II SA/Gl 913/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia [...] r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...]r., znak: [...] odrzucające zarzuty wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] zgłoszone w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...]r. W dniu [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. przesłał do Sądu odpis postanowienia PINB w C. z dnia [...]r. znak: [...], mocą którego umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]r. nr [...]. W tej sytuacji w oparciu o zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2012 r. strona skarżąca została wezwana do zajęcia w terminie 7 dni stanowiska kwestii podtrzymania skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej Wspólnocie w dniu 30 kwietnia 2012 r., jednak do dnia rozpoczęcia rozprawy strona nie przekazała Sądowi swojego stanowiska. W tym stanie rzeczy należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Przez ową bezprzedmiotowość należy rozumieć ujawnienie się przyczyny powodującej brak podstaw do dalszego prowadzenia sprawy nieistniejącej w dacie wniesienia skargi, która wystąpiła dopiero w toku jej rozpoznania. W niniejszej sprawie umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...]r. nr [...]oznacza, że upadły wydane w toku tego postępowania rozstrzygnięcia, w tym zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...], a zatem przestał istnieć przedmiot sprawy. Sąd nie uwzględnił natomiast zawartego w skardze wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania. Wobec umorzenia postępowania w niniejszej sprawie przepis art. 200 p.p.s.a nie znajdzie zastosowania. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., zaś w § 2 tegoż artykułu ustawodawca postanowił, że w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 p.p.s.a., przepis art. 206 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Wobec faktu, że regulacje zawarte w art. 201 p.p.s.a. stanowią wyjątek od generalnej zasady ponoszenia kosztów w postępowaniu sądowoadministracyjnym określonej w art. 199 p.p.s.a. interpretować należy je ściśle, co pozwala na przyjęcie tezy, iż w przypadku umorzenia postępowania przez sąd administracyjny zasądzenie kosztów od organu na rzecz skarżącego dopuszczalne jest wyłącznie w przypadku gdy organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględni skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (art. 54 § 3 p.p.s.a) oraz gdy do umorzenia dojdzie następstwie przeprowadzenia postępowania mediacyjnego (art. 118 § 2 p.p.s.a.). Działań organu egzekucyjnego podjętych w mniejszej sprawie nie można zaś uznać za autokontrolę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., co z kolei uniemożliwia zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów od organu nadzoru. Nie udzielając odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. skarżąca wspólnota nie zrezygnowała także z przewidzianej w art., 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. możliwości zwrotu uiszczonego wpisu.