II SA/Gl 927/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka (spr.), Protokolant Referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. W dniu [...] r. I. S. złożyła w Urzędzie Miasta C. wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji określonej jako “nadbudowa obiektu mieszkalnego polegająca na zmianie konstrukcji dachu w formę poddasza użytkowego". Dodatkowo, pismem z dnia [...] r. stanowiącym odpowiedź na zapytanie organu I instancji strona wyjaśniła, że projektowany dach budynku zlokalizowanego w C. przy ul. [...] na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] ma być dachem wielospadowym i podała jego projektowaną geometrię. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji argumentując, iż w [...] r. strona złożyła już identycznej treści wniosek i w tym przedmiocie wydano w dniu [...] r. decyzję odmowną. Tym samym brak jest podstaw prawnych do wydania dla tego samego inwestora kolejnej decyzji odnoszącej się do tego samego zamierzenia. W wyniku wniesionego przez I. S. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi temu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż jeśli istotnie wnioski strony z [...] r. i [...] r. dotyczyły tego samego przedsięwzięcia to organ I instancji powinien był umorzyć prowadzone obecnie przez siebie postępowanie administracyjne. Odmawiając ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ ten w istocie bowiem po raz drugi rozstrzygnął sprawę, która została już zakończona inną decyzją ostateczną. W trakcie ponownego postępowania administracyjnego organ I instancji przeprowadził analizę wniosku I. S., a następnie, decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta C. po raz kolejny odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że jego zdaniem obecny wniosek inwestorki nie jest jednak tożsamy z wnioskiem złożonym w [...] r. albowiem geometria nowoprojektowanego dachu różni się od geometrii określonej poprzednio (dach czterospadowy o nachyleniu połaci 30o i 45o zastąpiono dachem wielospadowym o nachyleniu połaci 35o i 50o). W trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzono jednakowoż, iż nie można ustalić warunków zabudowy da przedmiotowej inwestycji ponieważ zamierzenie to nie spełnia warunków określonych w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. zwanej dalej: u.p.z.p.) Osiedle domów jednorodzinnych, na terenie którego znajduje się przedmiotowy budynek, posiada bowiem harmonijny i klarowny układ urbanistyczny. Większość zabudowań to parterowe domy jednorodzinne mające modernistyczne kształty oraz płaskie dachy, a wyjątek stanowią dwa budynki przykryte dachami dwuspadowymi. W konsekwencji proponowany przez wnioskodawczynię dach wielospadowy zakłóciłby istniejący ład przestrzenny, a tym samym w świetle obowiązujących przepisów inwestycja taka nie jest dopuszczalna. Odwołanie od decyzji organu I instancji I. S. wniosła w terminie ustawowym, wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu strona podniosła, że otrzymana decyzja jest dla niej krzywdząca albowiem organ I instancji nie uwzględnił uwarunkowań technicznych starego domu. Nadto niesłusznym jest twierdzenie organu jakoby domy nadbudowane w osiedlu miały wyłącznie dachy dwuspadowe ponieważ dach w budynku przy ul. [...] ma dach wielospadowy, o dwóch kalenicach. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy zaskarżoną przez stronę decyzję podzielając tym samym pogląd organu I instancji o braku możliwości nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego w sposób wskazany przez wnioskodawczynię. Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 poz. 1588) stanowiący, że geometrię dachu ustala się odpowiednio do innych dachów występujących na obszarze analizowanym. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej występują natomiast, zdaniem organu II instancji, jedynie budynki o dachach płaskich oraz dwa budynki o dachach dwuspadowych. W dniu [...] r. I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, po raz kolejny podkreślając, iż w osiedlu znajdują się nie tylko dachy płaskie i dwuspadowe. Wyrokiem z dnia 27 września 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 75/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił wydane przez organ II i II instancji decyzje, z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy (art. 7, 77, 80 k.p.a.), w tym zwłaszcza nie ustalenie w sposób jednoznaczny istnienia bądź braku istnienia w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości dachów wielospadowych. W wyniku przeprowadzonego ponownie postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. po raz kolejny odmówił ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji podnosząc w uzasadnieniu, że w rejonie pobliskich ulic nie występują dachy o geometrii planowanej przez wnioskodawczynię. Po rozpoznaniu odwołania I. S., podnoszącej naruszenie przez organ art. 61 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 10 k.p.a. Decyzją z [...] r. nr [...] organ I instancji kolejny raz odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w trakcie poprzedniej już fazy postępowania, Gmina Miasto C. zleciła [...] w C. wykonanie ekspertyzy rodzajów dachów budynków występujących w rejonie nieruchomości objętej wnioskiem, położonej przy ul. [...], w odległości do ok. 75 m od granic terenu wskazanego pod zamierzenie inwestycyjne polegające na nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i wymianie konstrukcji dachu. Autorzy ekspertyzy, po wykonaniu lokalnej wizji w terenie, oględzinach kontrolnych obiektów, wykonaniu ikonografii fotograficznej stwierdzili, iż na zbadanych obiektach zlokalizowanych w obszarze analizowanym występują wyłącznie dachy płaskie lub pochyłe dwuspadowe. Budynek położony przy ulicy [...], wobec którego zachodziły wątpliwości odnośnie rodzaju jego dachu, został opisany w ww. ekspertyzie budowlanej jako budynek z dwoma dachami dwuspadowymi, symetrycznymi, przenikającymi się na połączeniu, posiadającymi nachylenie połaci ok. 40° i trzy ściany szczytowe. Natomiast w efekcie kolejnego uchylenia wydanej decyzji organ I instancji przeprowadził postępowanie uzupełniające, zawiadamiając strony o możliwości zapoznania się z ekspertyzą budowlaną, sporządzoną na okoliczność ustalenia rodzajów dachów budynków występujących w terenie wyznaczonym w odległości 75 m od granic działki objętej wnioskiem, a zlokalizowanych rejonie ulic: [...],[...],[...]. W odpowiedzi na powyższe, do organu wpłynęło pismo pełnomocnika I. S., w którym strona odnosząc się do przedstawionej ekspertyzy budowlanej, zarzuca opracowaniu encyklopedyczne przytoczenie stosowanych w budownictwie form dachów oraz pominięcie w przeprowadzonej analizie obiektów - budynku głównego przy [...] z dachem dwuspadowym i budynków mieszkalnych przy ul. [...] z dachami odpowiednio -czterospadowym i kolebkowym. Odnosząc się do zarzutu organ stwierdził, iż ekspertyza budowlana odnosiła się do terenu w odległości 75 m od nieruchomości zabudowanej budynkiem objętym wnioskiem o nadbudowę, a wskazywane przez stronę budynki leżą już poza jego granicami. Organ I instancji podkreślił, że teren objęty przedmiotową ekspertyzą został wyznaczony zgodnie z obszarem analizowanym przyjętym w myśl § 3 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto należy podkreślić, że autorzy opracowania poddali analizie wszystkie budynki zlokalizowane w wyznaczonym terenie, w odległości 75 m od nieruchomości objętej wnioskiem; natomiast organ, działając zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poddaje analizie istniejącą zabudowę zlokalizowaną na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej. W konsekwencji, zdaniem organu, geometria dachu zaproponowana przez wnioskodawczynię (dach wielospadowy o różnym nachyleniu połaci dachowych: 35° i 50°, nie posiadający ścian szczytowych) nie nawiązuje do istniejącego układu przestrzennego, w tym nie jest zgodna z geometrią dachów występujących na obszarze analizowanym - tj. dachami płaskimi lub dwuspadowymi. Nie został zatem spełniony pkt 1 zawarty w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz warunek § 8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego. Do decyzji organ I instancji dołączył wyniki sporządzonej przez urbanistę analizy oraz załącznik graficzny. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik I. S. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. odwołanie od decyzji organu I instancji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu podkreśliła, iż geometria dachu nie może być czynnikiem przesądzającym o możliwości lokalizacji inwestycji, a nadto obszar analizowany określono dowolnie, nie uwzględniając w nim dalej położonych przy ul. [...] i [...] budynków. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną wskazując w uzasadnieniu, iż powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy jest nie spełnienie warunku określonego w pkt. 1 art. 61 ust. 1 obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten wymaga aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z wykonanej analizy wynika jednak, że w obszarze analizowanym brak jest zabudowy, która pozwoliłaby na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji. Na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, znajdujących się w obszarze analizowanym, występują bowiem budynki o dachach płaskich zewnętrznych oraz pochyłych dwuspadowych o nachyleniu połaci 20° — 45°, posiadające trójkątne ściany szczytowe. Powyższe nie pozwala zatem na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy wnioskowanej przez inwestorkę, tj. nadbudowy budynku mieszkalnego poprzez wymianę istniejącego płaskiego dachu i wykonanie dachu o różnym kącie nachylenia połaci, bez trójkątnych ścian szczytowych. Pismem z dnia [...] r. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie jego niespełnienia, z uwagi na realizację dachu wielospadowego o nachyleniu połaci 35°-50°, w wyniku którego forma architektoniczna mającego powstać po nadbudowie budynku, nie będzie stanowić kontynuacji istniejącego zagospodarowania, podczas gdy zgodnie z powołaną regulacją postać dachu jest tylko jednym z elementów warunkujących, lecz nie przesądzającym, a przy planowanym zamierzeniu istnieje możliwość zachowania stylistyki ściany frontowej poprzez odpowiednie zaprojektowanie lukarny wraz z jej przedłużeniem, co pozwala na spełnienie wskazanych powyżej przesłanek: - § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez dowolne przyjęcie obszaru analizowanego obejmującego teren w odległości 75 m od granic terenu objętego wnioskiem, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska oraz poprzez ograniczenie przeprowadzonej analizy jedynie do domów o zabudowie szeregowej położonych przy ul. [...] itd. ciągnących się aż do ul. [...], a pominięcie, z oczywistym naruszeniem interesów strony, budynków mieszczących się po drugiej stronie ul. [...], jak i budynków przy ul. [...]; 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności mających istotne znaczenia dla należytego rozpoznania sprawy; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść poprzez przyjęcie iż wystarczającą dla rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia jest sporządzona na potrzeby postępowania ekspertyza budowlana w zakresie dachów budynków występujących w rejonie ulic: [...], części [...] i [...], podczas gdy nie wnosi ona nic nowego do sprawy, albowiem ogranicza się wyłącznie do encyklopedycznego przytoczenia stosowanych w budownictwie form dachów i facjatek, bez należytego odniesienia do przedmiotowej sprawy. Błędnie organy uznały też, iż osiedle, na którym położona jest nieruchomości, zostało zaprojektowane w latach [...]-[...] w. w myśl jednej koncepcji architektonicznej, podczas gdy wspomniane powyżej osiedle tworzy zróżnicowany architektonicznie zbiór budynków dobudowywanych sukcesywnie od lat [...] ubiegłego wieku do czasów obecnych, w miarę wykupu bądź wywłaszczenia gruntów od pierwotnych właścicieli. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 25 lutego 2008 r. pełnomocnik skarżącej oświadczyła, że nie wie czy dachy wielospadowe, o których wspomina w skardze znajdują się na obszarze analizowanym jednak cyt. "nie znajdują się one przy ul. [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl natomiast ust. 6 przytaczanego artykułu minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej zobligowany został do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. W ust. 7 tegoż ustępu ustawodawca wskazał jakie wymagania minister winien określić w pkt 5 obligując go do ustalenia wymagań dotyczących cyt. "geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych". Łączna interpretacja ust. 1 pkt 1 i ust. 7 pkt 5 jednoznacznie wskazuje zatem, że bez spełnienia wymagań co do geometrii dachu pozytywna dla wnioskodawcy decyzja nie może zostać wydana. W konsekwencji możliwość prawną wydania decyzji o warunkach zabudowy zbadać należało w aspekcie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zawarta w artykule tym tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, oceniana jest na podstawie analizy przewidzianej w § 3 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołany przepis stanowi mianowicie, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Natomiast w myśl § 8 rozporządzenia geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Wskazać też należy, że w celu zagwarantowania stosownej fachowości oceny uwarunkowań dotyczących ładu przestrzennego sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Odnosząc powyższe uwagi do przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że rozpatrując wniosek I. S. dotyczący inwestycji, która jak wynika z akt sprawy zlokalizowana miałaby być na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rozstrzygające w sprawie organy co do zasady uwzględniły wymogi przewidziane w przytoczonych powyżej przepisach. W trakcie postępowania przed organem I instancji urbanista sporządził bowiem analizę funkcji i cech zabudowy, wyznaczając stosowny obszar analizowany, którego rozmiary nie naruszają wymogów rozporządzenia. W wyniku sporządzonej analizy organ I instancji ustalił, iż w obszarze analizowanym brak jest zabudowy, która pozwoliłaby na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji. Na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej znajdujących się w obszarze analizowanym występują bowiem budynki o dachach płaskich zewnętrznych oraz pochyłych dwuspadowych o nachyleniu połaci 20° — 45°, posiadające trójkątne ściany szczytowe. Powyższe nie pozwala zatem na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy wnioskowanej przez inwestorkę, tj. nadbudowę budynku mieszkalnego poprzez wymianę istniejącego płaskiego dachu i wykonanie dachu o różnym kącie nachylenia połaci, bez trójkątnych ścian szczytowych. Pogląd ten należy, zdaniem Sądu podzielić. Załącznik graficzny do wydanej przez organ I instancji decyzji został wprawdzie wykonany niestarannie, brak bowiem na nim fragmentów linii określających teren analizowany (75 m. wokół terenu wnioskowanej inwestycji), co niewątpliwie stanowi uchybienie organu (notabene nie dostrzeżone przez Kolegium), jednakowoż wada ta jak się wydaje pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, a tym samym nie uprawnia Sądu do uchylenia z tego powodu zaskarżonej decyzji. Bezspornym jest bowiem obecnie, że na żadnym z budynków położonych na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej (ulicy [...]) nie ma dachów wielospadowych, a wiec takich jaki zamierzałaby I. S. wykonać jako zwieńczenie projektowanej zabudowy. Fakt ten wynika zarówno z zebranych dowodów w sprawie, jak też uzasadnień wydanych przez organy decyzji i stanowiącej załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej analizy, notabene podkreślającej, iż dachów takich brak nie tylko przy ul. [...] lecz także w całym obszarze analizowanym. Brak dachów wielospadowych na działkach dostępnych z ul. [...] potwierdziła też w sposób jednoznaczny pełnomocnik skarżącej, radca prawny K. K. w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 25 lutego 2009 r. Dachy, o których istnieniu pełnomocnik wspomina w skardze znajdują się bowiem przy ul. [...] i [...]. W konsekwencji bez znaczenia dla meritum sprawy pozostają argumenty skarżącej dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego jedynie minimalnego bowiem zarzut ten dotyczy jedynie nie objęcia analiza zabudowań na tych właśnie 2 ulicach. Podkreślenia wymaga zatem w tym miejscu, iż w odróżnieniu od ustawy traktującej o działce dostępnej z tej samej drogi publicznej rozporządzenie, o którym mowa powyżej, pozornie nakazuje ujmować, badając parametry zabudowy, w tym geometrię dachu, cały wyznaczony obszar analizowany. Nie może jednak ujść uwagi, iż niezależnie od owych wątpliwości rozporządzenie nie stanowi autonomicznej regulacji a jedynie akt wykonawczy do ustawy i interpretowane musi być w zgodzie z art. 61, na podstawie którego to przepisu zostało wydane. W konsekwencji niezależnie od wielkości i kształtu przyjętego obszaru analizowanego de facto ocenie w zakresie geometrii dachu podlegają jedynie budynki znajdujące się przy tej samej drodze publicznej, taki bowiem bezwzględny, nie dopuszczający wyjątków wymóg stawia art. 61. Jak bowiem podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06 pojęcie obszaru analizowanego w rozumieniu powołanego rozporządzenia, choć oczywiście szersze od pojęcia działki sąsiedniej, nie może być interpretowane w oderwaniu od przepisów ustawy i prowadzić do naruszenia jej postanowień - LEX nr 322451. Zdaniem Sądu wydana w sprawie decyzja pierwszoinstancyjna pozostawała zatem co do meritum w zgodzie z prawem, a w konsekwencji za nie naruszającą prawa uznać należy także utrzymującą ją w mocy, zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, decyzję organu II instancji. Wobec niezgodności planowanej geometrii dachu z zabudowaniami dostępnymi z tej samej drogi publicznej organy nie mogły bowiem wydać innych rozstrzygnięć niż odmawiające ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie mogła zatem stanowić argumentu teza skarżącej, iż projektowany dach będzie dla niej najpraktyczniejszy. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazać też należy, że mylna jest wyrażona przez pełnomocnika skarżącej teza, iż w poprzednim wyroku z 27 września 2006 r. (przywołanym powyżej) tut. Sąd stanął na stanowisku, że dach przy ul. [...] może być uznany za dach wielospadowy. W rzeczywistości tut. Sąd stwierdził bowiem, wobec ówczesnej sprzeczności w ocenie dachu owego pomiędzy Kolegium a skarżącą, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły kwestii tej w sposób jednoznaczny. Kwestia braku dachów wielospadowych na budynkach przy ul. [...], jak to powyżej wskazano, należy obecnie do nie budzących wątpliwości, co pełnomocnik potwierdziła w trakcie rozprawy. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.