II SA/Gl 955/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przewlekłości w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Dąbrowie G. nakazał Z.P. - właścicielowi nieruchomości położonej ma działce nr 1 km. [...] zlokalizowanej w D. przy ulicy [...] usunąć stwierdzone nieprawidłowości poprzez wykonanie wskazanych (dokładnie wymienionych) robót budowlanych w terminie do dnia 31 maja 2015 r. Decyzja ta stała się ostateczna wobec nie wniesienia od niej odwołania. Pismem z dnia 30 czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. powiadomił strony o planowanej kontroli celem sprawdzenia wykonania obowiązku nałożonego wymienioną na wstępie decyzją nr [...]. Z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. sporządzono protokół, który potwierdził, że obowiązki nie zostały wykonane. W związku z powyższym organ pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. wystosował do zobowiązanego upomnienie nr [...], wzywając go do wykonania obowiązków nałożonych wymieniona powyżej decyzją do dnia [...]r. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D., rozpatrując wniosek pełnomocnika zobowiązanego, odmówił zmiany ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] r. (w proponowanych punktach 2, 3 i 4). Powyższa decyzja, wskutek odwołania, rozpatrywana przez Śląskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - decyzją z dnia [...] r. została utrzymana w mocy. Stąd organ powiatowy pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. powiadomił o planowanej kontroli, a w wyniku jej przeprowadzenia w dniu [...] r. stwierdził wykonanie obowiązku tylko w zakresie punktu 1 decyzji nr [...], natomiast brak pozostałego wykonania tej decyzji w punktach 2,3,4. W dniu 25 stycznia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. wydał postanowienie nr [...] nakładające na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł. W wyniku zażalenia Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. uchylił wymienione powyżej postanowienie organu powiatowego, wskazując na wady tytułu wykonawczego. W dniu 13 czerwca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. wystawił nowy tytuł wykonawczy i wydał nowe postanowienie nr [...], którym nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku w wysokości 3000 zł. Także to postanowienie, w wyniku złożonego zażalenia, uchylił rozpatrujący je organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]r., dalej wskazując na wady wystawionego tytułu wykonawczego. W dniu [...] r. organ powiatowy ponownie wystawił nowy tytuł wykonawczy, a następnie postanowieniem nr [...] nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł, wobec stwierdzenia uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...]. I to postanowienie postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. zostało w całości uchylone z uwagi na wady tytułu wykonawczego. W oparciu o nowy tytuł wykonawczy postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. kolejny raz nałożył na zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3000 zł. Postanowienie to stało się ostateczne, wobec nie zniesienia zażalenia. W dniu [...] r. po przeprowadzonej kontroli organ powiatowy stwierdził dalszy brak wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...] w zakresie wskazanych powyżej punktów 2, 3 i 4. Stąd też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. wystawił i skierował tytuły wykonawcze nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...] r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. celem ściągnięcia wymienionych w nich należności. Złożone w dniu [...]r. zarzuty zobowiązanego w stosunku do prowadzonego postępowania egzekucyjnego mino nieistnienia, według niego, obowiązku zapłaty zobowiązania rozpatrzone przez Powiatowego Inspektora postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. uznane zostały za nieuzasadnione. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że postanowienie nr [...] z dnia [...] r. nie zostało zaskarżone, wobec czego stało się ostateczne. Wobec stwierdzenia w wyniku kontroli w dniu [...] r., że obowiązek nałożony w decyzji nr [...] w zakresie punktu 2,3 i 4 nie został dotąd wykonany, organ powiatowy wezwał zobowiązanego do uiszczenia opłaty za wydanie wymienionego powyżej postanowienia nr [...] oraz uiszczenia grzywny w celu przymuszenia nałożonej tym postanowieniem. Pismem z dnia 18 października 2018 r. zobowiązany Z.P. z zachowaniem ustawowego terminu złożył zażalenie na postanowienie nr [...], które postanowieniem Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. zostało utrzymane w mocy. W dniu 6 grudnia 2018 r. pismem będącym uzupełnieniem podania z dnia 5 sierpnia 2018 r. Z.P. wniósł skargę w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na czynności egzekucyjne podejmowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. oraz na przewlekłość działania organu egzekucyjnego dotyczące decyzji nr [...] z dnia [...] r. W treści skargi zarzucił przewlekłość prowadzonego postępowania wskazując na stronniczość i zatajanie prawdy, a także wybiórcze typowanie ofiar do prowadzonych postępowań. Zwrócił uwagę na brak rzetelności, dyskryminowanie jego osoby oraz wrogie nastawienie. Podkreślił brak zrozumienia w sprawie oraz łamanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zakwestionował zasadność prowadzonego postępowania wobec bezzasadnego (w jego ocenie) rozstrzygnięcia zawartego w wymienionej decyzji nr [...]. Podniósł, iż wszystkie podejmowane przez organ powiatowy czynności nie prowadzą do zakończenia postępowania. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. oddalił wniesioną skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest wobec braku wykonania obowiązków nałożonych decyzją nr [...] r. z dnia [...]r., dokładnie w tej decyzji wymienionych robót budowlanych. Dalej przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania - tj. wydane w sprawie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wyjaśnił, że wobec ostateczności ostatniego postanowienia o nałożeniu grzywny (nr [...] z dnia [...] r.) i dalszego braku wykonania obowiązków wynikających z decyzji nr [...] skierował do wykonania także ściągnięcie nałożonej grzywny w celu przymuszenia, uznając uprzednio złożone zarzuty za niezasadne. Organ powiatowy wskazał, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. W konsekwencji przymus egzekucyjny jest stosowany tak długo, jak długo stan rzeczywisty jest niezgodny z treścią obowiązku. Na podstawie art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W realiach niniejszej sprawy nie doszło jednak do nieprawidłowości. Pismem z dnia 4 marca 2019 r. zobowiązany złożył zażalenie na powyższe postanowienie nazwane "skargę". Wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. rozpoczął postępowanie przeciwko "budynkowi gospodarczemu na jego działce nr 1 km. [...]" w marca 2013 r. dokonując kontroli samowoli bez wcześniejszego zawiadomienia o złym stanie technicznym stodoły i pomimo tolerowania złego stanu technicznego stodoły sąsiada. W wyniku złego przeprowadzenia postępowania organ dokonał błędnych ustaleń, naruszając przy tym zarówno przepisy procedury administracyjnej jak i Kodeksu cywilnego. Zarzucił organowi powiatowemu łamanie Konstytucji. Zwrócił uwagę na wielokrotne uchylanie postanowień przez organ wojewódzki, a mimo to ciągłe nakładanie grzywny innymi postanowieniami. Podkreślił, że jest to, w jego ocenie, nękanie jego osoby i ignorowanie postanowień Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. Wyjaśnił, że skargę można traktować jako skargę na wadliwe czynności inspektora powiatowego jak i na przewlekłość tego postępowania - toczącego się od sześciu lat. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wyjaśnił, że w przypadku gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wierzyciel zgodnie z dyspozycją art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. M.in. takim środkiem jest grzywna w celu przymuszenia, przewidziana w art. 119 cytowanej ustawy. Stwierdził, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku, tj. spowodowanie, aby zobowiązany zachował się w sposób zgodny z treścią nałożonego na niego obowiązku. Stosownie do art. 54 cytowanej ustawy zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego oraz na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Podkreślił przy tym, że skarga ta nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia obejmującym wszystkie możliwe nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego, lecz można w niej podnosić tylko zarzuty formalnoprawne. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania czynności. Nie jest natomiast możliwe formułowanie zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia (m.in. zarzutów na podstawie art. 33 ustawy). Natomiast w niniejszym przypadku zobowiązany (zarówno w skardze skierowanej do organu powiatowego jak i w środku zaskarżenia) nie wskazuje konkretnych czynności podejmowanych w toku przedmiotowego postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w D., których zasadność podejmowania lub sposób ich przeprowadzania by kwestionował. Jedynie powielając wcześniejsze swoje stanowisko kwestionuje zasadność i wymagalność obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z dnia [...] r. W zakresie podniesionego zarzutu przewlekłości postępowania organ wyjaśnił, że przewlekłość zachodzi wówczas gdy organ nie podejmuje czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku lub gdy postępowanie to trwa dłużej niż to konieczne, z przyczyn leżących po stronie organu. Badając taką skargę organ wojewódzki winien więc badać, czy czynności były podejmowane w terminie, w sposób celowy i bez zbędnej zwłoki. Nie można natomiast utożsamiać z przewlekłością postępowania jego nieskuteczności. W niniejszej sprawie zobowiązany kwestionuje natomiast całokształt działań inspektora powiatowego i to zarówno w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] r., jak i w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wyegzekwowania obowiązków wynikających z tej decyzji. Co więcej zobowiązany podkreśla intensyfikację działań organu powiatowego, choć de facto ich intensyfikacja wynika wprost z faktu uchylania się przez samego zobowiązanego od zadośćuczynienia ciążących na nim obowiązków. Organ przyznał, że pozornie zarzuty zobowiązanego mogą sprawiać wrażenie zasadnych, gdyż organ powiatowy do chwili obecnej nie doprowadził do wykonania obowiązków wynikających z decyzji nr [...], sytuacja taka wynika jednak wyłącznie z faktu uchylania się samego zobowiązanego od zadośćuczynienia ciążącym na nim obowiązkom. Przesądza to o zasadności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, także w zakresie przewlekłości tego postępowania. Odnosząc się do podnoszonych w pismach zarzutów "nie szanowania (i ignorowania) postanowień Śląskiego Powiatowy Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego", organ wyjaśnił, że zaistniałe błędy proceduralne popełnione przez organ egzekucyjny pierwszej instancji zostały w toku kontroli instancyjnej wyeliminowane. Decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. uzyskała status ostateczności, znajduje się w obrocie prawnym i podlega wykonaniu, a działania podejmowane przez organ powiatowy ukierunkowane są do zadośćuczynienia obowiązkom z niej wynikającym i mają umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Z kolei wystawienie przez organ powiatowy tytułu wykonawczego nr [...] r. z dnia [...] r. jest logiczną konsekwencją uchylania się zobowiązanego od wykonania ciążących na nim obowiązków. Organ podkreślił, że konsekwencją uchylenia przez organ odwoławczy postanowienia pierwszej instancji nr [...] z dnia [...] r., było otwarcie drogi organowi egzekucyjnemu do dalszego, zgodnego z przepisami postępowania i w końcowym rezultacie do wydania kolejnego postanowienia nr [...] z dnia z dnia [...] r. w odniesieniu do którego nie został skutecznie wniesiony środek zaskarżenia, a więc podlega ono wykonaniu. Organ odwoławczy podsumował, że działania podejmowane przez organ egzekucyjny, z mocy prawa muszą być ukierunkowane na doprowadzenie do zadośćuczynienia dyspozycjom wynikającym z decyzji nr [...], a nie doprowadzeniu do stanu zgodnego z oczekiwaniami zainteresowanego. Stąd też w ocenie organu odwoławczego zarzuty podnoszone przez stronę nie zasługują na uwzględnienie. Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia Z.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. podkreślając, iż blokuje on jego inicjatywę wykorzystania jednej ze ścian starej (wybudowanej w 1954 r.) stodoły do budowy magazynku na narzędzia rolnicze i ogrodnicze. Z uwagi na urażoną ambicję inspektor powiatowy doprowadził do rozebrania tejże stodoły, wszczynając postępowanie bez jakiejkolwiek skargi czy zgłoszenia. Podniósł, iż w postępowaniu przed organem odwoławczym nie uzyskał odpowiedzi na nurtujące go pytanie, dlaczego organ powiatowy przesunął granice jego działki i łamie przepisy Kodeksu cywilnego (art. 48 i art. 154). Podkreślił, że wszystkie nakładane kary dotyczą tylko jego osoby. Dodał, że jest nieporozumieniem by na własny koszt dokonał przeróbki ściany stodoły, czyniąc przy tym wygodę sąsiadowi. Wskazał, że jeśli uznać sporną ścianę za "część ogrodzenia oraz mur graniczny" to kara powinna zostać podzielona na dwóch sąsiadów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając motywy prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Zgodnie z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca skorzystała z uprawnień jakie daje art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, usiłując wzruszyć i zakwestionować prowadzone w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne. Zarzucając organom nieprawidłowe i przewlekle działanie skarżący wskazał, że niezasadne jest wymaganie od niego wykonania nakazanych decyzją robót budowlanych, skoro "jeśli uznać ścianę za , to kara powinna zostać podzielona na dwóch sąsiadów". W tym miejscu należy jednak wskazać, że po pierwsze skarga w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie może służyć badaniu zasadności i prawidłowości wydania egzekwowanej decyzji, czyli w toku tego postępowania egzekucyjnego nie może podlegać badaniu egzekwowana decyzja od strony merytorycznej, gdyż spowodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję postępowania administracyjnego, a po drugie w tym konkretnym postępowaniu prowadzonym na podstawie wymienionego art. 54 ustawy przedmiotem skargi mogą być tylko te okoliczności, które nie mogą być przedmiotem innych środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym. Skarga w trybie wymienionego art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji służy zaskarżaniu czynności wykonawczych postępowania może być wniesiona zarówno na czynności organu egzekucyjnego jak na czynności egzekutora. Rozróżnienie powyższe daje podstawy do sformułowania tezy, iż skarga w tym trybie nie będzie przysługiwać w sytuacjach gdy przewiduje się inne środki zaskarżenia (zarzuty, zażalenia na postanowienia). W rozpoznawanej sprawie skarżący podnosi okoliczność nieistnienia obowiązku, w stosunku do którego organ prowadzi postępowanie egzekucyjne, a przynajmniej kwestionuje istnienie takiego obowiązku, jako tego, który obciąża tylko jego, sugerując, że skoro sporna ściana starej stodoły stanowi część ogrodzenia i mur graniczny, to doprowadzenie jej do stanu technicznego odpowiadającego wymogom technicznym winna obciążać nie tylko jego, ale także właściciela granicznej działki. Wskazać jednak trzeba, że w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] r. do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w postaci m.in. rozebrania ściany granicznej budynku gospodarczego (stodoły) do wysokości 2,20m (pkt 2) oraz zabezpieczenia jej poprzez usuniecie luźnych elementów i zagruntowania środkiem podkładowym lub innym środkiem o podobnym działaniu (pkt 3), a także do wykonania zadaszenia (pkt 4) zobowiązany został właśnie skarżący. Wobec braku zaskarżenia tej decyzji, stała się ona ostateczna i ta właśnie decyzja podlega wykonaniu w kontrolowanym postępowaniu egzekucyjnym. Jak wskazano powyżej na etapie postępowania egzekucyjnego nie bada się merytorycznej zasadności decyzji podlegającej wykonaniu. Postępowania egzekucyjne doprowadzić bowiem musi do wykonania obowiązków nałożonych ostateczną decyzją, nie może natomiast stanowić kolejnej - już instancji postępowania administracyjnego. Z powyższego względu poniesiona przez skarżącego okoliczność nieistnienia obowiązku, nie mogła być rozpatrzona w postępowaniu prowadzonym przez organ w sprawie wniesionej skargi na czynności egzekucyjne czy przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Orzekające w sprawie organy prawidłowo ograniczyły rozpoznanie wniesionej przez skarżącego skargi do zbadania kwestii formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowego przebiegu postępowania egzekucyjnego lub działań egzekutora zgodnie z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania czynności. Zasadnie przy tym podkreśliły, że skarga na czynności egzekucyjne nie jest uniwersalnym środkiem zaskarżenia obejmującym wszystkie możliwe nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego. Kwestia nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym może być postawą odrębnego środka zaskarżenia przewidzianego w toku postępowania egzekucyjnego- a mianowicie zarzutu wnoszonego na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się natomiast do zarzutu przewlekłości prowadzonego postępowania należy podzielić twierdzenie organu odwoławczego, że pozornie można przyznać skarżącemu rację, iż postępowanie prowadzone jest przewlekle, wszak prowadzone jest od 2014 r., czyli jak twierdzi sam skarżący trwa już sześć. Przewlekłość postępowania to prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (...).Pojęcie »przewlekłość postępowania« obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogłaby być załatwiona w terminie krótszym. Przewlekłość postępowania zachodzi wówczas gdy organ nie podejmuje czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku lub gdy postępowanie to trwa dłużej niż to konieczne, ale z przyczyn leżących po stronie organu. Nie można jednak mylić przewlekłości postępowania z jego nieskutecznością, czyli brakiem wyegzekwowania wykonania nałożonego obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1803/03 podkreślił, że przewlekłości postępowania nie można utożsamiać z długością jego trwania. Korzystanie przez stronę ze środków odwoławczych i zaskarżenia (...) nie powodują jego przewlekłości. W niniejszej sprawie faktycznie obowiązek wykonania wymienionych robót budowlanych nałożony został decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. nr [...] z dnia [...] r., i pomimo upływu czasu nie został on do chwili obecnej wykonany. Nie można jednak tego faktu wiązać z przewlekłością działania organu, chociaż niewątpliwie po stronie organu pierwszej instancji popełnione zostały podkreślone w kolejnych rozstrzygnięcia organu odwoławczego naruszenia. Jak słusznie podkreślił jednak organ drugiej instancji, w toku kontroli instancyjnej zostały one naprawione i usunięte, a pomimo to skarżący nadal uchylał się od wykonania obowiązków wynikających z ostatecznej i prawomocnej decyzji. Brak dobrowolnego wykonania nałożonego w decyzji obowiązku doprowadziło do sytuacji, w której obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, niezbędnego dla wykonania tej decyzji. W tym celu m.in. organ doprowadził do wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Grzywna ta nie ma charakteru sankcji lecz stanowi formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do określonego zachowania się - wykonania nałożonych obowiązków. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, wykonanie nałożonego na skarżącego obowiązku polegało na wykonaniu dokładnie wymienionych w decyzji nr [...] w czterech punktach robót budowlanych, z których wykonano tylko rozbiórkę słupów żelbetowych - pozostałości po starej stodole. Zatem nie może być wątpliwości, że nałożone tą decyzją obowiązki (w punktach 2,3, 4) nie zostały wykonane. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie mogły być one uznane za uzasadnione. Podkreślić trzeba, że niniejsze postępowanie dotyczy tylko skargi wniesionej w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem wszelkie inne zarzuty nie mieszczące się w ramach tego postępowania nie mogły być brane pod uwagę. Wszelkie zarzuty na zintensyfikowanie działań organ mających na celu doprowadzenie do wykonania przez skarżącego obowiązków wynikających z wymienionej powyżej decyzji nie mogą bowiem być podstawą przedmiotowej skargi. Z tych powodów organy prawidłowo uznały, że skargę należy oddalić, czyli zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.