II SA/Gl 91/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. Marszałek Województwa Śląskiego powiadomił skarżącego Z. C. o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary z tytułu nieprzekazania w terminie 14 dni aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków zlokalizowanych w gm. Z., którego termin ważności upłynął z dniem 30 czerwca 2017 r. i zaniechania wystąpienia w tym terminie o dokonanie zmiany rozkładu jazdy w tym zakresie. W odpowiedzi skarżący nadesłał aneks do umowy na korzystanie z przystanków komunikacyjnych stanowiących własność Miasta Z., zawarty w dniu 30 czerwca 2017 r. o przedłużeniu z dniem 1 lipca 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. dotychczasowej umowy. Jednakże decyzją z dnia [...] r. Marszałek Województwa Śląskiego orzekł o nałożeniu na skarżącego jako przewoźnika drogowego kary pieniężnej w wysokości 800 zł, z tytułu niewypełnienia obowiązku określonego w art. 22b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.). W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...] r. udzielił skarżącemu zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej Z. – B. na podstawie uzgodnienia przystanków zawartego do dnia 30 czerwca 2017 r. W przypadku utraty ważności potwierdzenia uzgodnienia zasad i uzyskania nowego dokumentu potwierdzającego możliwość korzystania z infrastruktury przystankowej, przewoźnik winien zgłosić ten fakt nie później niż 14 dni od dnia ich powstania, bądź wystąpić o zmianę zezwolenia w zakresie rozkładu jazdy. Strona nie dopełniła powyższego obowiązku w ustawowym terminie, gdyż dopiero dnia 4 października 2017 r. przedłożyła aneks do umowy. Stąd też zachodziła ustawowa podstawa do nałożenia kary pieniężnej z art. 92 a ust. 1 ustawy, w wysokości określonej w zał. nr 3 lp. 2.8. W odwołaniu od decyzji skarżący domagał się jej uchylenia. Wyjaśnił, że jedynie przez przeoczenie nie przesłał drugiej umowy na korzystanie z przystanków w okresie od 30 czerwca do 31 grudnia 2017 r. Nie miało to jednak wpływu na ciągłość przewozów, gdyż w przeciwnym wypadku Urząd Miejski w Z., monitorujący korzystanie z przystanków, niezwłocznie podjąłby odpowiednie kroki. Skoro zaś formalnie wszystkie uzgodnienia są aktualne, brak było podstaw do wszczynania postępowania. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołania nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium podało, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych dołącza się potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków. Wszelkie zmiany tych danych należy zgłosić w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Skarżący otrzymał taką zgodę do dnia 30 czerwca 2017 r. Zatem nie wysyłając organowi w terminie 14 dni aneksu do umowy, przedłużającego jej ważność do dnia 31 grudnia 2017 r., skarżący nie dopełnił ustawowego obowiązku z art. 22b ustawy. Wydanie decyzji o nałożeniu kary jest zaś obligatoryjne, a jej wysokość reguluje ustawa. Stąd też brak prawnych możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, bądź jej obniżenia. W skardze do sądu administracyjnego Z. C. nie zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że nie dokonał zgłoszenia zmian organowi wydającemu zezwolenie. Podał, że nie dosłał jedynie umowy przystankowej z Z., lecz umowa ta była cały czas aktualna. W takiej sytuacji organ powinien go powiadomić i wezwać do nadesłania brakującego dokumentu, a nie – wszczynać postępowanie w tak prostej sprawie. Nadto, skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Prawidłowo organy administracji dopatrzyły się wystąpienia ustawowej przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 800 zł, z powodu niezgłoszenia zmiany danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych (art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 22b ustawy o transporcie drogowym, wyżej powołanej, obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 2200). Nałożenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a jej wysokość określa zał. nr 3 lp. 2.8 do ustawy. Jest poza sporem, że zawarta umowa na korzystanie z przystanków, zlokalizowanych w gm. Z., obowiązywała do dnia 30 czerwca 2017 r. Po tej dacie skarżący winien zawrzeć nową umowę na kolejny okres, bądź wystąpić o zmianę rozkładu jazdy. Skarżący co prawda w dniu 30 czerwca 2017 r. zawarł umowę, przedłużającą do dnia 31 grudnia 2017 r. dotychczasową umowę, lecz w ustawowym 14-dniowym terminie, a więc do dnia 14 lipca 2017 r. nie przesłał tej umowy organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów na linii Z. – B., do czego niezbędne było zawarcie umowy na korzystanie z przystanków na tej trasie. Zmianę danych, polegającą na przedłużeniu umowy zawartej na czas określony, skarżący nadesłał dopiero po wszczęciu postępowania, a więc po upływie 14-dniowego terminu. Nie ma prawnego znaczenia fakt, że nie było przerwy czasowej pomiędzy umowami, co gwarantowało ciągłość przewozów. Nie mogły też odnieść skutku wyjaśnienia skarżącego, że jedynie przez przeoczenie nie dosłał nowej umowy. Tego rodzaju okoliczności nie uzasadniały bowiem ani niewszczynania, ani też odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z mocy art. 92c ust. 1 ustawy. Nie chodzi bowiem o przypadek powstania naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, bądź też nałożono karę przez inny uprawniony podmiot, czy wreszcie upłynęło ponad 2 lata od ujawnienia naruszenia. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest znajomość stanu prawnego i za wszelkie przeoczenia i uchybienia terminom ustawowym, podlega sankcji administracyjnej. W niniejszej sprawie nie miał też zastosowania art. 7a § 1 kpa. Nie ma bowiem żadnej wątpliwości co do treści umowy prawnej. Z uwagi na treść ustawy o transporcie drogowym, wyłączone jest też zastosowanie Działu IV a kpa (art. 189 a § 2 kpa). Ustawa ta zawiera bowiem kompletną regulację w zakresie wysokości kary i przesłanek odstąpienia od jej nałożenia. Stąd też znikoma waga naruszenia (w ocenie skarżącego), nie mogła uzasadniać uwzględnienia skargi. Wreszcie, skoro termin zgłoszenia zmiany danych określa ustawa, brak podstaw do twierdzenia, że organ administracji winien wezwać stronę do nadesłania brakującego dokumentu. Sam upływ ustawowego terminu obliguje bowiem organ do wszczęcia postępowania i nałożenia kary pieniężnej. Zmianą jest zaś przedłużenie terminu obowiązywania umowy na korzystanie z przystanków. Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa, wymienionego w art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. ec