II SA/Gl 904/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant St. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Parafii p.w. [...] w W. pozwolenia na budowę budynku przedszkola wraz częścią mieszkalną z wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi i elektrycznymi oraz zjazdu z drogi gminnej i parkingów na pgr nr [...],[...],[...],[...],[...] w W. przy. ul. [...]. W podstawie prawnej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm. – dalej zwanej Prawo budowlane) oraz art. 104 k.p.a. W decyzji tej oznaczony został obszar oddziaływania obiektu obejmujący parcele gruntowe inwestora nr [...] i [...] oraz sąsiednie nieruchomości oznaczone jako parcele nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana na terenie przewidzianym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową z usługami (M1) oraz pod zabudowę wielofunkcyjną (MU). Przedłożony projekt budowlany uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia. Został on także pozytywnie uzgodniony postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. Organ podał, że zastrzeżenia do projektu zgłosił właściciel działki nr [...] P. B. zarzucając niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Wskazał on, że teren inwestycji został przeznaczony w tym planie pod zabudowę mieszkalno-usługową o niskiej intensywności, co kłóci się z przeznaczeniem tego terenu pod budowę przedszkola dla siedemdziesięciorga dzieci. Taka ilość dzieci przebywających na placu zabaw zakłócać będzie, jego zdaniem, spokój mieszkańców sąsiednich działek. W związku z tym powołując się na art. 5 ust. 1 punkt 9 Prawa budowlanego wniósł on o nieudzielanie przedmiotowego pozwolenia. Odnosząc się do tych uwag Starosta stwierdził, że parametry i przeznaczenie zabudowy są zgodne z zapisami planu miejscowego ponieważ jego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa z usługami i zabudowa usługowa. W planie miejscowym uregulowana została także kwestia intensywności zabudowy poprzez wskazanie minimalnej powierzchni przeznaczonej pod zieleń (50%) i parametr ten w przedłożonym projekcie został spełniony. Projektowany obiekt z uwagi na jego położenie od strony północnej działki nr [...] nie będzie także powodował jej zacienienia, zaś odległość miedzy budynkami wyniesie 10 m. W odwołaniu wniesionym do Wojewody [...] P. B. w dalszym ciągu kwestionował zgodność decyzji Starosty z ustaleniami planu miejscowego dla Gminy W. Wskazał, że dla terenów oznaczonych w planie symbolem M1 wprowadzony został zakaz lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, a także obiektów wytwórczości i rzemiosła oraz innych obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny. Tymczasem projektowany do realizacji na działce nr [...] obiekt jest w rzeczywistości budynkiem wielorodzinnym, składającym się z części przedszkolnej oraz części mieszkalnej, którą stanowi 8 niezależnych mieszkań wyposażonych we własne węzły sanitarne i dwie kuchnie (niezależnie od kuchni w części przedszkolnej) oraz dwóch pomieszczeń wypoczynkowych ogólnodostępnych. W budynku przewidziano także dwa garaże. Fakty te świadczą, że projektowany budynek to obiekt mieszkalny wielorodzinny lub budynek zamieszkania zbiorowego. Plac zabaw zlokalizowany na tej działce będzie powodował ogromny hałas. Krzyczące dziecko generuje bowiem hałas o sile przekraczającej 100dB, a projekt przewiduje, że na placu zabaw może przebywać 72 dzieci wraz z personelem, co w efekcie może to generować hałas jak na lotnisku. Odwołujący się zarzucił także naruszenie ustaleń planu dotyczących zapewnienia niezbędnych powierzchni postojowych w granicach wydzielonej działki budowlanej. Inwestor zaplanował bowiem miejsca parkingowe poza granicami działki. Zwrócił też uwagę na umieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę warunku nakazującego uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu. Wreszcie podniósł, że wysokość i liczba kondygnacji projektowanego obiektu także narusza ustalenia planu miejscowego. Plan dopuszcza bowiem na terenach M1 obiekty mieszkalno-usługowe do 2,5 kondygnacji i wysokości do 9 m plus 20%. Tymczasem w jego ocenie projektowany obiekt będzie miał 3 kondygnacje, a to parter o wysokości 3,3 m, I piętro o wysokości 2,6 m oraz tzw. "półkondygnacji" o wysokości 3, 7 m. Wysokość tej półkondygnacji stanowczo jest zatem nietypowa. Ze względów oszczędności energii prawdopodobnie powyżej 3 kondygnacji powstanie jeszcze strop drewniany tworząc w ten sposób strych, czyli czwartą kondygnację. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że ponownie przeprowadził postępowanie w toku którego zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy W. W wyniku szczegółowej analizy doszedł do przekonania, że projektowana budowa jest zgodna z zapisami tego planu odnoszącymi się do przeznaczonych do zainwestowania działek. Odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśnił, że podstawowym przeznaczeniem projektowanego obiektu jest przedszkole, natomiast pomieszczenia mieszkalne i garaże służą do jego obsługi. Przedszkole w rozumieniu art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) stanowi cel publiczny, a jego budowę na wnioskowanym terenie dopuszczają ustalenia planu miejscowego. Obiekt przedszkola nie może być zaliczony do budynków mieszkalnych wielorodzinnych, gdyż w myśl przepisów § 3 pkt 4 lit a oraz pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) musiałby to być budynek w którym, jako funkcję podstawową zaprojektowanoby co najmniej dwa zespoły pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, spełniających niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego. Wysokość budynku, wbrew twierdzeniom odwołującego się, także nie przekracza ograniczeń zawartych w planie miejscowym, posiada on bowiem dwie pełne kondygnacje natomiast kondygnacja poddasza wykorzystująca tylko w części powierzchnię określoną obrysem budynku traktowana jest jako pół kondygnacji. W skardze P. B. wniósł o odrzucenie w całości decyzji Wojewody [...]. Zarzucił, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania. W szczególności nie odniósł się on do warunku nałożonego decyzją Starosty B. dotyczącego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, co jest sprzeczne z Prawem budowlanym. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się także w sposób należyty do sformułowanych w planie miejscowym zakazów dotyczących terenów oznaczonych w planie symbolem M1. Wbrew twierdzeniom Wojewody projektowany obiekt spełnia wymogi budynku wielomieszkaniowego, bowiem wydzielono w nim dwa osobne mieszkania. Na I piętrze ma się znaleźć: 5 pokoi, 5 łazienek z WC, kuchnia i pokój gościnny. Na II piętrze: 3 pokoje, 3 łazienki z WC, kuchnia i pokój gościnny. Tym samym należy uznać, że w obiekcie tym mają być dwa osobne gospodarstwa domowe. Dane te świadczą, ze jest to budynek wielorodzinny lub zamieszkania zbiorowego, a obiekty takie mogą być wznoszone na terenach oznaczonych w planie symbolami MB ( zabudowa mieszkaniowa zamieszkania zbiorowego) oraz MW ( zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem Wojewody, że podstawowym przeznaczeniem wnioskowanego obiektu jest przedszkole, natomiast pomieszkania mieszkalne i garaże służą do obsługi tego przedszkola. Zgodnie z takim sformułowaniem należałoby przyjąć, że jest to obiekt usługowy, a nie usługowo-mieszkalny. Tym samym wysokość tego obiektu wynosząca 10,55 m narusza ustalenia planu obowiązujące dla działki nr [...], gdyż zgodnie z częścią III pkt 3 ppkt 6 lit a tego planu wysokość obiektów usługowych nie może być większa niż 7 m. Podnosząc kwestię hałasu, jaki mogą wywoływać dzieci przebywające na placu zabaw, skarżący zarzucił pominięcie w projekcie elementów izolujących przyległe nieruchomości od tego placu. Brak rozwiązania tej kwestii świadczy, w jego ocenie, o naruszeniu przewidzianego w planie zakazu wznoszenia obiektów, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu. Projekt budowlany narusza także ustalenia planu dotyczące zapewnienia niezbędnych powierzchni postojowych w granicach wydzielonej działki budowlanej. Tymczasem w decyzji organu I instancji przewidziano miejsca do parkowania samochodów poza granicami działki budowlanej. Spełnienie zaś tego warunku nałożonego przepisem planu skutkowałoby tym, że powierzchnia działki jaką inwestor przeznaczyłby pod zieleń byłaby mniejsza niż nakazane planem 50 % jej powierzchni. Skarżący wskazał, że w jego ocenie projektowany budynek przedszkola przekracza także dopuszczalną planem liczbę kondygnacji, bo zamiast 2,5 kondygnacji ma 3 kondygnacje. Wreszcie zarzucił, że pracownik organu I instancji nie wydał mu kserokopii części dokumentacji budowlanej i mimo zapewnień nie otrzymał do dnia sporządzenia skargi pisemnego uzasadnienia tej odmowy. Wskazał też na błędne oznaczenie daty decyzji Wojewody [...] na dzień [...] r. , podczas gdy odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł on dopiero [...] r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał na ich bezzasadność. Podał, że przedszkole nie jest zaliczane do źródeł hałasu lecz do obiektów chronionych przed hałasem. W tej kwestii organ wskazał na przepis § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. Nr 120, poz. 826), w którym wskazane zostały jako chronione przed hałasem tereny pod budynki związane z czasowym pobytem dzieci i młodzieży. Zdaniem organu także przepisy tytułu II działu V ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) zawierające regulacje w zakresie ochrony środowiska przed hałasem nie wskazują aby człowiek był traktowany jako źródło hałasu. Odnosząc się do zarzutu umieszczenia w punkcie 4 decyzji warunku dotyczącego obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu, organ powołał się na art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tymi przepisami nowo zbudowany obiekt nie może być oddany do użytkowania, jeżeli nie spełnia wymagań ochrony środowiska, a wśród tych wymagań wskazane zostały decyzje określające zakres i warunki korzystania ze środowiska. W kwestii zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych dla projektowanego obiektu Wojewoda podał, że w projekcie przewidziano 6 miejsc parkingowych wzdłuż ul. [...], które częściowo zostały usytuowane na działce drogowej zgodnie z porozumieniem podpisanym z administratorem drogi Zarządem Dróg Powiatowych w B. Funkcję tę będą także pełnić dwa garaże przewidziane na terenie przedszkola. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi dotyczący braku odniesienia się przez Wojewodę [...] do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej umieszczenia w punkcie 4 sentencji decyzji Starosty B. zapisu, którym nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie obiektu. W ocenie Sądu niczego nowego do wyjaśnienia tej kwestii nie wniosły uwagi organu zawarte w odpowiedzi na skargę. W szczególności powołanie się przez Wojewodę na przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska zamiast rozwiać dotyczące tej kwestii wątpliwości, wręcz jeszcze bardziej je pogłębiły. Stosownie do powołanego art. 76 ust. 1 tej ustawy nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska. Jak wynika z art. 76 ust. 2 tej ustawy wymaganiami takimi są: wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w decyzjach administracyjnych środków technicznych chroniących środowisko; zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych wynikających z ustaw lub decyzji; uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska; dotrzymanie na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji. Powołanie się na przytoczone regulacje prawne może sugerować, że przedmiotowa budowa obiektu przedszkola wymagała uzyskania pozwolenia zintegrowanego w rozumieniu art. 201 Prawa ochrony środowiska, czy innego pozwolenia na wprowadzenia do środowiska substancji lub energii wskazanych w art. 181 Prawa ochrony środowiska (np. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi), czy wreszcie budowa ta stanowiła przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Tego rodzaju stanowisko organu odwoławczego zdaje się więc wskazywać, że organ ten utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie mimo, że nie ustalił w sposób niebudzący wątpliwości czego miałoby dotyczyć pozwolenie wodnoprawne, o jakim jest mowa w punkcie 4 sentencji decyzji organu I instancji. Sąd na podstawie akt sprawy nie zdołał ustalić, jakich działań wskazanych w art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. nr 239, poz. 2019 ze zm.) miałoby dotyczyć pozwolenie wodnoprawne wskazane w decyzji, a w szczególności, czy dotyczyć ono miało: szczególnego korzystania z wód o jakim mowa w art. 37 tej ustawy; wykonania urządzenia wodnego; długotrwałego obniżenia poziomu zwierciadła wody podziemnej; czy wreszcie odwodnienia obiektu lub wykopu w sytuacji, gdy zasięg leja depresji wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Przeprowadzona analiza dowodzi, że orzekające w sprawie organy nie zbadały dokładnie zakresu przewidzianych w projekcie robót budowlanych oraz w sposób niedopuszczalny wprowadziły do sentencji decyzji nakaz uzyskania pozwolenia na budowę nie określając przedmiotu tego pozwolenia. Niezależnie od braku ustaleń dotyczących tej kwestii stwierdzić trzeba, że gdyby w związku z planowaną budową ciążył na inwestorze obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, należałoby się także zgodzić ze skarżącym, że pozwolenie takie inwestor byłby zobowiązany uzyskać przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Biorąc pod uwagę te ustalenia stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem procedury administracyjnej przewidzianej w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. –dalej p.p.s.a.). Konsekwencją stwierdzonych uchybień było także naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, który nakładał na organ obowiązek sprawdzenia projektu budowlanego pod kątem jego kompletności i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń mającego wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.). Wskazać także należy, że w sposób nieuprawniony została zmieniona data decyzji Wojewody [...] poprzez przekreślenie cyfry [...] – oznaczającej miesiąc [...] i zastąpienie jej cyfrą [...] – oznaczającą miesiąc [...]. Wyżej opisana oczywista omyłka pisarska winna zostać bowiem sprostowana na wniosek bądź w z urzędu w trybie postanowienia wydanego w oparciu o przepis art. 113 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy powinien także odnieść się do zarzutu skarżącego dotyczącego odmowy sporządzenia przez Starostę B. na jego wniosek kserokopii części projektu budowlanego przedszkola, a tym samym zbadania czy w sprawie doszło do naruszenia art. 731 k.p.a. W ocenie Sądu to ostatnie uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem organ odwoławczy dysponował kompletnym projektem budowlanym. W ocenie Sądu zatwierdzony projekt budowlany nie narusza natomiast, wbrew twierdzeniom skargi, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy W. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r., nr [...] ( Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. nr [...], poz. [...]). Zgodnie z rysunkiem tego planu teren inwestycji znalazł się w trzech jego jednostkach strukturalnych oznaczonych symbolami M1 (tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami), MU ( tereny zabudowy wielofunkcyjnej) i KZ (droga klasy zbiorczej). Nieruchomość na której została przewidziana realizacja budynku przedszkola (część działki nr [...]) oraz tereny do niego przyległe (działki nr [...],[...] i [...]) znalazły się w obszarze oznaczonym symbolem M 1. Zgodnie z tekstem planu (cz. III.1.1) podstawowe przeznaczenie tych terenów stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zagrodowa z usługami wbudowanymi lub przybudowanymi do budynków mieszkalnych oraz zabudowa usługowa: obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych oraz obiekty i urządzenia usług komercyjnych. W granicach tych terenów wprowadzone zostały zakazy lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz obiektów wytwórczości i rzemiosła produkcyjnego oraz innych obiektów i urządzeń uciążliwych, których potencjalna uciążliwość wykracza poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny (cz. III. 2). Pozostała część działki nr [...], na której znajduje się objęty ochroną konserwatorską budynek "ochronki", gdzie znajduje się przedszkole prowadzone przez Zgromadzenie [...] oraz teren, na którym w części została przewidziana budowa placu zabaw dla dzieci, znajduje się w obszarze oznaczonym w planie symbolem MU. Podstawowym jego przeznaczeniem, zgodnie z tekstem planu, stanowi zabudowa mieszkaniowo-usługowa, zabudowa usługowa – obiekty i urządzenia służące realizacji celów publicznych, zabudowa usługowa – obiekty i urządzenia umożliwiające realizację przedsięwzięć komercyjnych oraz usługi wbudowane w zakresie handlu, gastronomii, rzemiosła usługowego, obsługi finansowej, edukacji kultury, rozrywki, turystyki, ochrony zdrowia oraz biura. W obszarze oznaczonym w planie symbolem KZ znalazła się wreszcie działka nr [...] ( ul. [...]), na której za zgodą Zarządu Dróg Powiatowych w B. przewidziane zostały do realizacji w formie zatok postojowych miejsca parkingowe dla samochodów osobowych. Zgodnie z ustaleniami planu (cz. V. 3.1 ) na terenach oznaczonych tym symbolem dopuszcza się realizację miejsc postojowych dla samochodów osobowych w formie zatok postojowych w obrębie linii rozgraniczających dróg i ulic klas Z, L i D. Przytoczone przepisy planu miejscowego dowodzą, że budowa przedmiotowego przedszkola wraz z niezbędną infrastrukturą nie narusza ustaleń tego planu. W szczególności oczywistym jest, że budowa przedszkola nie może pozostawać w sprzeczności z przeznaczeniem terenów pod zabudowę mieszkaniową z usługami (M1), chociaż błędnie Wojewoda uznał projektowane przedszkole niepubliczne za inwestycję celu publicznego wskazaną w art. 6 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z oczywistych też względów nie można również przyjąć, że obiekt przedszkola wraz z przyległym do niego placem zabaw stwarzać będzie, w związku z hałaśliwym zachowaniem się przedszkolaków, potencjalną uciążliwość wykraczającą poza granice terenu, do którego odnosi się tytuł prawny, a skarżący w ocenie Sądu nadinterpretował zakaz znajdujący się w tekście planu (cz. III. 2 .2). Znajdująca się bowiem w śródmieściu W. działka nr [...] nie została umieszczona przez planistę gminnego w strefie ciszy. Na marginesie przyjdzie też zauważyć, że zgodnie z projektem zagospodarowania działki część placu zabaw została zlokalizowana w jednostce MU, dla której nie wprowadzono analizowanych zakazów. Planowany do realizacji obiekt ma charakter usługowo-mieszkaniowy, a zatem dopuszczona planem jego wysokość mierzona od poziomu terenu wynosząca w szczycie 10,20 m mieści się w parametrach wyznaczonych w planie (cz. III.3 . 5. a). Z uwagi na przewidzianą w projekcie funkcję obiekt ten nie stanowi także budynku mieszkaniowego wielorodzinnego. Co się tyczy przewidzianych na II i III kondygnacji tego obiektu pomieszczeń mieszkalnych dla sióstr zakonnych oraz pokoi gościnnych wskazać należy, że stosownie do definicji zamieszczonych w § 3 pkt 9 i 10 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odróżnić należy pomieszczenie mieszkalne od mieszkania. Przez te pierwsze należy bowiem rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynkach zamieszkania zbiorowego (§ 3 pkt 10). Mieszkanie stanowi natomiast zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego ( § 3 pkt 9). Projekt zagospodarowania działki stanowiący część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty B. spełnia wreszcie wymogi związane z przeznaczeniem pod zieleń minimum 50 % powierzchni działki (cz. III. 3.1). Z zestawienia powierzchni zamieszczonej w punkcie 2.4 projektu zagospodarowania działki wynika że powierzchnia zieleni w obrębie przewidzianych do zabudowy działek wyniesie [...] m², co będzie stanowić 54,03 % ich powierzchni. W ocenie Sądu przewidziane w przyziemiu budynku przedszkola dwa garaże dla samochodów spełniają także nałożony w planie wymóg zapewnienia niezbędnej powierzchni postojowej w granicach wydzielonej działki budowlanej. Przewidziane zaś do realizacji w projekcie budowlanym miejsca postojowe dla samochodów osobowych wzdłuż ul. [...] stanowią zaś dodatkowe zabezpieczenie miejsc parkingowych dla pojazdów rodziców dowożących dzieci do przedszkola. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] ustali, czego winno dotyczyć pozwolenie wodnoprawne wskazane w sentencji organu I instancji oraz czy zasadne było nałożenie tego obowiązku na inwestora. W zależności od dokonanych ustaleń organ winien wydać następnie decyzję reformatoryjną opartą na przepisie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź kasacyjną opartą na przepisie art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku gdyby w związku z realizacją projektowanej budowy konieczne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego organ winien nałożyć na inwestora w postanowieniem opartym o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego obowiązek przełożenia takiej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd nie rozstrzygał w związku z dyspozycją art. 210 § 1 p.p.s.a., bowiem skarżący, mimo pisemnego pouczenia, nie złożył stosownego wniosku do zamknięcia rozprawy.