II SA/Gl 952/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi [A] Sp. z o.o. w Z. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania propozycji planu aglomeracji p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej Spółce kwotę 300 (trzysta) złotych z tytułu uiszczonego wpisu. Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miasta Z. pozytywnie zaopiniowała przedłożony jej projekt "propozycja planu Aglomeracji Z.". Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446) oraz art. 43 ust. 2b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.). Pismem z dnia 6 lipca 2016 r. "A" sp. z o.o. z siedzibą w Z. wezwała Radę Miasta Z. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie przedmiotowej uchwały albo zmianę jej w ten sposób, że do obszaru Aglomeracji Z. nie zostanie wyłączona część dzielnicy [...]. W uzasadnieniu wskazała, że projekt planu Aglomeracji Z. nie został zweryfikowany w zgodzie z przepisami prawa Unii Europejskiej. Projekt planu zawiera nierzetelne informacje dotyczące sieci kanalizacyjnej na obszarze części dzielnicy [...]. Zmiana obszaru Aglomeracji spowodować może wreszcie problemy funkcjonowania oczyszczalni ścieków "Z". W wyniku braku reakcji organu administracji "A" sp. z o.o. złożyła skargę na przedmiotową uchwałę do tutejszego Sądu. Domagając się stwierdzenia jej nieważności zarzuciła organowi administracji: - naruszenie prawa materialnego; art. 43 ust. 2 pkt 1, art. 43 ust. 2b i 2c ustaw Prawo wodne oraz § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru i granic aglomeracji poprzez podjęcie uchwały pozytywnie opiniującej wyłączenie z Aglomeracji R. części dzielnicy [...] w Z. celem włączenia do Aglomeracji Z., - naruszenie przepisów postępowania; § 4 wspomnianego wyżej rozporządzenia poprzez przedstawienie nierzetelnych danych będących podstawą opracowania projektu. W uzasadnieniu skarżąca akcentowała przede wszystkim błędy przy ustalaniu obszaru Aglomeracji Z.. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Podniósł, że skarżąca nie wykazała, iż przedmiotowa uchwała narusza jej interes prawny. Krytycznie odniósł się również do wszystkich zarzutów skargi uznając je za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Będąca przedmiotem postępowania skarga została złożona (choć nie wynika to wprost z jej treści) na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446). Zgodnie z tym przepisem, "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". W świetle tego przepisu Sąd winien przede wszystkim dokonać oceny, czy skarżąca w postępowania taki interes lub uprawnienie (naruszone przedmiotową uchwałą) wykazała. Tutejszy Sąd wielokrotnie wskazywał w swych orzeczeniach, jak należy rozumieć sformułowanie "interes prawny" wspomniany w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Przykładem można tu wskazać choćby wyrok z dnia 6 czerwca 2016 r. (sygn. akt. II SA/GI 1418 - wszystkie wyroki za orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający wskazał w nim, że "interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to,że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Jak jednolicie przyjmuje się w judykaturze skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację". Stanowisko takie jest akceptowane również przez inne sądy administracyjne. Przykładowo WSA w Białymstoku, w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt II SA/Bk 793/15) wskazał bardzo podobnie, że "skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę, z której można wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny winien być aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi. Nie może to być tylko interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny. Naruszenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie może polegać na tym, że uchwała mogłaby stwarzać zagrożenie wystąpienie naruszenia w przyszłości". Będąca przedmiotem postępowania uchwała Rady Miasta Z. została podjęta na podstawie art.43 ust.2b ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015r. poz. 469 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "wyznaczenie aglomeracji, o których mowa w ust. 1, następuje po uzgodnieniu przez marszałka województwa z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a w zakresie obszarów objętych przynajmniej jedną formą ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust.1 tej ustawy - z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, oraz po zasięgnięciu przez marszałka województwa opinii zainteresowanych gmin". W ocenie Sądu w żaden sposób nie można wykazać, iż będąca przedmiotem niniejszego postępowania uchwała Rady Miasta Z. narusza konkretne prawo podmiotowe skarżącej o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego. Nie można tu mówić o interesie prawnym polegającym na związku z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której można wywodzić swoje uprawnienia. Brak po stronie skarżącej interesu aktualnego, obiektywnego i do tego istniejącego w dniu podjęcia uchwały a nawet złożenia skargi. Świadczą o tym dwie okoliczności. Po pierwsze uchwała opiniująca nie rozstrzyga o interesie prawnym skarżącej. Stanowi ona jedynie etap postępowania zmierzająca do podjęcia stosownej uchwały przez sejmik wojewódzki. I dopiero w przypadku tej ostatniej będzie możliwe dopatrywania się ewentualnego naruszenia praw skarżącej. Druga okoliczność to charakter prawny skarżonej uchwały. Wyraża ona bowiem jedynie niewiążącą sejmik województwa opinię. Nie można więc mówić, iż w jakikolwiek sposób narusza prawa skarżącej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz.718 ze zm.) Sąd odrzuca skargę: [...] jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji. ----------------------- II SA/GI 952/16 II SA/GI 952/16 3