II SA/Gl 926/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] r. wystąpił do Starosty [...] o skierowanie A.G. (nazywanego dalej skarżącym) na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem z powodu uzyskania przez tego ostatniego w okresie od [...]. do [...]r. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W sprawie zostało wszczęte postępowanie. W jego trakcie skarżący oświadczył, że na dzień [...] . nie posiadał na swoim koncie punktów karnych uprawniających organ do wszczęcia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z prośbą o ustosunkowanie się do w/w pisma. W dniu [...]. wpłynęło pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji w K. - [...] informujące, iż cyt.: "w przedmiocie wnioskowania o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz badanie psychologiczne Pana G.A. pesel: [...] , zam. B. ul [...] informuję, że stanowisko organu prowadzącego ewidencje kierowców województwa śląskiego, w tej materii". W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 114 ust 1.pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym skierował skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Odwołanie od tej decyzji złożył A.G. zarzucając organowi administracji naruszenie: - art. 99 ust. 1 pkt. 3b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy z uzasadnienia decyzji wynika, iż została ona wydana w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. dotyczącym przekroczenia liczby 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, o którym mowa w art. 99 ust. 2 pkt. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Tym samym decyzja jest wewnętrznie sprzeczna w zakresie swojej materialno-prawnej podstawy wydania, - art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa oraz prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy obiektywnej, - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Podniosło, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, podlega: kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli: przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Ponadto art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b cyt. ustawy przewiduje, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja o skierowaniu na badanie psychologiczne jest aktem związanym, tzn. w określonym stanie faktycznym organ ma obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Przesadza o tym formuła przepisu: "starosta wydaje decyzję administracyjną" (art. 82 ust. 1 pkt 4 lit b ustawy o kierujących pojazdami). Jak podniosło Kolegium w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka skierowania strony postępowania na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek organu policji (datowany na dzień [...]r.) jest dokumentem urzędowym, a zatem - w myśl art. 76 § 1 k.p.a. - .stanowi dowód lego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Oznacza to, że jeżeli Komendant Wojewódzki Policji wystąpił z wnioskiem do starosty o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne, właściwy organ jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się zmiany zaskarżonego aktu (poprzez uchylenie w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...]), ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...], zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 99 ust. 1 pkt. 3b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy z uzasadnienia decyzji wyniki, iż została ona wydana w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. dotyczącym przekroczenia liczby 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, o którym mowa w art. 99 ust. 2. pkt. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Tym samym decyzja jest wewnętrznie sprzeczna w zakresie swojej materialno-prawnej podstawy wydania, - art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa oraz prowadzenie postępowania administracyjnego z pominięciem zasady prawdy obiektywnej, - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.),), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. W świetle art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie Dz. U. z 2019 r., poz.341) "starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na [...] badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli [...] przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego". W związku z tym, że skarżący od [...]. do [...] . uzyskał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego a Komendant Wojewódzki Policji w K. wystąpił ze stosowanym wnioskiem, po stronie organu administracji powstał obowiązek skierowania adresata zaskarżonej decyzji na badania, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy. Rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter aktu związanego i zaistnienie wspomnianych tam przesłanek obliguje starostę do podjęcia odpowiednich działań. W szczególności brak podstaw (a i instrumentów) ku temu, ażeby prowadził swoje własne ustalenia, co do okoliczności wskazanych we wniosku organu policji. Stąd Sąd za nieuzasadnione uznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Niezrozumiały jest także zarzut dotyczący wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej decyzji. Została ona wydana "w związku" z wnioskiem Komendanta Policji, gdyż to ten ostatni poinformował organ administracji o zaistnieniu przesłanki przewidzianej w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.