II SA/Gl 935/12
PostanowienieWSA w Gliwicach2012-09-24
Skład orzekający: Maria Taniewska - Banacka
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie może zostać wstrzymana w wykonaniu na podstawie art. 61 § 3 PPSA?Ratio decidendi
Decyzja o umorzeniu postępowania nie jest aktem, który nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 PPSA, ponieważ nie rodzi ona dla strony żadnych praw ani obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub przymusowo. W związku z tym nie może spowodować niebezpieczeństwa znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w tym przepisie, co uniemożliwia uwzględnienie wniosku o jej wstrzymanie.Stan faktyczny
Strona skarżąca złożyła skargę na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta o umorzeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej uprawomocnienie się spowoduje brak stałego miejsca zameldowania, co jest niedopuszczalne. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do ustosunkowania się do wniosku.Rozstrzygnięcie
Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wymeldowanie w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] mocą której utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r.,
nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie J.S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy [...] w C.. W skardze z dnia [...] r. na decyzję organu drugiej instancji zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. J.S.
w uzasadnieniu skargi podniósł, że konsekwencją ewentualnego uprawomocnienia się zaskarżonego aktu będzie brak stałego miejsca zameldowania skarżącego, co zgodnie z obowiązującym prawem jest niedopuszczalne.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 sierpnia
2012 r. uczestnikowi postępowania doręczono między innymi odpis skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie trzech dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania aktu. Na powyższe wezwanie nie udzielono jednak odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r.,
poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub
w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja o umorzeniu postępowania niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II OZ 929/09, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. Nie rodzi ona dla strony żadnych praw ani obowiązków określonych prawem materialnym, a które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy, nie nadaje się zatem do wykonywania
w rozumiany powyżej sposób i nie mogła spowodować niebezpieczeństwa, o którym mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów nie jest możliwe uwzględnienie wniosku skarżącego przez Sąd i pozbawienia takiej decyzji skuteczności w ramach sądowej ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło