II SA/Gl 909/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., którym nałożona została na A. M. grzywna w kwocie [...] zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku usunięcia obiektu budowlanego składającego się z [...] położonego na działce nr [...] w Z. przy ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Udzielając odpowiedzi na skargę organ odwoławczy nie ustosunkował się do powyższego wniosku. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy stanowi, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższej regulacji wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, a zatem odnośni się jedynie do okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811), podstawową przesłanką wstrzymania decyzji jest wykazanie powyższych okoliczności, przez które należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przenosząc powyższe rozważenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, iż złożony przez skarżącego wniosek nie zawiera informacji odnoszących się do przywołanych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi skarżący powołuje się na wady prawne w/w aktu, które na obecnym etapie postępowania nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko, co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków. Również działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wyliczonych enumeratywnie w art. 61 § 3 ustawy. Podkreślić wymaga, że mimo, iż uiszczenie grzywny w wysokości [...] zł łączy się ze znacznym obciążeniem finansowym skarżącego, brak jest podstaw do przyjęcia, iż jej uiszczenie może wywołać po stronie skarżącej ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nienależnie uiszczona przez skarżącego grzywna podlegać będzie bowiem zwrotowi na jego rzecz od Skarb Państwa. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.