanego. Zatem wydanie nakazu rozbiórki zrealizowanego obiektu w tym stanie faktycznym było obligatoryjne. Organy nadzoru budowlanego nie są bowiem władne do działania na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, skoro Prawo budowlane nie pozostawia im luzu decyzyjnego. Z tych wszystkich względów, skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).