II SA/Gl 935/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K., Z. H., A.H., B. K. i U.P. na pismo Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na usuniecie drzew i krzewów p o s t a n a w i a odrzucić skargi. W dniu [...]r. J.K. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Pismem z dnia [...]r. Prezydent Miasta Z. wezwał J. K. do uzupełnienia ww. wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie wykonał wezwania. Zawiadomieniem z dnia [...]r. nr [...]Prezydenta Miasta Z. na podstawie art. 64 § 2 kpa pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia [...]r. J.K. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Z. H., A.H., B. K. oraz U. P. wezwał Prezydenta Miasta Z. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ wyjaśnił m.in. że pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie wyklucza w przyszłości możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem o usunięcie drzew i krzewów. Pismem z dnia [...]r. J. K. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik Z. H., A.H., B. K. oraz U. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej kontrola działalności organów obejmuje orzekanie w sprawach skarg: na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, na inne niż określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, jak również na bezczynność organów administracji publicznej we wszystkich wymienionych wypadkach (art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 p.p.s.a.). Wniesione w rozpoznawanej sprawie skargi dotyczą zawiadomienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r. nr [...]o pozostawieniu wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów bez rozpoznania. Skargi na tego rodzaju pismo uznać należy za niedopuszczalne. Zaskarżone pismo, zgodnie z wezwaniem do usunięcia braków formalnych nie jest bowiem postanowieniem, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Wezwanie skarżących o uzupełnienie braków formalnych wniosku nastąpiło w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wezwanie skarżących do usunięcia braków formalnych wniosku wynikających ze ściśle określonych przepisów nie zmierzało do merytorycznej oceny tego wniosku. W konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpoznania, wobec jego nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie, nie może być uznane za postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, ani też za postanowienie kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), skoro jurysdykcyjne postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym stanowiskiem zarówno braki formalne, jak i merytoryczne wniosku nie dają podstawy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, ani też rozstrzygnięcia na niekorzyść strony (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1999 r., IV SA 1980/98, Lex nr 47253, wyrok z dnia 6 listopada 1985 r. I SA 1935/85, niepublik.). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie następuje w formie ani postanowienia ani w formie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94 – ONSA 1997 r., nr 3, poz. 114). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie jest także aktem lub czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt ten nie ustala bowiem ani nie odmawia ustalenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Skoro skargi nie mieszczą się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., to tym samym skargi te są niedopuszczalne i podlegają odrzuceniu. Skarżący nie są jednak pozbawieni możliwości kontroli sądowej czynności organu administracji publicznej. W wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią wniosku, przysługuje - na ogólnych zasadach – skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (skarga na bezczynność organu administracji publicznej). Skarga ta jednakże powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 52 tej ustawy p.p.s.a. (por. uchwała SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702), tzn. winna być poprzedzona zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.). Skarga U.P. podlega ponadto odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z powodu nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braku formalnego. Mimo prawidłowego wezwania pełnomocnika ww. skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w jej imieniu przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, pełnomocnictwo nie zostało nadesłane do Sądu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania (tj. od dnia [...]r.). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.