II SA/Gl 915/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 29 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. oraz M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr[...] w przedmiocie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...]r. A. W. i M. W. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podali wprost, jakiego rodzaju negatywne następstwa wywoła dla nich realizacja wspomnianej decyzji, nie miej jednak, z treści skargi wynika, że chodzi o ograniczenie ekspozycji słonecznej, niekorzystne zmiany w zakresie schładzania budynku oraz gromadzenia się większej ilości opadów na ich nieruchomości. W piśmie procesowym z dnia [...]r. uczestniczka postępowania – B. G. poparła stanowisko organu, wyrażone w odpowiedzi na skargę i wniosła o oddalenie skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści samego wniosku podkreśliła, że skarżący nie przytoczyli wystarczających przesłanek, uzasadniających uwzględnienie takiego wniosku. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył co następuje: Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r. sygn. akt I OZ 754/09 – Lex nr 552410). W realiach rozpoznawanej sprawy argumentami, które zdaniem skarżących przemawiają za uwzględnieniem wniosku jest możliwość pogorszenia dotychczasowego komfortu wykonywania prawa własności na ich nieruchomości. Pamiętać jednak trzeba, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zwłaszcza takiej, która dotyczy konkretnej inwestycji wymaga wyważenia interesu skarżącego oraz inwestora. Z tego punktu widzenia, w realiach niniejszej sprawy, ocenie podlega, czy wykonanie wspomnianej decyzji w znaczący sposób negatywnie wpłynie na sposób wykonywania prawa własności skarżących. Z drugiej strony należy mieć na względzie interes inwestora, który ze względu na stopień zaawansowania inwestycji może ponieść wymierne straty związane z przerwaniem inwestycji. Powołane przez wnioskodawców okoliczności, które ich zdaniem przemawiają za uwzględnieniem złożonego wniosku, w świetle treści art. 61 § 3 P.p.s.a., zdaniem Sądu, nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim nie wykazano prawdopodobieństwa wystąpienia szkody o charakterze znacznym – a więc przekraczającym zwykłą miarę. Powołane w skardze okoliczności nie pozwalają na przyjęcie założenia, że opisane następstwa przekroczą "zwykły" stopień ewentualnych uciążliwości, jakie mogą powstać w tego rodzaju przypadkach. Zarazem w przypadku robót budowlanych wykonanych przez inwestora trudno mówić o trudnych do odwrócenia skutkach, skoro ewentualne uwzględnienie skargi i wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, w konsekwencji może doprowadzić do nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.