II SA/Gl 924/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant st. sekretarz sądowy Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr WINB-WOA.7721.460.2022.PG/AS w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia 26 października 2022 r. nr [...], 2) zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 997,00 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tyłułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 26 października 2022 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. (PINB), działając m.in. na podstawie art. 51 ust. 5, w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (obecnie: t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 682 ze zm., dalej w skrócie PrBud) oraz art.104 ustawy z dnia 14 czerwca z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 775 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) nakazał H. W. i A. W. rozbiórkę części budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce nr [...]obręb [...] w B., przy ul.[...], składającej się z garażu wraz z tarasem stanowiącym zadaszenie garażu celem doprowadzenia budynku mieszkalnego jw. wybudowanego z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego i założeń decyzji o pozwoleniu na budowę - do zgodności z przepisami w tym do zgodności z będącą w obiegu prawnym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że na posesji przy ul. [...] (mającej obecnie nr geod.[...]) znajduje się budynek mieszkalny, jednorodzinny, rozbudowany na podstawie pozwolenia na budowę - decyzji wydanej w dniu 22 lipca 1993 r. znak: [...] przez Prezydenta Miasta B. Zgodnie z oświadczeniem inwestorów nie dokonano zgłoszenia zakończonej budowy, a prace zakończyły się z chwilą wybudowania, od strony północnej budynku, tarasu i pomieszczenia pod tarasem. Podczas zaś oględzin tego budynku stwierdzono, iż jego bryła oraz powierzchnia zabudowy rozbudowanego i nadbudowanego budynku różni się od zakresu objętego pozwoleniem na budowę z dnia 22 lipca 1993 r. Niezgodnie z tym pozwoleniem wykonano taras, a pod nim garaż. Narusza to będące w obiegu prawnym ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalono w niej m.in. powierzchnie zabudowy wynoszącą 179,03 m2, zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę z 1993 r. Powierzchnia tarasu i znajdującego się pod nim garażu (37,99 m2) wykracza poza tę wielkość. Co prawda, inwestor złożył projekt zamienny w ramach którego przewidziano rozbiórkę ścian garażu wybudowanego pod tarasem. Jednak po rozbiórce ścian garażu pozostaje dach garażu o wymiarach 4,55x8,35m wsparty na słupach stalowych, stanowiący taras o wymiarach 4,44x8,35m na poziomie I piętra zadaszony w pełni, który nie może zostać pominięty w zaliczeniu do powierzchni zabudowy, a który zwiększa powierzchnię zabudowy o około 38m2 ponad wartość dopuszczoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto pozostawiono podłoże garażu, które nadal jest kolizją dla istniejących przyłączy wodociągowych W konsekwencji PINB odmówił zatwierdzenia projektu zamiennego, które to rozstrzygnięcie w procesie odwoławczym zostało utrzymane w mocy. W następstwie zaś wydanej decyzji o odmowie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego PINB nie ma innej możliwości jak zakończyć sprawę poprzez nakaz rozbiórki części przedmiotowego budynku mieszkalnego, co może doprowadzić ten budynek do zgodności z przepisami. Inwestor wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Jednak zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (ŚWINB) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ŚWINB przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania. Przypomniał m.in., że zanim doszło do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę PINB decyzją z dnia 12 maja 2021 r. nr [...], odmówił inwestorom zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz odmówił udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Wskazał przy tym, że odwołanie od tej odmownej decyzji wniósł inwestor. Decyzją zaś z 9 września 2021 roku ŚWINB utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy w całości. Jednak na skutek skargi inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 28 lutego 2022 roku wydał wyrok sygn. II SA/GI 1529/21, którym uchylił decyzję ŚWINB z dnia 9 września 2021 roku. Ostatecznie zaś w dniu 4 października 2022 roku ŚWINB, po ponownym rozpatrzeniu odwołania inwestora, wydał decyzję, którą utrzymał wskazaną powyżej decyzję PINB z dnia 12 maja 2021 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu zamiennego. ŚWINB przedstawił również podstawę normatywną obecnego rozstrzygnięcia. Wskazał m.in. że w ustalonym stanie faktycznym sprawy znajduje zastosowanie art. 25 w zw. z art. 28 pkt 1 lit. a ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. 2020 poz. 471). Przybliżył również istotę procedury naprawczej z art. 50 i 51 PrBud. Zaakcentowały przy tym, że w przypadku uprawomocnienia się decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Organ odwoławczy wskazał także, że przedmiotem obecnego postępowania jest dokonanie przez inwestorów istotnych odstępstw od przepisów i projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia 22 lipca 1993 r. Wskazał przy tym, że według ustaleń organu I instancji inwestorzy dokonali rozbudowy przedmiotowego budynku, polegającej na powiększeniu powierzchni zabudowy, która obejmuje wykonanie pod tarasem (wykonanym niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym) garażu. Ponadto inwestorzy nie wykonali nadbudowy budynku mieszkalnego. Taras i zabudowa pod tarasem w postaci garażu powstała w trakcie pieszo-jezdnym, uwidocznionym na planie realizacyjnym zagospodarowania działki, zatwierdzonym pozwoleniem na budowę. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy skoncentrował swoją uwagę, na przeprowadzonym postępowaniu zmierzającym do legalizacji stwierdzonego istotnego odstępstwa od projektu budowlanego. Przypomniał, że na potrzeby tego postępowania legalizacyjnego inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy tj. finalnie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 1 marca 2021 r., w której ustalono powierzchnię zabudowy wynoszącą łącznie około 179,03 m2, na którą składała się zabudowa pierwotna (88,58m2) oraz rozbudowa (90,45m2). W dostarczonym przez inwestorów projekcie zamiennym nie uwzględniono (pomimo wezwania do uzupełnienia) powierzchni innych części terenu tj. powierzchni tarasu. Tym samym ustalona w warunkach zabudowy powierzchnia zabudowy została przekroczona poprzez budowę tarasu. W konsekwencji doprowadziło to ostatecznie do odmowy zatwierdzenia projektu zamiennego. ŚWINB wyjaśnił przy tym, że od wydanej przez ten organ decyzji z 4 października 2022 r., utrzymującej w mocy odmowną decyzję PINB z dnia 12 maja 2021 r., nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wskazując na powyższe ŚWINB stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana zasadnie. Inwestorzy dokonali rozbudowy przedmiotowego budynku, polegającej na powiększeniu powierzchni zabudowy, która obejmuje wykonanie pod tarasem (wykonanym niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym) garażu. Wobec powyższego nakazanie inwestorom rozbiórki części budynku mieszkalnego składającej się z garażu wraz z tarasem stanowiącym jego zadaszenie jest jedyną z możliwych opcji wynikających z art. 51 ust. 5 PrBud. Zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego jest niemożliwe z uwagi na niezgodność wykonanej rozbudowy z wydaną w niniejszej sprawie decyzją o warunkach zabudowy. Powyższa decyzja ŚWINB została w całości zaskarżona przez inwestora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił on naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, sprowadzające się do zaniechania ustaleń dotyczących prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, sprowadzający się do mylnego przyjęcia, że w istniejącym stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki legalizacyjne; 3) błąd w ustaleniach faktycznych, sprowadzający się do mylnego przyjęcia, że w istniejącym stania faktycznym nie zaistniały przesłanki pozwalające na zmianę decyzji organu I instancji; 4) niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przedstawienia wszystkich istotnych faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz "poprzedzających ją decyzji", a ponadto obciążenia organu kosztami postępowania i zasądzenia ich zwrotu na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że przed orzeczeniem rozbiórki, tj. najdotkliwszej sankcji, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany przeprowadzić postępowanie umożliwiające sprawcy samowoli budowlanej legalizację wzniesionego obiektu i ma obowiązek zbadania, czy w myśl obowiązujących przepisów prawa, legalizacja danego obiektu budowlanego jest dopuszczalna oraz rozważyć wszystkie inne możliwości przewidziane przez przepisy tak, aby nakaz rozbiórki był ostatecznością i to tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W dniu 19 czerwca 2023 r. uczestniczka H. W. wniosła pismo, w którym oświadczyła, że nie popiera skargi oraz domaga się rozbiórki tarasu wraz z jego zabudową, gdyż pod tarasem znajduje się dojazd do drugiego budynku. Wskazała, przy tym, że jest jedynym właścicielem "parceli po Rodzicach". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja ŚWINB utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, w której nakazano rozbiórkę części budynku mieszkalnego składającej się z garażu wraz z tarasem stanowiącym zadaszenie garażu. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że od strony północnej dobudowanej części budynku znajduje się garaż, którego zadaszenie stanowi taras, przy czym ponad tarasem znajduje się jeszcze zadaszenie tego tarasu. Zadaszenie to jest wyraźnie widoczne na zdjęciach załączonych do protokołu z oględzin. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy projektu zamiennego (Rys. nr 7 Konstrukcja dachu – projekt zamienny), wynika, że zadaszenie nad tarasem stanowi jedną całość z północną połacią dachową nad dobudowanym dwupiętrowy budynkiem. Prostopadłe do północnej ściany budynku krokwie wysunięte są o ponad 5 metrów poza obrys ściany dobudowanego budynku, przy czym wspierają się m.in. o płatew nad północną krawędzią tarasu. Natomiast z treści nałożonego przez organ I instancji nakazu rozbiórki wynika, że ma ona objąć garaż i stanowiący jego zadaszenie taras. Brak natomiast wskazania, które odnosiłoby się wprost do znajdującego się nad tarasem zadaszenia. Z sentencji decyzji I instancji nie wynika jednoznacznie, czy intencją organu było pozostawienie tego zadaszenia (co wymagałoby aby rozbiórka ścian garażu, a wcześniej znajdującego się nad nim tarasu, stanowiącego zadaszenie garażu, została dokonana w taki sposób, aby znajdujące się jeszcze wyżej przedłużenie dachu tworzące zadaszenie tarasu nie straciło podparcia). Czy jednak intencją organu było dokonanie rozbiórki także wspomnianego zadaszenia nad tarasem. Powyższych wątpliwości nie usuwa dalsza część sentencji, w której wskazano, że opisana powyżej rozbiórka ma być dokonana "celem doprowadzenia budynku mieszkalnego jw. wybudowanego z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego i założeń decyzji o pozwoleniu na budowę - do zgodności z przepisami, w tym do zgodności z będącą w obiegu prawnym decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu". W ocenie Sądu, formułując sentencję decyzji nakazującej rozbiórkę należy dążyć do tego, aby ustalenie zakresu nakazanej rozbiórki nie wymagało sięgania do innych aktów administracyjnych, czy też bliżej nieokreślonych przepisów. Ponadto sięgnięcie do pozwolenia na budowę z 20 lipca 1993 r. nie będzie dawać wystarczająco precyzyjnej odpowiedzi dotyczącej dalszych losów zadaszenia nad tarasem, w sytuacji, w której nie ma o tym zadaszeniu wprost mowy w sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę. W zatwierdzonym tym pozwoleniem na budowę projekcie rozbudowy w rzucie więźby dachowej nie przewidziano tak długiego, jak obecne, przedłużenia dachu po stronie północnej dobudowywanego budynku. Według rzutu więźby dachowej, przekroju oraz rysunków poszczególnych stron elewacji dach miał wystawać z każdej strony budynku jedynie 60 cm poza obrys murów. Jednak w ocenie Sądu znikąd nie wynika, aby wspomniana tutaj część projektu zatwierdzonego decyzją z 20 lipca 1993 r. mogła stanowić punkt odniesienia, gdyż przewidziany w tym projekcie dach obejmował całość budynku, w tym nadbudową część wcześniej istniejącego budynku. Tymczasem ten istniejący wcześniej budynek nie został ostatecznie nabudowany i wciąż posiada tylko jedną kondygnację. Nie zrealizowano więc całości dachu rozrysowanego we wspomnianym rzucie. W odniesieniu zaś do dachu wykonanego nad dobudowanym dwukondygnacyjnym budynkiem nie wiadomo czy, pomijając jego przedłużenie nad tarasem, został on zrealizowany zgodnie z zatwierdzonym w 1993 r. projektem. Nie wiadomo więc, czy wskazany w sentencji cel może być w ogóle osiągnięty, skoro nie można wykluczyć, że pozostała część dachu nad dobudowanym dwukondygnacyjnym budynkiem jest niezgodna z tym projektem. Z tych względów organ, formując nakaz rozbiórki, powinien był jednoznacznie wskazać, czy rozbiórką ma być objęte zadaszenie nad przeznaczonym do rozbiórki tarasem, a jeżeli tak, to jaki ma być zakres tej rozbiórki. Rozstrzygnięcie tej kwestii powinno zaś być poprzedzone rozstrzygnięciem legalności samego przedłużenia dachu (od strony północnej), w tym pod kątem, czy samo przedłużenie dachu (pomijając już garaż i stanowiący jego zadaszenie taras ponad tym garażem) stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego decyzją z 20 lipca 1993 r. projektu budowlanego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie wynika, aby zagadnienia te zostały przez organy w ogóle rozważone. Pomijając wskazane powyżej wątpliwości, dotyczące zakresu nakazanej przez organ I instancji rozbiórki, organy nie odniosły się w żaden sposób do kwestii ewentualnego wpływu rozbiórki na pozostałą część budynku. Bez ustalenia tego wpływu nie można wykluczyć, że nakazana rozbiórka negatywnie wpłynie na bezpieczeństwo pozostałej części dobudowanego budynku. Z ustaleń przedstawionych w zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji nie wynika, czy najpierw do istniejącego budynku dobudowano nową, dwukondygancyjną część, a dopiero potem dobudowano obok garaż, wraz z tarasem, stanowiącym jego zadaszenie oraz zadaszeniem tarasu jako przedłużeniem dachu nad dobudowanym budynkiem; czy wręcz przeciwnie, od razu dobudowano drugą część budynku wraz ze stanowiącą konstrukcyjnie jedną całość bryłą garażu oraz wykonano dach, który od początku nie tylko przykrywał dobudowany budynek ale również stanowił zadaszenie nad tarasem, będącym z kolei zadaszeniem garażu. W konsekwencji w oparciu o zaprezentowane przez organy ustalenia nie można jednoznacznie stwierdzić, że orzeczona rozbiórka nie zagrozi np. statyce pozostałej części budynku lub poszczególnych jego elementów konstrukcyjnych. Prezentując przedstawione dotychczas braki postępowania oraz kontrolowanej decyzji zastrzec należy, że w ocenie Sądu, co do zasady, organy prawidłowo uznały że w sprawie zachodzą podstawy do orzeczenia nakazu rozbiórki zarówno samego garażu, jak i znajdującego się nad nim tarasu (od strony północnej budynku). Prowadzone przez organ I instancji postępowanie mające pozwolić na ewentualną legalizację stwierdzonego istotnego odstępstwa, polegającego na budowie garażu, a nad nim tarasu, zakończyło się ostateczną i prawomocną odmową zatwierdzenia przedstawionego przez skarżącego projektu zamiennego, co powoduje konieczność orzeczenia rozbiórki wskazanych przez organy części budynków. Jednak jej zakres wymagał doprecyzowania, a wcześniej wyjaśniania kwestii legalności samego przedłużenia dachu nad tarasem, jak i wpływu rozbiórki na pozostałą część budynku, czego organy nie dostrzegły i nie wyjaśniły. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przedstawione dotychczas braki, dotyczące najpierw niepełnych ustaleń faktycznych, a następnie zakresu nałożonego nakazu rozbiórki, świadczą zdaniem Sądu, o naruszeniu przez organy wskazanych powyżej przepisów postępowania, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł przedstawionej dotychczas wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu. Wszystkie te uchybienia ww. przepisom postępowania oraz art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią wyżej poczynione rozważania Sądu i wyeliminują wskazane w tych w rozważaniach braki, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Szczególną zaś uwagę organy skupią na takim sformułowaniu nakazu rozbiórki, aby w trakcie jego wykonania nie było wątpliwości co do zakresu tej rozbiórki. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.