II SA/Gl 94/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant st. sekr. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2007 r. sprawy ze skargi J. K., A. B., B. K. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. ponownie rozpatrując sprawę zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. B. pozwolenia na budowę budynku garażowego o powierzchni zabudowy [...] m2 i powierzchni użytkowej [...] m2. Projektowany obiekt budowlany przewidziany został do realizacji na działce nr A obręb G. k.m. [...] położonej w C. przy ul. A bezpośrednio przy granicy z działką nr B. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. nr 206, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. uchylającej jego poprzednią decyzję, tym razem prawidłowo ustalono i powiadomiono o toczącym się postępowaniu wszystkie strony, a w szczególności wszystkich aktualnych współwłaścicieli działki nr B. Wskazał, że fragment działki w granicy której ma zostać posadowiony budynek garażu jest użytkowany jako przejazd ( przedłużenie ul. B), a usytuowanie projektowanego obiektu jest kontynuacją istniejącej zabudowy wzdłuż tego przejazdu. Ze względu na rozmiary działki inwestora zasadne było zastosowanie w sprawie § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a projekt budowlany jest zgodny z uzyskaną przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. Odnosząc się do zastrzeżeń zgłoszonych przez współwłaścicieli działki nr B dotyczących wysokości projektowanego budynku Prezydent C. podał, że jest to obiekt jednokondygnacyjny, który nie spowoduje zacienienia ich budynku mieszkalnego. Wysokość ściany granicznej wynika zaś z konieczności zachowania odpowiedniej geometrii dachu umożliwiającej odprowadzanie wód opadowych na działkę inwestora. Z decyzją tą nie zgodzili się J. K., A. B. i B. K. współwłaściciele zabudowanej budynkiem mieszkalnym działki nr B. W odwołaniu domagali się uchylenia decyzji organu I instancji wskazując, że działka stanowiąca przedłużenie ul. B stanowi ich własność. Dwa odcinki ul. B zostały wykupione przez miasto, natomiast ich działka stanowiąca jedyne dojście do dalszych posesji nie została wykupiona i nie została na niej ustanowiona służebność gruntowa, a tym samym przysługujące im prawo własności podlega ochronie prawnej. Podnieśli, że istniejący w granicy ich działki ciąg zabudowy jest nielegalny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. nakazał w szczególności małżonkom B. obniżenie zbyt wysokiego ogrodzenia posadowionego na tym odcinku. W innym postępowaniu będzie także rozpatrywał sprawę ewentualnego wyburzenia ciągu komórek. Wreszcie podali, że Urząd Miejski wydając przedmiotową decyzję faworyzuje inwestora ich kosztem zezwalając na budowę w granicy muru o długości 7,5 m i wysokości 3,9 m. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że brak jest przesłanek uchylenia zaskarżonej decyzji. Zamierzenie inwestycyjne przedstawione w projekcie jest zgodne z wymaganiami decyzji Prezydenta Miasta C. ustalającej warunki zabudowy, którą dopuszczono budowę garażu w granicy z działką nr B zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Zamierzenie to nie narusza także innych przepisów techniczno-budowlanych zawartych w tym rozporządzeniu. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego samowoli budowlanej na działce inwestora, wskazał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie objętym projektem zagospodarowania terenu znajduje się obiekt budowlany objęty nakazem przymusowej rozbiórki. W kontrolowanej sprawie nakaz wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. został wykonany przez inwestora, co potwierdził ten organ w piśmie z dnia [...] r. Pozbawiona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy była zdaniem organu odwoławczego kwestia niewykupienia przez Gminę C. części działki odwołujących się oraz nieobciążenie jej służebnością. Podtrzymał także twierdzenie organu I instancji, że wysokość ściany projektowanego obiektu od strony działki odwołujących się wynosząca 3,9 m wynika z konieczności zapewnienia odprowadzania wód opadowych w zgodzie z § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Tym samym skoro w sprawie spełnione zostały wymagania określone przepisami art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane to zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy nie można było odmówić wydania pozwolenia na budowę. W skardze J. K., A. B., B. K. i S. K. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody [...]. Podnieśli, że ich działka ma wymiary 30 m x 20,5 m, a granicę z działką inwestora stanowi ściana budynku o długości 10 m i wysokości 4,80 m. W granicy tej usytuowana jest także komórka o długości 7,40 m i wysokości 2,90 m, zatem jeśli zostanie w niej posadowiony jeszcze sporny garaż o długości 7,5 m i wysokości 3,90 m to z całej długości działki wynoszącej 30 m zabudowanych zostanie 25 m. Tym samym ich działka zostanie na tym odcinku zacieniona i straci całkowicie swoją wartość. Nie da to zatem możliwości jej efektywnego zagospodarowania oraz pogorszy walory krajobrazowo-architektoniczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że przepisy § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działek, bowiem normują one jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w budynkach istniejących na sąsiednich działkach. Sytuacja taka nie ma miejsca w analizowanym przypadku, gdyż odległość między budynkiem skarżących, a projektowanym obiektem wynosi 7 m przy wysokości projektowanego budynku wynoszącej 3,90 m. Wojewoda wskazał też, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie można zarzucać skutecznie pogorszenia warunków krajobrazowo-architektonicznych, skoro kwestie te zostały ustalone w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa materialnego, a także nie narusza prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1 ). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa, Sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w świetle art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...). Zatem ustalenia zamieszczone w takiej decyzji wiążą projektanta przygotowującego projekt zagospodarowania działki lub terenu, jak i projekt architektoniczno-budowlany. Wspomniana decyzja wiąże jednak nie tylko projektanta, ale także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co wynika z treści art. 55 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) mającym w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy odpowiednie zastosowanie także do decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym rozważając zasadność podstawowego zarzutu skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją przepisów regulujących lokalizację obiektów budowlanych w granicy działki w pierwszym rzędzie należy zanalizować zapisy zamieszczone w decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...] r., którą ustalone zostały warunki zabudowy działki nr A należącej do W. i W. B. dla inwestycji obejmującej zmianę konstrukcji dachu w istniejącym budynku mieszkalnym wraz z jego niezbędną nadbudową i zmianą sposobu użytkowania strychu na poddasze mieszkalne oraz budowę garażu. W punkcie [...]lit. a tiret [...] tej decyzji dopuszczona została budowa przedmiotowego budynku garażu w granicy z działką nr B zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazany w decyzji przepis rozporządzenia stanowi, że sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy, ze względu na rozmiary działki. Z załącznika nr [...] do decyzji ustalającej warunki zabudowy wynika jednocześnie, że działka inwestora w dużej części została wyłączona spod zabudowy w związku z obowiązującą linią zabudowy wzdłuż ul. A oraz nieprzekraczalną linią zabudowy na odcinku wzdłuż ul. C do ul. B. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że lokalizacja dobudowanego do budynku mieszkalnego garażu, który został posadowiony jedną ze ścian w granicy z należącą do skarżących działką nr B nie narusza przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz jest zgodna z ustaleniami decyzji w sprawie warunków zabudowy. Zauważyć wreszcie przyjdzie, że planowany obiekt został zlokalizowany wzdłuż części działki skarżących faktycznie wykorzystywanej pod drogę będącą przedłużeniem ul. B, wzdłuż której jest posadowiony szereg innych obiektów budowlanych. Zgodzić się należy z Wojewodą [...], że zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów regulujących kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym posadowionym na działce skarżących, a także przepisów regulujących oświetlenie naturalne oraz wymagany czas nasłonecznienia pokojów mieszkalnych. W szczególności nie ulega wątpliwości, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z § 13 ust. 1 cytowanego już rozporządzenia. Skoro bowiem budynek przesłaniający ma mieć wysokość w szczycie 3,90 m, a budynek skarżących jest od niego oddalony o 7 m to brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że obiekt ten będzie zacieniał nie tylko pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w tym budynku, ale nawet ścianę tego budynku. Zaakceptować też należy pogląd organu odwoławczego, że przepisy prawa budowlanego nie regulują kwestii zacieniania terenu działek, lecz jedynie zacienienie innych obiektów budowlanych. Dodatkowo zauważyć trzeba, że zrealizowany obiekt praktycznie zacieniać będzie jedynie część działki skarżących wykorzystywanej jako droga dojazdowa. Nie będąc – stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) – związany zarzutami i wnioskami skargi Sąd z urzędu zbadał także zgodność zaskarżonej decyzji z innymi przepisami prawa budowlanego nie dopatrując się naruszenia tych przepisów. Wskazać wreszcie należy, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom proceduralnym, albowiem organ odwoławczy poprawnie ocenił zebrane dowody i na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.