II SA/Gl 921/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty K. nr [...] znak [...] z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorom – R. i K. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości K. przy ul. [...] na działce o nr ewid. gruntów [...]. W skardze, a następnie w piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazał, iż uczestnicy postępowania przystąpili już do realizacji projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją, w związku z czym istnieje realne ryzyko powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci postawienia budynku w granicy z nieruchomością skarżącej, pomimo naruszenia jej interesu prawnego, jak również obowiązujących przepisów prawa. To zdaniem pełnomocnika skarżącej mogłoby w konsekwencji doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] odmówił wstrzymania jej wykonania. W piśmie z dnia [...]r. uczestnicy postępowania K. i R. B. wnieśli o odrzucenie powyższego wniosku, tym samym umożliwienie im kontynuowania budowy. W ocenie uczestników wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby dla nich dalece krzywdzące i naraziłoby na znaczny wzrost kosztów budowy. W związku z tą inwestycją, uczestnicy zaciągnęli bowiem wysoki kredyt, przez co zobowiązani są zakończyć budowę do [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 powołanej ustawy sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Sąd winien ocenić te okoliczności zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora jak i pozostałe strony postępowania. Rozpatrując złożony wniosek nie można pominąć, iż stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżących kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Rozpoznając wniosek w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Niewątpliwie istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi i przyznania racji skarżącej mogłoby dojść do powstania znacznej szkody, ale nie po stronie skarżącej, a po stronie inwestorów, na co zwraca zresztą uwagę pełnomocnik skarżącej uzasadniając wniosek o wstrzymanie. Należy jednak podnieść, że inwestorzy świadomi wniesienia skargi i złożenia wniosku o wstrzymanie, podjęli budowę i sprzeciwiają się wnioskowi. W myśl zasady, iż chcącemu nie dzieje się krzywda, na możliwość poniesienia znacznej szkody przez inwestorów skarżąca nie może się zatem skutecznie powoływać. Natomiast twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki nie zostało praktycznie uzasadnione, a tym bardziej wykazane. Również działając z urzędu brak jest zdaniem Sądu podstaw do przesądzenia tej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przywrócenie stanu poprzedniego, czy też doprowadzenie budowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem, byłoby bowiem nie tyle trudne, co kosztowne i uciążliwe, z tym że nie dla skarżącej, ale dla inwestorów, którzy także z takiego zagrożenia powinni zdawać sobie sprawę. Podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić również sformułowane w skardze zarzuty w zakresie wydania tej decyzji z naruszeniem powołanych tam przepisów prawa. Na tym etapie postępowania Sąd nie jest bowiem upoważniony do rozstrzygania tej kwestii i z tego też względu nie może ona stanowić co do zasady (pomijając np.: ewentualne oczywiste przypadki wydania decyzji w warunkach nieważności) podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. W związku z powyższym wniosek skarżącej podlegał oddaleniu przy uwzględnieniu treści art. 61 § 5 omawianej ustawy.