II SA/Gl 953/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącą z kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy B. O. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika w osobie adwokata z urzędu. W treści formularza wskazała, że nie posiada żadnego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych lub też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jako źródło utrzymania wskazała świadczenie z pomocy społecznej uzyskiwane w kwocie 529 zł. Na wezwanie referendarza sądowego strona przedstawiła kopię decyzji przyznającej jej zasiłek stały od dnia [...] r. do [...]r. oraz wyjaśniła, że przebywa okresowo u swoich znajomych ze względu na konflikt z byłym małżonkiem, który uniemożliwia jej korzystanie ze wspólnego lokalu mieszkalnego. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Aby jednak oceny tej można było dokonać w sposób wszechstronny i rzetelny, koniecznym jest uzyskanie jak najpełniejszego obrazu sytuacji materialnej skarżącej. W realiach rozpoznawanej sprawy okoliczności dotyczące stanu majątkowego strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Wskazać bowiem trzeba, że jedynym źródłem dochodu B. O. jest wspomniany wyżej zasiłek pomocy społecznej. Jest to kwota stosunkowo niska, pozwalająca na zaspokojenie elementarnych potrzeb egzystencjalnych skarżącej. Ponadto, zauważyć wypada, że przyznanie zasiłku jest poprzedzone wszechstronną analizą sytuacji materialnej strony prowadzoną przez pracowników pomocy społecznej. Skoro więc stronie przyznano tego rodzaju wsparcie, to jej położenie materialne jest niewątpliwie trudne. To z kolei w dostateczny sposób uprawdopodabnia zasadność przyznania stronie prawa pomocy w całym, wnioskowanym zakresie. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.