II SA/Gl 934/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi O. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania budynku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania O. P. (skarżąca), uchylił w całości decyzję Starosty C. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] oraz stwierdził, na podstawie art. 151 § 2 Kpa w związku z art. 146 § 2 Kpa, że decyzja ostateczna Starosty C. z dnia [...] r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. W. oraz Z. W. (inwestor) pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z jego rozbudową i nadbudową, do realizacji na działce nr ewid. 1 (obecny numer działki to: 1a ). położonej w miejscowości H. przy ul. [...] . Następnie, decyzją z dnia [...] r ., nr [...], wydaną na podstawie art. 36a ust. 1 oraz art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.- dalej "P.b."), Starosta C. : zmienił własną decyzję z dnia [...] r., nr [...]; zatwierdził projekt budowlany zamienny pn. "Projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego przeznaczonego do przebudowy z nadbudową" wraz z zamiennym projektem zagospodarowania działki, przeniósł ww. decyzje z dnia [...] r. na rzecz I. T. Wnioskiem z dnia 28 września 2020 r., uzupełnionym w dniu 15 października 2020 r., skarżąca - będąca obecnie właścicielką działki sąsiedniej nr ewid. 2, następczyni prawna po M. P. - wystąpiła do Starosty C. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Starosty C. z dnia [...] r., nr [...], wskazując jako przesłankę do przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Starosta C. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że ówczesna właścicielka działki nr ewid. 2 – M. P. była uznana za stronę postępowania, a przeznaczona dla niej korespondencja była wysyłana na jedyny adres znany organowi czyli na adres nieruchomości, tj. H., ul. [...].[...] Wskazał, że w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków nie zamieszczono adresu zamieszkania M. P., co skutkowało przesyłaniem wszelkiej korespondencji przeznaczonej dla właścicielki działki nr ewid. 2 na adres tejże nieruchomości. Wyjaśnił ponadto, że na zwracanych przez operatora pocztowego przesyłkach przeznaczonych dla M. P. nie widniała żadna informacja, aby adresat przesyłki pod wskazanym adresem nie mieszkał. Na przesyłkach znajdowała się wyłącznie adnotacja o powtórnym awizowaniu przesyłki oraz o przekazaniu przesyłki do zwrotu z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie. W związku z powyższym Starosta C. uznał, że doręczanie na adres nieruchomości nr ewid, 3 wszelkiej korespondencji przeznaczonej dla M. P. nie może stanowić o naruszeniu przepisów skutkujących pozbawieniem strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W odwołaniu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 28 i 42 Kpa, poprzez: "przyjęcie, że dokonane zawiadomienie o toczącym się postępowaniu w roku 2017 M. P. było prawidłowe podczas, gdy zgodnie z treścią art. 42 kpa winno być doręczone na adres zamieszkania w C. gdzie M. P. od zawsze mieszkała a nie na adres H. , gdzie miała działkę niezabudowaną i nigdy ani nie mieszkała ani nie przebywała". Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, uchylił w całości decyzję Starosty C. z dnia [...] r. oraz stwierdził, że decyzja ostateczna Starosty C. z dnia [...] r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Po przeanalizowaniu odwołania skarżącej oraz akt sprawy stwierdził, iż przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 Kpa) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka jego etapów. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla danego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Zauważył, że nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po ustaleniu (stwierdzeniu) zaistnienia przyczyny wznowienia, uchylając równocześnie decyzję dotychczasową (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146 Kpa). W pierwszej kolejności organ II instancji ocenił ponownie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Wyjaśnił na wstępie,, że podstawą wniosku skarżącej o wznowienie jest przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, stosownie do którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wskazał dalej na definicje strony określoną w art. 28 Kpa. Zauważył, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o będący przepisem szczególnym względem przywołanego wyżej art. 28 Kpa przepis art. 28 ust. 2 P.b, który to przepis stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Odnosząc się do akt przekazanych przez organ I instancji, organ II instancji stwierdził, że M. P. — ówczesna właścicielka działki sąsiedniej nr ewid. 2, znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu budowlanego, była uznana przez Starostę C. za stronę postępowania, jednakże nie została ona w sposób prawidłowy o tym fakcie poinformowana, albowiem korespondencja przeznaczona dla Pani M. P. (zawiadomienie o wszczęciu postępowania, decyzja kończąca postępowanie) była kierowana przez organ powiatowy na jedyny znany organowi adres (znajdujący się w bazie ewidencji gruntów i budynków) czyli adres nieruchomości nr ewid. 2, tj. H. , ul. [...] [...]. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii, że M. P. od zawsze mieszkała w C. , a pod adresem H. , ul. [...] nigdy ani nie mieszkała ani nie przebywała, organ II instancji ustalił że organ I instancji przed wysłaniem zawiadomienia o wszczęciu analizowanego postępowania - w celu ustalenia danych adresowych właściciela działki nr ewid. 2 znajdującej się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu — wystąpił o wypis z bazy ewidencji gruntów i budynków dla ww. działki. W wypisie tym jednakże nie znajdowały się dane adresowe ówczesnej właścicielki działki nr ewid. 2. M. P. nie podała do bazy ewidencji gruntów i budynków swojego adresu zamieszkania. W ww. wypisie znajdował się wyłącznie adres nieruchomości stanowiącej własność M. P. i to był jedyny adres jaki znany był organ I instancji. Organ II instancji stwierdził, wbrew twierdzeniom organu I instancji ówczesna właścicielka działki nr ewid. 2 bez własny winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty C. z dnia [...] r., co w myśl art. 145 1 pkt 4 Kpa stanowi przesłankę do wznowienia postepowania oraz wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącej powyższe uchybienie nie nastąpiło w wyniku zaniedbań czy celowego działania organu powiatowego. W związku z powyższym organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję Starosty C. z dnia [...] r., odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. i przeszedł do merytorycznej oceny decyzji kończącej postępowanie objęte wnioskiem skarżącej o wznowienie, tj. decyzji z dnia [...] r. Organ II instancji ustalił dalej, że roboty budowlane objęte projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym ww. decyzją, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego — strefa IV obejmująca zasadniczą część sołectw: H. , H. oraz fragment sołectwa W. i B., podjętego uchwałą rady Gminy P. Nr [...] w dniu [...] r. (Dz. U. Woj. [...]. z [...] r., poz. [...]). Ponadto projekt zagospodarowania działki sporządzony dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), ze szczególnym wskazaniem na przepisy 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, z uwagi na podnoszone przez skarżącą kwestie cyt.: "nie wyrażamy i nie wyrazimy zgody na przebudowę i budowę jakiegokolwiek budynku z naruszeniem prawa budowlanego bez zachowania dystansu 3 metry lub 4 metry przy oknach" oraz cyt.: "Pani I. T. (..) wybudowała budynek mieszkalny (..) z oknami wychodzącymi w moją stronę". Organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do 12 ust. 1 Warunków technicznych, jeżeli z przepisów 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 tegoż rozporządzenia lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m — w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m — w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Jak wynika z dokumentacji projektowanej otwory okienne i drzwiowe znajdujące się w ścianie południowej przedmiotowego budynku mieszkalnego, czyli w ścianie znajdującej się od strony działki skarżącej, zaprojektowane zostały w zachodniej części tej ściany w odległości powyżej 4 m, czyli zgodnie z zacytowanym wyżej przepisem 12 ust. 1 pkt 1. Natomiast "otwory" znajdujące się w elewacji południowej w części wschodniej budynku w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką Skarżącej zaprojektowane zostały jako otwory, które zostaną wypełnione materiałem budowlanym wykonanym ze szkła, tj. pustakami szklanymi — luksferami. Powyższe rozwiązanie materiałowe umożliwia realizację "otworów" w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki. W związku z powyższym, organ II instancji nie podzielił przyjętego przez skarżącą stanowiska, że przedmiotowa inwestycja narusza przepisy techniczno-budowlane. Odnosząc się natomiast do poniesionej przez skarżąca kwestii braku jej zgody na realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w granicy z jej działką organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami prawa, realizacja inwestycji na działce budowlanej, nawet bezpośrednio przy granicy działki, nie jest uzależniona od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej, w sytuacji gdy lokalizacja taka odpowiada wymaganiom prawa, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Dokonując dalszej oceny dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Starosty C. z dnia [...] r., organ II instancji wskazał, że projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto dołączono do niego wymagane prawem dokumenty: oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 P.b.), inwentaryzację wraz z zakresem i sposobem prowadzenia robót rozbiórkowych części budynku mieszkalnego jednorodzinnego, charakterystykę energetyczną budynku oraz informację do planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia sporządzoną dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto dołączono opracowanie zatytułowane " Ocena techniczna istniejącego budynku mieszkalnego na okoliczność zamierzenia inwestycyjnego". Podkreślił nadto, że w omawianej sprawie inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej prawidłowo wypełnione oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Podsumowując organ II instancji stwierdził, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., co w myśl art. 35 ust. 4 P.b. uniemożliwia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ II instancji wyjaśnił, że pomimo iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty C. z dnia [...] r., nr [...], doszło do naruszenia przepisu art. 10 Kpa, poprzez pozbawienia M. P. - ówczesnej właścicielki działki sąsiedniej nr ewid. 2 - możliwości czynnego udziału w ww. postępowaniu, to sama decyzja Starosty C. z dnia [...] r., nr [...] pod względem merytorycznym odpowiada przepisom techniczno-budowlanymi, a zatem nie zaistniały przesłanki do jej uchylenia. Zaistnienie przesłanki wznowienia, podlegającej badaniu po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania - zgodnie z art. 151 ust. 1 pkt 2 Kpa - skutkuje uchyleniem decyzji dotychczasowej i wydaniem nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy. Jednakże nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 2 Kpa). W takiej sytuacji stwierdzenie zaistnienia przesłanki wznowienia stanowi podstawę do orzeczenia, że decyzja dotychczasowa została wydana z naruszeniem prawa, ze wskazaniem na okoliczności sprzeciwiające się uchyleniu decyzji. W przedmiotowej sprawie analiza materiału dowodowego wykazała, że brakiem proceduralnym jakiego dopuścił się organ w badanej sprawie było pominięcie strony — M. P. polegające na kierowaniu korespondencji na błędny adres. Uchybienie to nie może jednak oznaczać konieczności uchylenia kwestionowanej decyzji, ponieważ skarżąca, poza zarzutem nie brania udziału w postępowaniu M. P., nie podniosła jakichkolwiek istotnych zarzutów merytorycznych wobec tej decyzji, uznanych za zasadne prawnie przez organ II instancji, co oznacza, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 2 Kpa). W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody Śląskiego zarzuciła rażące naruszenie art. 151 Kpa i art. 146 Kpa poprzez dokonanie ich błędnej wykładni w okolicznościach sprawy oraz rażące naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, a także przepisów rozporządzenia "o warunkach technicznych dotyczących zasad procedowania w zakresie pozyskania pozwolenia na budowę czyli zatwierdzenia projektu i warunków jakie winny spełnić budynki mieszkalne w tym odległości od granicy z sąsiadem Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji Starosty C. W uzasadnieniu przedstawiła argumenty zasadniczo tożsame ze stanowiskiem prezentowanym w odwołaniu. W szczególności stwierdziła, że projekt budowlany zamienny stoi w sprzeczności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) z uwagi na nieprawidłowo zaprojektowane otwory okienne oraz ,rozbudowę" budynku gospodarczego położonego w granicy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentacje prawną. Dodatkowo ustosunkowując się do podnoszonej w skardze kwestii, iż przedmiotowy budynek gospodarczy nie może być "rozbudowywany" oraz nie może zmienić swojego przeznaczenia na budynek mieszkalny z uwagi na jego położenie w granicy wyjaśnił, że zlokalizowany w granicy fragment budynku gospodarczego jest fragmentem istniejącym, który wbrew twierdzeniom skarżącej nie ulega rozbudowie, a jedynie nadbudowie (stosownie do przepisu § 12 ust. 4 pkt 2 Warunków technicznych) i zmianie sposobu użytkowania, której dokonanie nie jest obwarowane wymogami z zakresu odległości od granicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd, w oparciu o wskazane powyżej kryteria, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa. Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W sprawie organ złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Podlegająca kontroli sądowej decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...]. oraz decyzja Starosty C. z dnia [...] r., podjęte zostały w ramach uregulowanej w przepisach art. 145 – 152 Kpa instytucji procesowej wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiących wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 Kpa zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Z treści wstępnej art. 145 § 1 kpa stanowiącej, że "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie administracyjne", wprost wynika, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w takiej sprawie, w której została wydana ostateczna decyzja kończąca postępowanie w sprawie. Wśród przesłanek uprawniających do wznowienia postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca wymienił m.in. okoliczność niebrania przez stronę bez własnej winy udziału w postępowaniu, a więc przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, na którą w niniejszej sprawie powołuje się skarżąca. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym że w przypadku gdy podstawą wznowienia postępowania jest ww. okoliczność, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art.145 § 1 pkt 4 Kpa, jak też przyczyna z art. 145a i art. 145b Kpa), to wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie strony (art. 147 Kpa). Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 Kpa) wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (powołanie przesłanki wznowieniowej, zachowanie terminu z art. 148 Kpa, oczywisty brak przymiotu strony), kolejny zaś - mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu - dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia, a następnie rozstrzygania o istocie sprawy w sytuacji wystąpienia podstaw wznowieniowych. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wznowienia upoważnia organ do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 Kpa. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organ uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Natomiast w myśl art. 151 § 2 Kpa., w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 Kpa., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z art. 146 § 2 Kpa wynika, że decyzji nie uchyla się w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ponadto z treści art. 146 § 2 Kpa. wynika, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 Kpa należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu, oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które organ ocenia jako zgodne z prawem materialnym. W rozpoznawanej sprawie kontroli Sądu poddana została wydana w postępowaniu wznowieniowym decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., którą organ II istancji w całości decyzję Starosty C. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] oraz stwierdził, na podstawie art. 151 § 2 Kpa w związku z art. 146 § 2 Kpa, że decyzja ostateczna Starosty C. z dnia [...] r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy oraz treści wniosku, a także przedmiotu decyzji Starosty C. z dnia [...] r. Sąd podziela ocenę organu II instancji, że w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty C. z dnia [...]r . doszło do naruszenia przepisu art. 10 Kpa, poprzez pozbawienie ówczesnej właścicielki działki sąsiedniej nr ewid. 2 możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Nie jest sporne, że ówczesna właścicielka działki o nr ewid. 2 nie podała do bazy ewidencji gruntów i budynków swojego adresu zamieszkania. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji Starosty C. z dnia [...] r. nr [...] (k. 7 akt adm.) oraz decyzja Starosty C. z dnia [...] r. nr [...] (k. 8 akt adm.) kierowane na adres M. P. znany organowi I instancji. W obu przypadkach pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zostały zwrócone do organu I instancji, a zwrot nastąpił z powodu nie podjęcia w terminie. Właścicielka działki nr ewid. 2 bez własny winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty C. z dnia[...] r., co w myśl art. 145 1 pkt 4 Kpa stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. W związku z powyższym organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję Starosty C. z dnia [...] r., odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] r. i przeszedł do merytorycznej oceny decyzji kończącej postępowanie objęte wnioskiem skarżącej o wznowienie, tj. decyzji z dnia [...] r. W okolicznościach sprawy nie budzi zastrzeżeń Sądu ocena merytoryczna decyzji z dnia [...] r. dokonana przez organ II instancji, z której wynika, że pod względem merytorycznym wskazana decyzja odpowiada przepisom techniczno-budowlanym, a zatem nie zaistniały przesłanki do jej uchylenia. Organ II instancji zasadnie uznał, że projekt budowlany jest kompletny i został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu dołączono wszystkie wymagane prawem dokumenty, a inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenia o prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Dalej stwierdził, że roboty budowlane objęte projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] r., są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Projekt zagospodarowania działki sporządzony dla przedmiotowej inwestycji jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Wobec powyższego stanowisko organu II instancji, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej jest zasadne. W ocenie Sądu zarzuty podnoszone w skardze są niezasadne, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.