II SA/Gl 927/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach pismem z dnia [...] r. wystąpił do Starosty [...] o skierowanie A. G. (nazywanego dalej skarżącym) na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu uzyskania przez tego ostatniego w okresie od 25 czerwca 2016r. do 12 stycznia 2017r. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W sprawie zostało również wszczęte postępowanie w sprawie zatrzymania stronie prawa jazdy. W jego trakcie skarżący oświadczył, że na dzień [...] kwietnia 2018r. nie posiadał na swoim koncie punktów karnych uprawniających organ do wszczęcia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach z prośbą o ustosunkowanie się do w/w pisma. W dniu [...]r. wpłynęło pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach – [...] informujące, iż cyt.: "w przedmiocie wnioskowania o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz badanie psychologiczne Pana G. A. pesel: [...], zam. B. ul [...] informuję, że stanowisko organu prowadzącego ewidencje kierowców województwa śląskiego, w tej materii". W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ, działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541 ze zm.) zatrzymał skarżącemu prawo jazdy prawo jazdy kat. B nr [...]. Jednocześnie, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał powyżej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji złożył A. G. zarzucając organowi administracji naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, w zw. z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przekazanie informacji przez Komendanta Powiatowego Policji o przekroczeniu przez odwołującego 24 punktów w okresie od 25.06.2016 r. do dnia 12.01.2017 jest wystarczające do wydania decyzji administracyjnej z dnia [...] r., - art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa oraz prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy obiektywnej, - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozpatrzenia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 541) - do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5: starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 to jest ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.). Jak podniósł organ, w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przesłanka zatrzymania prawa jazdy, z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Świadczy o tym treść wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] r. Kolegium podkreśliło, że wskazany wniosek organu policji jest dokumentem urzędowym, a zatem - w myśl art. 76 § 1 k.p.a. - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Kodeks dopuszcza wzruszenie powyższego domniemania (art. 76 § 3), jednak strona postępowania nie wykazała jego nieprawdziwości. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jest aktem związanym, tzn. w określonym stanie faktycznym organ ma obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się zmiany zaskarżonego aktu (poprzez uchylenie w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...]), ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] podniósł argumentację tożsamą z tą, jaka została przedstawiona w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.),), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie był art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541ze zm.). Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ten ostatni przepis (już nieobowiązujący) stanowił zaś, że "policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji". Jak wynika z akt administracyjnych skarżący w okresie od 25 czerwca 2016r. do 12 stycznia 2017r. uzyskał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zatem Starosta [...] był zobowiązany do zatrzymania mu prawa jazdy. Przy czym należy podkreślić (co uczynił organ II instancji), że starosta jest związany wspomnianym wcześniej wnioskiem. W szczególności brak podstaw (a i instrumentów) ku temu, ażeby prowadził swoje własne ustalenia, co do okoliczności wskazanych we wniosku organu policji – stanowiącym jednocześnie dokument obrazujący liczbę punktów, o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Stąd Sąd za nieuzasadnione uznaje zarzuty naruszenia przepisów postępowania w zakresie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.