II SA/Gl 91/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Z treści urzędowego formularza wynika, że strona przebywa obecnie w zakładzie karnym i nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Pismem z dnia [...]r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku, poprzez przedłożenie zaświadczenia o wysokości dochodów uzyskiwanych z zakładzie karnym oraz o ilości środków zgromadzonych na rachunku depozytowym osadzonego. W wyznaczonym terminie skarżący przedłożył takie wezwanie. Z jego treści wynika, że uzyskuje stały dochód ze stosunku zatrudnienia w zakładzie karnym, na jego rachunku depozytowym jest zgromadzona kwota [...] zł, z czego do dyspozycji osadzonego pozostaje [...]zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaistniały okoliczności wskazane w przywołanym przepisie, co mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku. W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że sam fakt, iż skarżący jest osadzony w zakładzie karnym nie może stanowić dostatecznej podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Dopiero jeżeli wykaże on, że nie ma żadnych możliwości zdobycia środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego, można rozważyć ewentualne przychylenie się do prośby o przyznanie prawa pomocy. Mając na względzie realia niniejszej sprawy nie można stwierdzić, aby D. S. był pozbawiony możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Wnioskodawca, pomimo osadzenia go w placówce penitencjarnej uzyskuje dochód z tytułu zatrudnienia. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. nr 90, poz. 557 ze zm.) uzyskiwany przezeń dochód jest co do zasady gromadzony na rachunku depozytowym i jest przeznaczony na zaspokojenie podstawowych potrzeb osadzonego po opuszczeniu zakładu karnego, nie mniej jednak, w niniejszej sprawie skarżący ma do dyspozycji 100 zł, a mając na względzie jego zatrudnienie można oczekiwać, że kwota ta będzie systematycznie wzrastać. Z tego też względu nie można jednoznacznie stwierdzić, że wnioskodawca jest całkowicie pozbawiony możliwości zdobycia środków na poniesienie kosztów postępowania sądowego, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.