II SA/Gl 927/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Ewa Krawczyk Protokolant sekretarz sądowy Beata Malcharek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] 2006 r. B. W. wystąpiła o wymeldowanie R. H. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A w G., będącego jej własnością. Do wniosku dołączono odpis prawomocnego wyroku SR w G. z dnia [...] r. sygn. akt [...], mocą którego orzeczono eksmisję R. H. z powyższego lokalu, przy jednoczesnym przyznaniu prawa do lokalu socjalnego i wstrzymaniu wykonania wyroku do czasu złożenia oferty zawarcia umowy najmu przez Gminę G.. Nadto, wnioskodawczyni podała, że R. H. z dniem uprawomocnienia się orzeczenia, tj. [...] r. opuścił przedmiotowy lokal, nie dopełniając jednak obowiązku wymeldowania. Po rozpoznaniu wniosku decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą z up. Prezydenta Miasta G., orzeczono o odmowie wymeldowania R. H. z pobytu stałego w powyższym lokalu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji omówił zeznania świadków: H. S. (matki R. H.) oraz M. P. i A. B. – sąsiadek, a także zeznanie R. H.. Powołując się na taki materiał dowodowy, a także oględziny lokalu w dniu [...] 2006 r., organ orzekający ustalił, że R. H. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, zaś czasowej nieobecności, związanej z pobytami w szpitalu, nie można traktować jako trwałe i dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu stałego. W szczególności, organ administracji wskazał, że w lokalu znajdują się rzeczy niezbędne do zamieszkania. W tej sytuacji organ ten nie dopatrzył się przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu w trybie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). W odwołaniu od decyzji B. W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż R. H. w dalszym ciągu zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Odwołująca się podniosła, że zeznania przesłuchanych świadków nie mogą być uwzględnione, gdyż obawiają się R. H.. Jej zdaniem, gwarancja nieudostępienia zeznań do jego wglądu, spowodowałoby złożenie przez świadków odmiennych zeznań. Wreszcie, stan lokalu wskazuje, że jest niezamieszkały, gdyż poza łóżkiem polowym, nie ma w nim innych rzeczy, zaś wszystkie rzeczy osobiste umieszczone były w torbie podróżnej, które można było przynieść przed oględzinami. Stąd też zdaniem odwołującej się, R. H. jedynie pozoruje zameldowanie, co nie może uzasadniać odmowy jego wymeldowania. Zaskarżoną decyzją, wydaną z up. Wojewody [...], orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, iż w świetle art. 10 § 1 i art. 79 § 1 kpa, brak było podstaw do odmowy dopuszczenia R. H. do czynności procesowych w postaci przesłuchania świadków i oględzin lokalu. Tymczasem świadkowie potwierdzili fakt jego zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, w którym znajdują się też wszystkie jego rzeczy osobiste. Stąd też organ II instancji stwierdził, iż nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego i w tej sytuacji odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego B. W. ponowiła w całości zarzuty i argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji akcentując że badanie stanu lokalu w chwili wydania decyzji nie jest uzasadnione, gdyż umożliwia pozorowanie zamieszkiwania. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, bowiem decyzję oparto na zebranym materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Brak bowiem podstaw prawnych do kwestionowania prawidłowości ustaleń faktycznych organów obydwu instancji w zakresie zamieszkiwania R. H. w lokalu przy ul. A w G., a co za tym idzie, trafności decyzji o odmowie wymeldowania z pobytu stałego. Zauważyć przyjdzie w pierwszym rzędzie, iż skarżąca nie zaoferowała żadnych dowodów dla wykazania, iż w istocie zachodzi przypadek pozorowania zamieszkiwania, a uczestnik postępowania faktycznie przebywa w innym lokalu. Wbrew zarzutom skargi, stan przedmiotowego lokalu nie wskazywał, aby był niezamieszkały, gdyż poza łóżkiem z bielizną pościelową, znajdowały się tam inne sprzęty (szafka, deska do prasowania, żelazko) oraz rzeczy osobiste (ubrania i przybory toaletowe). O zamieszkiwaniu nie może zaś decydować ilość przedmiotów, bo jest oczywiste, że status majątkowy wpływa na wyposażenie lokalu. Uczestnik postępowania jest zaś niewątpliwie osobą niezamożną. Stąd też nawet w sytuacji, gdy jego ubrania mieszczą się w torbie podróżnej, nie można na tej podstawie ferować wniosku o opuszczeniu lokalu po wydaniu wyroku o jego eksmisji. Istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest też kwestia stanu zdrowia R. H., powodująca częste pobyty na leczeniu szpitalnym. Opuszczenie lokalu w takim celu, nawet długotrwałe, nie może zaś w żadnym wypadku stanowić przesłankę wymeldowania z pobytu stałego. Tymczasem przesłuchani świadkowie potwierdzili, że poza okresami pobytu w szpitalu, przebywa on w przedmiotowym lokalu (vide: zeznania M. P. i A. B. – k. [...]-[...] akt adm.). Wbrew stanowisku skarżącej; z protokołu przesłuchań tych świadków wynika, że uczestnik postępowania nie był obecny przy tej czynności. Stąd też gołosłowny jest zarzut, iż zeznania te zostały złożone w obawie przed agresywnym zachowaniem uczestnika postępowania. Co więcej, świadek M. P. podała, że czasami robi mu kawę czy herbatę z uwagi na brak prądu w przedmiotowym lokalu. Zatem ani zeznania świadka, ani pomoc udzielana uczestnikowi postępowania, nie dają podstaw do ferowania zarzutu nieprawdziwości złożonych zeznań. Podkreślić też przyjdzie, iż wniosek o wymeldowanie został złożony po upływie zaledwie trzech miesięcy od uprawomocnienia się wyroku sądowego, orzekającego eksmisję, zaś uczestnik postępowania ubiega się o przyznanie lokalu socjalnego, do którego prawo przyznano mu tym wyrokiem. Okoliczność ta przeczy tezie dobrowolnego opuszczenia lokalu po wydaniu tegoż wyroku. W konsekwencji, sąd administracyjny nie dopatrzył się dowolności ustaleń faktycznych organów administracji, czy też przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 77 § 1 i 80 kpa), ani też naruszeń zasady praworządności z art. 7 kpa. Zatem prawidłowe ustalenia w zakresie zamieszkiwania R. H. w przedmiotowym lokalu – poza okresami pobytu na leczeniu szpitalnym, wykluczały możliwość uwzględnienia wniosku o jego wymeldowanie z pobytu stałego. Nie została bowiem spełniona przesłanka w postaci trwałego opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993). Stąd też nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani też zasad procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).