II SA/Gl 917/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z dnia [...] r. nr [...] Pismem z dnia [...] r. skarżący J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę na decyzję tego organu z dnia [...]r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta G. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego- blaszanego garażu. W skardze J. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, że garaż został wybudowany w [...] r. za zgodą ówczesnego dysponenta terenu, obowiązujący wówczas plan zagospodarowania terenu dopuszczał budowę garażu. Skarżący za korzystanie z garażu płacił czynsz, a obecnie jest wieczystym dzierżawcą gruntu na którym stoi garaż. W [...] r. skarżący uzyskał informację, że nastąpiła zmiana planu zagospodarowania przestrzennego i teren na którym znajduje się garaż został uznany za teren leśny. Dalej skarżący podnosił, że lokalizacja garażu jest zgodna z obecnymi ustaleniami studium planu zagospodarowania przestrzennego i dlatego sprawa o nakazanie rozbiórki garażu powinna zostać zawieszona do chwili zakończenia procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Ostatecznie skarżący wskazywał, że mając na względzie przytoczone okoliczności jego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie rozbiórki jest konieczny. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została co najmniej jedna z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, LEX 261365). Podkreślić należy, że jest to jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia wystąpienia powołanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W złożonym wniosku strona skarżąca nie powołała się na żadną z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Argumentacja skarżącego sprowadzała się jedynie do ogólnego stwierdzenia, iż decyzja o rozbiórce garażu jest przedwczesna i powinna być zawieszona do czasu zakończenia procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu tego rodzaju uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest niewystarczające. W tej kwestii bowiem, strona winna była wykazać, a przynajmniej uprawdopodobnić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczyniono. Również działając z urzędu brak jest, zdaniem Sądu podstaw do przesądzenia tej przesłanki wstrzymania wykonania ww. decyzji. Podstawy do wstrzymania jej wykonania nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa i pogwałceniem praw nabytych. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tych kwestii i z tego też względu nie mogą one stanowić co do zasady (pomijając np.: ewentualne oczywiste przypadki wydania decyzji w warunkach nieważności) podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.