II SA/Gl 91/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2015 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę. Ostateczną decyzją z [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "A" spółki z o.o. w W. na posadowienie kontenera telekomunikacyjnego (bez montażu urządzeń telekomunikacyjnych i teletechnicznych), na istniejącym fundamencie płytowym zlokalizowanym na działce nr [...] obręb B. w G. W decyzji stwierdzono, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działkę nr [...]. Zastrzeżono także, że pozwolenie nie obejmuje montażu urządzeń telekomunikacyjnych w obiekcie. W uzasadnieniu w szczególności stwierdzono, że działka położona jest w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z [...]. Teren ten oznaczony jest symbolem F1.18.2/UT, co oznacza tereny zabudowy usługowej transportu, z dopuszczeniem lokalizacji funkcji towarzyszących UŁ, co oznacza zabudowę usługową łączności, to jest stacje i urządzenia nadawcze, w tym stacje bazowe telefonii komórkowej, stacje radiowe, centrale telekomunikacyjne, z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Jak wynika z akt sprawy, w toku postępowania J. W. kierował do organu pisma, zawierające jego sprzeciw zarówno przeciwko budowie na sąsiedniej działce wieży antenowej, objętej odrębnym postępowaniem i pozwoleniem na budowę, jak i przedmiotowego kontenera telekomunikacyjnego. W udzielanych odpowiedziach organ stał na stanowisku, że w postępowaniu dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę J. W. nie ma statusu strony, albowiem jego działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. W konsekwencji decyzja nr [...] z [...] nie została doręczona J. W. Wnioskiem z 9 kwietnia 2014 roku J. W. zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...]. We wniosku podał, że o decyzji ostatecznej dowiedział się [...] r. Stwierdził także, że w sprawie przysługuje mu status strony. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta G., na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] r. o udzieleniu pozwolenia. W oparciu o wypisy z rejestru gruntów ustalono, że J. W. jest właścicielem działki nr [...] stanowiącej użytek rolny. W trakcie spotkania w dniu 13 maja 2014 r. w siedzibie organu zastępca Prezydenta Miasta poinformował stronę, że organ nie ma prawnych możliwości doprowadzenia do spotkania wnioskodawcy z inwestorem, w celu nawiązania miedzy nimi kontraktu i współpracy w związku z inwestycją, o co zabiegał J. W. Wnioskodawca natomiast stwierdził, że nie zależy mu na wstrzymywaniu inwestycji, ale dopuszcza realizację interesu prawnego inwestora z zachowaniem jego interesów, dlatego spotkanie stron leży we wspólnym interesie, a rozmowa powinna wypracować konsensus. Wnioskodawca podtrzymał twierdzenie, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę był jego stroną. Decyzją z [...] Prezydent Miasta G. odmówił uchylenia swojej dotychczasowej decyzji nr [...] z dnia [...] roku wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. W podstawie prawnej decyzji podano art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania. Stwierdzono, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany potwierdza, iż obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmuje wyłącznie działkę nr [...], tak więc stronami w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej p.b.), byli wyłącznie inwestor oraz właściciel tej działki. Natomiast właściciele działek sąsiednich, w tymi J. W. nie zostali zawiadomieni o prowadzonym postępowaniu, albowiem obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje działki nr [...]. Wskazano, że już w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną wyjaśniano wnioskodawcy, że zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy przy tym rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu (art. 3 pkt 20 p.b.). Wskazano, że ze względu na cechy inwestycji, jej przeznaczenie i gabaryty, obszar oddziaływania kontenera telekomunikacyjnego zamyka się w obrębie działki nr [...] będącej we władaniu inwestora. Jego realizacja na istniejącym już fundamencie płytowym nie wprowadza żadnych ograniczeń w ewentualne zagospodarowanie działek sąsiednich, w tym w stosunku do działki wnioskodawcy nr [...]. Działka ta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest położona w obszarze oznaczonym symbolem F1.18.1/R, oznaczającym tereny rolne z zakazem lokalizacji nowej zabudowy. Skoro inwestycja nie oddziałuje na działkę wnioskodawcy, to zasadnie nie był on stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, brak zatem podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, nie zachodzi bowiem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odwołanie od decyzji wniósł J. W. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania oraz stanowisko wnioskodawcy. Organ drugiej instancji ocenił, że decyzja Prezydenta Miasta jest prawidłowa. Interes prawny w postępowaniu o pozwolenie na budowę ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 p.b. Obszar oddziaływania obiektu został zaś zdefiniowany w art. 3 pkt 20 p.b. Wnioskodawca swego interesu prawnego upatruje w fakcie, że jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji. Działka odwołującego się znajduje się w obszarze przeznaczonym pod zagospodarowanie rolne, zgodnie z § 14 pkt 2 planu miejscowego, obowiązuje na tym terenie zaraz realizacji nowej zabudowy. W konsekwencji wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że znajduje się ona poza obszarem oddziaływania inwestycji, prawidłowa jest wobec tego odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, skoro nie stwierdzono przesłanki wznowienia. Wyjaśniono także, że postępowanie nie dotyczy kwestii ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny. W skardze do sądu administracyjnego J. W. zarzucił, że stanowi ona kontynuację bezprawnego działania organów. Podniósł, że realizacja inwestycji powinna mieć miejsce z poszanowania interesu zarówno inwestora, jak i skarżącego. Jednak organy i inwestor ignorowały jego prośby o rozmowy i wypracowanie w sprawie konsensusu dobrego dla obu stron. Stanowisko swoje skarżący podtrzymał na rozprawie w dniu 24 lipca 2015 r. podając, że jako właściciel działki sąsiedniej względem inwestycji chciałby ją w stanie niepogorszonym jako ojcowiznę przekazać dzieciom, a jego interes prawny w sprawie wymaga uwzględnienia jego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Stanowisko organów administracji, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest prawidłowe i uzasadnione okolicznościami sprawy. Po pierwsze należy wyjaśnić skarżącemu, że powoływany przez niego prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2013 r., sygn. VII SA/Wa 357/13, wydany w postępowaniu dotyczącym wieży, bynajmniej nie przesądził o jego legitymacji w postępowaniu, w wyroku tym w szczególności nie stwierdzono, że skarżący ma interes prawny w postępowaniach dotyczących budowy stacji bazowej na sąsiedniej działce. Kontrolowane przez WSA w Warszawie rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 61a k.p.a. i dotyczyło odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wieży ze względu na brak po stronie wnoszącego o stwierdzenie nieważności legitymacji procesowej. WSA w Warszawie stwierdził, że art. 61a k.p.a. może mieć wyłącznie ograniczone zastosowanie w przypadkach oczywistych i ocenił, że jego zastosowanie w sprawie stwierdzenia nieważności było niewłaściwe. Interes prawny wnioskodawcy wymaga zbadania w ramach postępowania, zatem należy wszcząć postępowanie w sprawie nieważności i w jego ramach zbadać interes prawny wnioskodawcy. Sąd zalecił zatem weryfikację tego interesu prawnego, nie stwierdził natomiast, że skarżący go w sprawie posiada. W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie w przedmiocie wznowienia i w jego ramach dokonał oceny legitymacji skarżącego. Wnioski wyprowadzone z tego badania są prawidłowe. Jako przesłankę wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zarzucając że został bez swej winy pozbawiony w nim udziału, mając status strony. Po wznowieniu postępowania badaniu zatem podlegało, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., czy przesłanka ta rzeczywiście zaistniała, zatem czy skarżący powinien być stroną w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. O tym, kto ma przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę stanowi przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej p.b.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący jest właścicielem działki sąsiedniej, rozważeniu zatem podlegało, czy znajduje się ona w obszarze oddziaływania takiego obiektu, jak kontener telekomunikacyjny bez urządzeń telekomunikacyjnych i teletechnicznych. Definicję obszaru oddziaływania zawiera art. 3 pkt 20 p.b. W dacie orzekania przez organy przepis ten stanowił, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym kontener ma być wykonany jako żelbetowa skrzynia o wymiarach 2,50x3,90x2,87 m z otworem drzwiowym oraz otworami wentylacyjnymi. Odprowadzanie wód opadowych zaprojektowano na teren działki [...]. Działka skarżącego nr [...] oddzielona jest od terenu inwestycji działką dojazdową nr [...], a odległość kontenera od granicy działki [...] wynosi 10,20 m. Nadto działka skarżącego zgodnie z planem położona jest w jednostce o symbolu R, stanowiącym tereny rolne i tereny istniejącej zabudowy siedliskowej. W terenie istnieje zakaz nowej zabudowy, dopuszczona jest zabudowa związana z produkcją i wytwórczością oraz realizacja nowych obiektów związanych z obsługą rolnictwa. Bezsporne jest przy tym, że działka skarżącego nie jest zabudowana. W takim stanie faktycznym nie można wskazać przepisów, w tym techniczno-budowlanych, które w związku z budową przedmiotowego kontenera wprowadzają jakieś ograniczenia w korzystaniu z działki skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem. Przepisów takich nie powołują także sam skarżący. Istnienie przedmiotowego kontenera w żaden sposób nie ogranicza skarżącego w zagospodarowaniu jego działki zgodnie z jej przeznaczeniem w planie, nie wprowadza zatem żadnych ograniczeń, co prowadzi do wniosku, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania kontenera. To zaś z kolei uzasadnia stanowisko, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu budowę przedmiotowego kontenera i nie doszło do pozbawienia go udziału w postępowaniu. Skoro nie stwierdzono zaś przesłanki wznowienia postępowania, prawidłowo organy na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekły o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu wydane decyzje nie naruszają w konsekwencji prawa, a tylko w takim zakresie sąd administracyjny kontroluje akty administracji publicznej. Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi.