II SA/Gl 942/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 5 września 2017 r. H. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w J. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego. Decyzja organu drugiej instancji została doręczona w dniu 31 lipca 2017 r. Wraz ze skargą został złożony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej – będący jej synem – wskazał, że wysłał skargę w terminie jednak nie zwrócił uwagi na zmianę adresu siedziby organu drugiej instancji. Uczestnicy postępowania wnieśli o odrzucenie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć. To na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r. , sygn. akt II GZ 66/09). W rozpoznawanej sprawie uznać należy, iż wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem z akt sprawy wynika, że w dniu 30 sierpnia 2017 r. ustała przyczyna uchybienia terminu, natomiast już 5 września 2017 r. skarżąca nadała na poczcie przesyłkę zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie skarżąca dokonał uchybionej czynności – wniosła skargę. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nieuprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że w decyzji organu drugiej instancji adres jego siedziby był prawidłowo oznaczony jako ul. [...], K. [...] - [...]. Nie istniała wobec tego żadna obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca prawidłowe zaadresowane przesyłki zawierającej skargę. Omyłkowe wykorzystanie przez pełnomocnika skarżącej nieaktualnego adresu siedziby organu odwoławczego, nie może usprawiedliwiać uchybienia terminowi do wniesienia skargi, nawet jeśli tak błędnie zaadresowana skarga została złożona w placówce pocztowej w przewidzianym do tego terminie. Przy dochowaniu nawet przeciętnej staranności skarga mogła być bowiem wysłana na prawidłowy adres organu wskazany czytelnie w nagłówku zaskarżonej decyzji. Przy dochowaniu nawet takiej staranności pełnomocnik skarżącej wiedziałby jaki jest prawidłowy adres, na który ma wysłać skargę. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, iż w sprawie nie zostało uprawdopodobnione, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.