II SA/Gl 954/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, , , po rozpoznaniu w dniu 18 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na czynność Prezydenta Miasta C. z dnia 19 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zmiany numeru porządkowego nieruchomości p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (dwieście) zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 25 lipca 2025 r. K. G. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł do tut. Sądu skargę na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta C., objętą zawiadomieniem z dnia 19 maja 2025 r., obejmującej zmianę adresu wynajmowanego przez skarżącego mieszkania w C., przy ul. [...] na ul.[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego. Na mocy art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne. W świetle brzmienia powyższych przepisów Sąd doszedł do przekonania, że skarga K. G. jest niedopuszczalna. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący jest jedynie najemcą lokalu mieszkalnego w nieruchomości, której adres podlega zmianie. Nie posiada on zatem prawa rzeczowego do tej nieruchomości, a jedynie prawo obligacyjne, uprawniające do korzystania z nieruchomości w określony sposób. W konsekwencji uznać należy, że nie posiada on legitymacji prawnej do zaskarżenia przedmiotowej czynności, albowiem nie ma w sprawie zindywidualizowanego interesu prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.